این تلخ است

او بلافاصله اصولی را برای خود تبیین کرد. از «دولت اسلامی» در میثاق نامه اش با وزیران سخن به میان آورد و تمام هم و غم خود را به کار بست تا تصویر این دولت اسلامی در کوتاهترین زمان، در اذهان مردمی که از سیاست خسته بودند، بنشیند.

به همین خاطر اعلام شد که رئیس جمهور «مردمی» است و بنا بر همین اصل مستندات مردمی بودن به رخ کشیده شد. از جمله آن که آقای احمدی نژاد بر خلاف دو رئیس جمهور پیشین (هاشمی و خاتمی) از هواپیمای VIP استفاده نمی کند و در میان مسافران می نشیند.

اعلام شد که رئیس جمهور احتیاجی به ماشین ضدگلوله و آخرین سیستم ندارد و مردم محافظ او هستند و از همان پژوی 504 خود استفاده می کند. خبر داده شد که رئیس جمهور منتخب از تجمل بیزار است. فیلم منزل یکی از شهردارهای پیشین تهران مکرر به نمایش گذاشته شد و تاکید شد که رئیس جمهور پس از تصدی این مقام نیز، از منزل خود در نارمک تهران، نقل مکان نخواهد کرد. گفته شد که قرار است در دولت عدالت محور، با مافیا مبارزه شود، خصوصا مافیای نفتی تا نفت بر سر سفره های مردم آورده شود. قرار بود دست هزار فامیل بریده شود تا منابع ایرانی، صرف مردم ایران شود. می گفتند که رئیس جمهور در میثاق نامه خود با وزیران و همکارانش قید کرده است که آنها نباید از مرفهین جامعه باشند. به همین دلیل نیز قرار بود، آنها روی دیگر مردم ساده دل و ساده پوش ایرانی باشند.

تبلیغات آنچنان بود که بی اختیار به یاد سالهای اولیه دوم خرداد می افتادی. روزهایی که خاتمی نیز سر پر شوری داشت و در صف اتوبوس می ایستاد و با مردم خوش و بش می کرد و به نامه های مردمی جواب می داد و برنامه های از پیش تعیین شده را بر هم می زد و ناگاه از یک مجلس فرهنگی و ادبی، بی اعلامی از پیش سر در می آورد. اما جبر چنان بود که او بی اختیار فاصله اش از زندگی روزمره مردم بیش از پیش شد.

برای احمدی نژاد نیز چنین بود. تنها چند ماهی فرصت لازم بود تا رنگهای تصویر شده بوم احمدی نژاد و دولت عدالت، رنگ ببازد. همزمان با تشکیل کابینه بود که خبر از «باجناق ها» و پست های فامیلی رسد. تا آنجا که رسانه های اصولگرا نیز به صدا در آمدند و بر آن شدند تا اسامی «فامیل» جدید را افشا کنند.

دولتی که آمده بود با هزاردستان و فامیل سالاری مبارزه کند، درگیر مشکلات درونی خود شد تا جایی که سخنگوی دولتش بگوید در دولت مهرورز بالاخره «باجناق ها فامیل شدند.»

این آغازی بود برای گسست و شکست باورها. رئیس جمهوری که در انتخاب وزیر نفت خود با مشکل روبرو بود، ناگاه به یکی از سرمایه داران ایران که از جمله «باجناق ها» بود روی آورد. برج ساز بزرگ تهران توانست با انتخاب رئیس جمهور، کاندیدای دریافت پست وزارت نفت شود. گرچه مجلس مخالفت کرد و او از راه بازماند اما فراموش نشد.

عقب نشینی رئیس جمهور از اصول و میثاق نامه خود، گام دیگری بود برای عدول از مواضع انقلابی و عدالت گرایانه. این چنین بود که ناگهان رئیس جمهور را در هواپیمای VIP یا پاترول ضدگلوله دیدیم. خبر رسید که منزل او از نارمک مدتی است تغییر کرده و به ساختمان ریاست جمهوری رفته و رئیس جمهور که تاکید بر این داشت که «ما می توانیم» مجبور شد در برخی از تصمیمات مهم اجتماعی خود همچون ورود بانوان به استادیوم، عقب نشینی کند و در کنفرانس مطبوعاتی خود حاشا کند که شعار نفت بر سر سفره ها را سر داده است.

بدین ترتیب احمدی نژاد که قرار بود هوای تازه ای باشد، ادامه راه گذشتگان را پی گرفت. او شاید ایده های آرمانگرایانه داشته باشد و مومن بدانها بماند اما همچون خاتمی ، باورش را بر دیوار مردمی استوار کرد که صبح شعار درود بر مصدق سر می دهند و غروب مرگ او را. صبح اصلاحات خاتمی را " هورا " می کنند و غروبش او را "هو". راه همان است و فقط نام ها تغییر کرده است و این تلخ است.