خلع سلاح ليبي

به گزارش آفتاب نیوز، نويسندگان مقاله در اين نوشتار به طور مفصل به نحوه ي برخورد آمريكا و بريتانيا با موضوع فعاليتهاي هسته اي ليبي پرداخته اند و در سه مرحله ي زماني ديپلماسي زور آمريكا در قبال ليبي را مورد بررسي قرار داده اند.
مرحله اول، اختصاص به دوران رياست جمهوري ريگان بين سالهاي 1981 تا 1988 دارد كه ويژگي اصلي اين مرحله اعمال تحريم و استفاده از نيروي نظامي مي باشد.
مرحله دوم، مربوط به دوران بوش پدر و كلينتون مي باشد كه اين دولتها با اتخاذ يك استراتژي چند جانبه و تحريم محور به مقابله ي با ليبي پرداختند.
مرحله سوم، شامل مذاكرات سرّي مستقيم كه در سالهاي آخر دولت كلينتون آغاز و در دولت بوش ادامه يافت و در توافق 19 دسامبر در مورد سلاحهاي كشتار جمعي به اوج رسيد (2003-1999).
نويسندگان در اين مقاله درصدد آنند كه نشان دهند چگونه ديپلماسي زور آمريكا براي مقابله با ليبي در مرحله ي نخست با شكست مواجه شد، در مرحله دوم، نتايج متفاوت به بار آورد و در نهايت در مرحله ي سوم پيروز شد.
جنتلسون و وايتوك تفاوتهاي سه مرحله ي فوق را برحسب 1- ميزان توازن در استراتژي دولت مجبور كننده و 2- آسيب پذيري دولت هدف توضيح مي دهند. آنها در بخشهاي بعدي مقاله، چارچوب تحليلي خود را در بستر ديپلماسي زور و ادبيات ديپلماسي زور بررسي مي كنند و سپس قضيه ليبي را در سه مرحله ي زماني ديپلماسي زور توضيح مي دهند. نكته ي كليدي در بحث نويسندگان اين است كه سه عامل باعث موفقيت ديپلماسي زور در مورد ليبي شد:
1- چند جانبه و مشروع شدن اعمال فشار بر ليبي؛
2- وضعيت روبه افول اقتصادي داخلي ليبي؛
3- مشكلات سياسي داخلي در ليبي.
به اعتقاد نويسندگان مقاله، زماني كه آمريكا سياست تغيير رژيم در ليبي را كنار گذاشت و به ليبي تضمين داد صرفاً در پي تغيير سياستهاي ليبي است،‌ راه تأثيرگذاري بر تصميمات ليبي هموارتر شد. از سوي ديگر وارد شدن سازمان ملل در اعمال تحريم بر ليبي باعث مشروعيت بخشيدن به بخشي از اقدامات آمريكا شد. نتيجه گيري نهايي نويسندگان اين است كه در نظام اقتدار گرايانه اي چون ليبي، تصميم نهايي را قذافي اتخاذ مي كند و مهّم ترين عامل مؤثر در تصميم وي نيز تلاش براي حفظ قدرت بوده است.