هیروشیما - عبور از آستانه اخلاق بشری

خاطره ای که ساعت 8 و 15 دقیقه و 17 ثانیه ششم اوت سال 1945 شکل گرفت و شهر هیروشیما در ژاپن را به تاریخ پیوند زد. 

در چنین روزی هواپیمای B -29 آمریکایی بر فراز آسمان هیروشیما نخستین بمب اتمی دنیا را بر سر ساکنان این شهر فرود آورد تا جهانیان را متوجه قدرت بی رقیب آمریکا کند. این بمب 51 ثانیه پس از پرتاب در ارتفاع 600 متری زمین منفجر شد. قدرت آن برابر با 30000 تن تی ان تی بود، دما در محل انفجار به شش هزار درجه سانتیگراد رسید و فشار توفان اتمی هشت تن در متر مربع بود. گلوله های انفجاری با شعاع 15 متر و با دمای تقریبا 300 هزار درجه سانتیگراد در زمانی معادل یک هزارم ثانیه از منطقه صفر به اطراف پراکنده شدند و حاصل آن بارش بقایای ماده اتمی به صورت باران سیاهی بر سطح شهر و مردم بی دفاع آن بود. 

حرارت و نور ناشی از انفجار تلفات بسیاری را حتی تا دور دست ها بر جای نهاد، از آنها که در نزدیکی محل انفجار و در داخل شعاع یک کیلومتری آن بودند به جز خاکستر سیاهی بر جای نماند و آثار سوختگی های شدید و آسیب های وارد آمده بر بینایی بر اثر نور شدید تولید شده تا شعاع 5/3 کیلومتری مشاهده شد. 

جراحت ها و ‌آسیب های ناشی از آلودگی به تشعشعات اتمی در روزهای نخستین پس از انفجار به صورت سوختگی، بی قراری های عمومی، فرسودگی، سردرد، از دست دادن اشتها، حالت تهوع، استفراغ، اسهال و تب، کاهش غیر معمول و ناهنجار در شماره گلبول های سفید خون، دفع خون و کم خونی بود. ولی در دراز مدت این افراد علائم امراض خطرناکتری را بروز دادند که شامل آب مروارید، سرطان خون و دیگر سرطانها بود که هنوز هم ساکنان بر جای مانده از انفجار اتمی در هیروشیما را می آزارد. 

هانری ترومن، رئیس جمهور وقت آمریکا این بمب را که ماده منفجره آن اورانیوم 235 بود «بزرگترین رویداد» تاریخ نامید.
اما بمباران اتمی هیروشیما، آخرین رویداد بزرگ تاریخی نبود چرا که به فاصله سه روز آمریکا با بمباران اتمی ناکازاکی، دومین مورد استفاده از بمب اتمی در تاریخ را همانند مورد اول از آن خود کرد. 

بمب به کار گرفته شده در هیروشیما از نوع اورانیوم بود و بمباران اتمی ناکازاکی این امکان را به آمریکا داد تا تاثیرات بمب پلوتونیم را نیز بررسی کند. 

در تاریخ نهم اوت 1945 آمریکا دومین بمب اتمی را بر سر مردم ناکازاکی افکند، بمب در ساعت 11:12 دقیقه منفجر و حباب بسیار قرمزی بر فراز شهر ظاهر شد که در ارتفاع 2500 متری به ابر سیاهی تبدیل شد. پلوتونیم به کار گرفته شده در این بمب معادل 20 کیلو تن قدرت داشت و طبق آمار تا پایان سال 1945 بیش از 75000 نفر از مردم را به کام مرگی دردناک کشاند. 

اما آنچه رهبران آمریکا را به ایجاد دردناک ترین تراژدی آمریکایی واداشت تحت فشار قرار دادن ژاپن برای تسلیم شدن بود. چنانچه پس از این واقعه در 14 اوت همان سال «هیرو هیتو» امپراطور ژاپن طی نطقی رادیویی از مردم ژاپن خواست که مقاومت را ترک گفته و تسلیم شوند. 

به این ترتیب جنگ جهانی دوم پایان یافت اما این پیروزی برای آمریکا و متحدینش به بهای نابودی شمار زیادی از مردم ژاپن آنهم از طریق بمب اتم که برای اولین و آخرین بار از آن تاریخ تاکنون صورت گرفته است.

 ایالات متحده، بعد از این فاجعه انسانی، اقتصادی، زیست محیطی و... در ژاپن، به توسعه این سلاحها در اشکال مدرن اهتمام ورزید و بارها انواع این تسلیحات را به معرض آزمایش گذاشت. سیاست های نظامی واشنگتن همواره مانع از آن شده است که این کشور از تعداد زرادخانه های هسته ای خود بکاهد. حال آنکه این ابر قدرت جهانی خود را در سردمدار مبارزه با اشاعه هسته ای می داند و سیاست های دو گانه خود در قبال دوستان و دشمنان را توجیهی در این راستا می داند.