خداحافظ مرد محاسن نقره ای

به گزارش آفتاب نیوز،
پروسه ای که آغاز آن به انتخابات دوره نهم ریاست جمهوری باز می گردد، زمانی که اصولگرایان در عین انتظار برای اطلاع از حضور یا عدم حضور «اکبر هاشمی رفسنجانی» در قامت کاندیدای ریاست جمهوری، مشغول بررسی صلاحیت کاندیداهای متعدد خود در شورای هماهنگی نیروهای انقلاب اسلامی بودند که ریاست آن را ناطق نوری بر عهده داشت. 

اما این درگیری های درونی شورا بین «جوانان آبادگر» و «پیران سنتی» بود که در نهایت به ترک جلسات آن شورا توسط «حسین فدایی» نماینده و دبیرکل جمعیت ایثارگران انقلاب اسلامی انجامید تا در نهایت پیران سنتی در حمایت از «علی لاریجانی» تنها بمانند. حمایتی که «ناطق نوری» تا ثانیه های آخر انتخابات هم بارها بدان تاکید کرد.

 فصل خداحافظی ناطق
این در حالی بود که گرچه شورای هماهنگی نیروهای انقلاب پس از پایان انتخابات و کسب تجربه ای تلخ سعی کرد تا با اتکا به احزابی با نفوذ و قدیمی همچون موتلفه اسلامی، انجمن های اسلامی اصناف و بازار و جامعه اسلامی مهندسین کماکان بر سر پای خود بایستد و در این میان بر نقش ناطق نوری به عنوان ستون این خیمه بسیار تاکید می شد اما دلشکستگی های ناطق نوری بسیار عمیق تر از آن بود که با گذر زمانی اندک ترمیم یابد. 

مردی که نه در سال 76 و در رقابت با «سیدمحمد خاتمی» توانست رئیس جمهور شود و نه در سال 84 توانست در رقابت با جریانات درونی جناح راست، رئیس جمهور را انتخاب کند. 

و اینگونه بود که ابتدا  آرام آرام زمزمه های کنار کشیدن ناطق نوری از ریاست شورای هماهنگی نیروهای انقلاب به گوش رسید و وقتی آن عملی شد نوبت به خداحافظی همیشگی او از عرصه انتخابات چه به صورت مشاور  و چه به شکل مجری فرا رسید. 

موضوعی که «جواد آرین منش» عضو شورای مرکزی موتلفه اسلامی گرچه دلیل آن را «اعتقاد ناطق به جوانگرایی و میدان دادن به مدیران نسل دوم انقلاب در اداره کشور» می داند اما در عین حال نمی تواند از «تجربه تلخ شورای هماهنگی نیروهای انقلاب برای وی که باعث تکدر خاطر بسیاری از بزرگان اصولگرا شد» هم در اتخاذ این تصمیم از سوی ناطق نوری یاد نکند. 

وی «حضور کاندیداهای متعدد اصولگرا و ایجاد شکاف در این مجموعه را باعث آن می داند که این تلخی ها حالا حالاها از سوی اصولگرایان فراموش نشود.» 

آرین منش با این وجود شخص ناطق نوری را در عرصه سیاست «کارکشته تر و کهنه کارتر» از آن می داند که این اتفاقات و ناملایمات وی را از عرصه خارج کند و اینگونه است که از «نقش بی دلیل» ناطق در مشاورت تمام گروه ها و احزاب و نیز مشاوره وی با مقام معظم رهبری می گوید. 

وی از این منظر است که «تشکلی مانند جمعیت ایثارگران را در موضع مخالفت با ناطق نوری» نمی داند و البته بازهم بر «نقش برخی از اعضای این حزب نوظهور و قدرتمند اصولگرایان بر دامن زدن به اختلاف سلایق با ناطق نوری» تاکید می کند. 

اما این موضوعات  از سوی‌ «لطف الله فروزنده» قائم مقام جمعیت ایثارگران «گذشته ها» نامیده می شوند که نباید «حتی به آنها فکر کرد بلکه باید بدون توجه به آنها به آینده اندیشید.» 

وی در گفت و گو با آفتاب می گوید  «راجع به اشخاص هیچ نظری ندارم زیرا مهم این است که اصولگرایان در انتخابات آینده هم به وحدت و لیست مشترک دست یابند.» 

به هر روی ،با گذشت یکسال از انتخابات پرماجرای ریاست جمهوری به نظر می رسد که مرد محاسن نقره ای که اصولگرایان برای اجماع به کد خدا منشی او امید بسته بودند به این نتیجه رسیده است که  زمان خداحافظی همیشگی با سیاست  فرارسیده است.

از یاد نباید برد که «حبیب الله عسگراولادی»یار همیشگی ناطق نوری در شورای هماهنگی نیز به تازگی از پیر شدن خود و ناطق خبر داده و گفته بود: «دیگر نوبت ما است که عرصه را به جوان ها واگذاریم.» این سخن عسگراولادی در حال تحقق است اما آیا بدون امثال او و ناطق نوری، وحدتی هم در میان اصولگرایان برقرار می شود؟