تحليل واشنگتن پست از:
آغاز همكاري هسته اي روسيه و آمريكا
۱۷:۳۸
۱۳۸۵/۰۴/۱۷
به گزارش آفتاب نیوز، 
روزنامه ي واشنگتن پست در تحليلي از تغيير استراتژي دولت آمريكا نوشت: جورج بوش سالها با چنين اقدامي (همكاري هسته اي با روسيه) مخالفت مي كرد و تأكيد داشت كه روسيه ابتدا بايد ساخت نيروگاه هسته اي ايران در نزديكي خليج فارس (بوشهر) را متوقف كند. اما اينك مقامات آمريكا ديدگاهشان درخصوص همكاري روسيه با ايران را تغيير داده اند و به اين نتيجه رسيده اند كه ولاديمير پوتين شريك مؤثري در تلاش براي تحت فشار قراردادن تهران به كنار گذاشتن هر گونه بلندپروازي هسته اي، تبديل شده است.
توافق همكاري هسته اي با روسيه بنا به گفته ي مقامات آمريكايي به نفع هر دو طرف خواهد بود. از جمله اينكه روسيه مي تواند هزاران تن سوخت هسته اي مصرف شده در آكتورهاي آمريكا در سراسر جهان را وارد و ذخيره كند، بي ترديد اين تجارتي سود آور براي مسكو است كه سالها توسط واشنگتن متوقف شده بود. ضمن آنكه اين قرارداد مي تواند انگيزه اي براي همكاري بيشتر روسيه با آمريكا در مورد ايران باشد.
آمريكا با آژانس انرژي اتمي اروپا، چين، ژاپن، تايوان و بيست كشور ديگر توافق نامه ي همكاري هسته اي غير نظامي امضا كرده است.
روسيه نيز از دهه ي 1990، زماني كه به فكر استفاده از سوختهاي مصرف شده افتاد خواستار امضاي توافق نامه اي اين چنيني با آمريكا بوده است. روسيه در سال 2001 قانوني به تصويب رسانده كه واردات سوخت هسته اي مصرف شده، ذخيره سازي و پردازش مجدد آنها را مجاز مي داند.
جورج بوش نيز همانند بيل كلينتون سياست امتناع از همكاري هسته اي با ايران را در پيش گرفت و دليل اين امر را همكاري هسته اي روسيه و ايران عنوان كرد. درتابستان 2002، جورج بوش در نامه اي به پوتين اعلام كرد توافقي درخصوص همكاري هسته اي ميان دو كشور زماني عملي است كه همكاري روسيه با ايران در زمينه ي برنامه ي هسته اي تهران متوقف شد. واشنگتن پست در ادامه تحليل خود مي نويسد: اما اينك نگراني آمريكا در مورد رآكتور هسته اي بوشهر رنگ باخته است. مسكو اعلام كرده تمام سوخت مورد نياز نيروگاه (بوشهر)را تأمين مي كند و سپس سوخت مصرف شده را به روسيه باز مي گرداند. به اين ترتيب استفاده از سوخت هسته اي براي توليد بمب اتم امكان پذير نخواهد بود.
واشنگتن پست مي افزايد: علاوه بر اين افشاگري سال 2002 مبني بر اينكه ايران به غير از نيروگاه بوشهر سايتهاي هسته اي مخفي نيز داشته است، آمريكا و روسيه را نگران كرد و باعث تندترشدن مواضع پوتين در مورد ايران شد. در ادامه نيز وي با ارجاع پرونده ي هسته اي ايران به شوراي امنيت موافقت كرد و بسته ي حاوي مشوقها و تنبيهات را كه اخيراً به تهران ارائه شده را امضا كرد. در عين حال مخالفت وي با اعمال تحريمهاي اقتصادي، اقدام نظامي يا حتي استفاده از لحن تند ديپلماتيك توسط شوراي امنيت در مقابل ايران، مقامات آمريكايي را نااميد ساخته است.
با توجه به اهميتي كه روسيه براي اين همكاري قائل است؛ به نظر مي رسد آغاز مذاكرات براي امضاي توافق نامه اي رسمي با روسيه مي تواند به عنوان اهرم فشاري در موضع گيري پوتين (در مقابل ايران) مورد استفاده قراي بگيرد.
واشنگتن پست در پايان تحليل خود مي نويسد: مذاكره براي نهايي شدن توافق نامه ماهها به طول مي كشد، ضمن آنكه تصويب كنگره (آمريكا) نيز براي اجرايي شدن آن ضروري است. كارشناسان معتقدند در طول اين مدت اقدامات قوي تر پوتين عليه ايران مي تواند جريان تصويب توافق در كنگره را تسريع ببخشد.
