به گزارش آفتاب نیوز، اخیرا و در کلیپی که از سحر قریشی در فضای مجازی منتشر شده او هم موافق این تصمیم است و می گوید این تصمیم که به خانم ها اجازه حضور درزمین فوتبال را نمی دهند تصمیم درستی است.
سحر قریشی وقتی با این پرسش مجری روبرو می شود که آیا فوتبال دوست ندارید، می گوید: چرا فوتبال را دوست دارم و فوتبال نگاه می کنم اماعلاقمند نیستم برای تماشای بازی به زمین فوتبال بروم. او ادامه می دهد: « دوست ندارم بروم استادیوم. از اینکه کنار تعداد زیادی آقا قرار بگیرم منقلب میشم، احساس امنیتم رو از دست می دهم. کاملاً موافقم که اجازه نمی دهند خانم به استادیوم بروند. »
سحر قریشی در حالی چنین حرف هایی را زده که پیش تر برای تماشای بازی پرسپولیس – الهلال در ابوظبی به استادیوم بن زاید رفته بود و عکس های زیادی از او در این استادیوم در فضای مجازی قرار گرفته است. حتی این سفر موجب شده بود تا بحث ازدواج او با یکی از ستاره های فوتبال مطرح شود که هنوز از سوی این دو چهره تایید نشده است.
خانم سحر قريشي هم مانند برادرشان كه در اخر جنگ با داعش هوس كردند كه به مدافعان حرم بپيوندند در موقعيت كاملاً مناسب وقتى كه بعضى از مراجع نظرشان را در اين مورد اعلام كردند فهميدند كه رفتن به استاديوم منقلبشان مى كند به اين مى گويند وقت شناسى كه انگار در مورد ايشان مورثى مى باشد
چطور معتقد به آزادی بیان هستیم اما نظر مخالف را برنمی تابیم.برخی تجربه استادیوم رفتن ایشان و کلامش را متناقض می دانند ولی در واقع ایشان تجربه ای دارند که خیلی از بانوان نداشته اند.پس با احترام نظر ایشان را بخوانیم
افرادی با طرز فکر بیماری مانند شما چه مرد و چه زن در کشورهای دیگر بیمار جنسی نامیده می شوند این بیماری در انسان ها دارای شدت و ضعف است و چنان چه افرادی نتوانند خود را در مورد انقلاب با دیدن جنس مخالف کنترل نمایند و در هر مکان عمومی به جای پرداختن به امور دیگر تمام فکر و ذکرشان انقلاب در اثر دیدن جنس مخالف باشد این سلامت جامعه را به خطر می اندارند و بهتر است در خانه مانده و خارج نشوند حتی بهتر است رانندگی هم نکنند چون به عنوان مثال اگر شما از بین یک عده مرد یا بچه ی دبیرستانی بخواهید با ماشین عبور کنید مشخص نیست دچار چه جور انقلاب روحی و جسمی می شوید و ممکن است با ماشین به مردم بزنید چون دچار غلیان احساسات شده اید!
امیدوارم که این احساس را در مورد کودکان نداشته باشید و به اصطلاح درستش پدوفیل نباشید چون این بیماری اصولا قابل درمان نیست
البته در هر اختلال روانی اعتراف به آن اختلال و پذیرفتن واقعیت گامی به سوی بهبود است و روانشناسان این امر را در مورد شما و افرادی مانند شما گام مثبتی در درمان می دانند