آمريكا از تعيين پيش شرط عقب نشيني مي كند؟!

به گزارش آفتاب نیوز،  آمريكا و متحدانش با ارائه ي بسته ي تشويقي كه به ادعاي آنها آخرين و بهترين فرصت حل ديپلماتيك مسئله اي هسته اي ايران است، بي صبرانه منتظرند تا بدون درنظر گرفتن دلنگرانيهاي ايران راه ديپلماتيك را آن طور كه خود مناسب مي دانند ادامه دهند.
اين در حالي است كه علي رغم ادعاهاي غرب مبني بر ضد و نقيض بودن واكنشهاي ايران به بسته ي تشويقي 1+5، ايران از ابتدا با تأكيد بر حق خود در دستيابي به انرژي هسته اي، خواستار رفع ابهامات موجود در بسته بوده است. ابهاماتي كه گاه كارشناسان و ديپلماتهاي غربي نيز به آن اشاره كرده اند. از جمله ي اين ابهامات مفهوم تعليق غني سازي اورانيوم و مدت زمان آن مي باشد.
از سوي ديگر بسياري از كارشناسان و تحليل گران براين باورند كه مذاكره با آمريكا كه به عنوان بخشي از بسته ي تشويقي به ايران پيشنهاد شده است، في نفسه قادر به حل مسئله ي هسته اي ايران نباشد زيرا در مذاكراتي كه دو طرف در شرايط برابري نباشند قطعاً نتايج عادلانه اي نيز به دست نخواهد آمد. از اين منظر بي فايده خواندن مذاكره با آمريكا به معني نفي روند مذاكرات هسته اي توسط ايران تعبير نمي شود. به خصوص آنكه پيش شرط تعليق كامل فعاليتهاي مرتبط به غني سازي اورانيوم به عنوان خط قرمز ايران، شروع مذاكرات و از سرگيري آن را با مشكل روبه رو كرده است.
نگاهي به تغييرات سياستهاي آمريكا در قبال برنامه ي هسته اي ايران گوياي فشارهاي اين كشور براي پذيرش پيش شرط تعليق غني سازي از سوي ايران است. آمريكا در مقابله با ايران با طي يك روند نزولي به نقطه اي رسيده است كه حاضر به عقب نشيني نيست. مواضع سرسختانه، تلاش براي كسب اجماع جهاني عليه ايران و استفاده از نهادهاي بين المللي براي اعمال تحريم و فشار بر ايران از جمله سياستهاي پيشين واشنگتن در قبال ايران بود. اما به نظر مي رسد كه وجود اختلافات شديد ميان قدرتهاي بزرگ به ويژه ميان آمريكا و روسيه، دولت جورج بوش را به نرم كردن مواضع خود در مورد مسئله ي هسته اي ايران مجبور كرده باشد از اين رو بسياري از تحليل گران پيشنهاد مذاكره با تهران – كه پيش از آن چندين بار از سوي آمريكاييها رو شده بود – را تغييري آشكار در سياستهاي بوش محسوب مي نمايند و چنين تحليل مي نمايند كه عقب نشيني از پيش شرط تعليق غني سازي براي آمريكا علي رغم آنكه بسيار سخت است امّا به دلايل چون فشار افكار عمومي و جامعه ي بين الملل ممكن است تحت اين شرايط نسبت به مواضع خود در برنامه ي هسته اي ايران انعطاف نشان دهد.