روزنامه ي واشنگتن پست در تحليلي از تغيير استراتژي دولت آمريكا نوشت: جورج بوش سالها با چنين اقدامي (همكاري هسته اي با روسيه) مخالفت مي كرد و تأكيد داشت كه روسيه ابتدا بايد ساخت نيروگاه هسته اي ايران در نزديكي خليج فارس (بوشهر) را متوقف كند. اما اينك مقامات آمريكا ديدگاهشان درخصوص همكاري روسيه با ايران را تغيير داده اند و به اين نتيجه رسيده اند كه ولاديمير پوتين شريك مؤثري در تلاش براي تحت فشار قراردادن تهران به كنار گذاشتن هر گونه بلندپروازي هسته اي، تبديل شده است. توافق همكاري هسته اي با روسيه بنا به گفته ي مقامات آمريكايي به نفع هر دو طرف خواهد بود. از جمله اينكه روسيه مي تواند هزاران تن سوخت هسته اي مصرف شده در آكتورهاي آمريكا در سراسر جهان را وارد و ذخيره كند، بي ترديد اين تجارتي سود آور براي مسكو است كه سالها توسط واشنگتن متوقف شده بود. ضمن آنكه اين قرارداد مي تواند انگيزه اي براي همكاري بيشتر روسيه با آمريكا در مورد ايران باشد.
آمريكا با آژانس انرژي اتمي اروپا، چين، ژاپن، تايوان و بيست كشور ديگر توافق نامه ي همكاري هسته اي غير نظامي امضا كرده است.
روسيه نيز از دهه ي 1990، زماني كه به فكر استفاده از سوختهاي مصرف شده افتاد خواستار امضاي توافق نامه اي اين چنيني با آمريكا بوده است. روسيه در سال 2001 قانوني به تصويب رسانده كه واردات سوخت هسته اي مصرف شده، ذخيره سازي و پردازش مجدد آنها را مجاز مي داند.
جورج بوش نيز همانند بيل كلينتون سياست امتناع از همكاري هسته اي با ايران را در پيش گرفت و دليل اين امر را همكاري هسته اي روسيه و ايران عنوان كرد. درتابستان 2002، جورج بوش در نامه اي به پوتين اعلام كرد توافقي درخصوص همكاري هسته اي ميان دو كشور زماني عملي است كه همكاري روسيه با ايران در زمينه ي برنامه ي هسته اي تهران متوقف شد. واشنگتن پست در ادامه تحليل خود مي نويسد: اما اينك نگراني آمريكا در مورد رآكتور هسته اي بوشهر رنگ باخته است. مسكو اعلام كرده تمام سوخت مورد نياز نيروگاه (بوشهر)را تأمين مي كند و سپس سوخت مصرف شده را به روسيه باز مي گرداند. به اين ترتيب استفاده از سوخت هسته اي براي توليد بمب اتم امكان پذير نخواهد بود.
واشنگتن پست مي افزايد: علاوه بر اين افشاگري سال 2002 مبني بر اينكه ايران به غير از نيروگاه بوشهر سايتهاي هسته اي مخفي نيز داشته است، آمريكا و روسيه را نگران كرد و باعث تندترشدن مواضع پوتين در مورد ايران شد. در ادامه نيز وي با ارجاع پرونده ي هسته اي ايران به شوراي امنيت موافقت كرد و بسته ي حاوي مشوقها و تنبيهات را كه اخيراً به تهران ارائه شده را امضا كرد. در عين حال مخالفت وي با اعمال تحريمهاي اقتصادي، اقدام نظامي يا حتي استفاده از لحن تند ديپلماتيك توسط شوراي امنيت در مقابل ايران، مقامات آمريكايي را نااميد ساخته است.
با توجه به اهميتي كه روسيه براي اين همكاري قائل است؛ به نظر مي رسد آغاز مذاكرات براي امضاي توافق نامه اي رسمي با روسيه مي تواند به عنوان اهرم فشاري در موضع گيري پوتين (در مقابل ايران) مورد استفاده قراي بگيرد.
واشنگتن پست در پايان تحليل خود مي نويسد: مذاكره براي نهايي شدن توافق نامه ماهها به طول مي كشد، ضمن آنكه تصويب كنگره (آمريكا) نيز براي اجرايي شدن آن ضروري است. كارشناسان معتقدند در طول اين مدت اقدامات قوي تر پوتين عليه ايران مي تواند جريان تصويب توافق در كنگره را تسريع ببخشد.
ارسال پیام
لینک های مفید