به گزارش آفتاب نیوز، 
امسال اما هفته دولت با یک ویژگی خاص همراه است. این ویژگی از بافت ویژه دولت کنونی و نیز جنس شعارهای آن برمی آید که آن را با دولتهای پیشین متمایز می کند.
در مورد بافت دولت جدید باید گفت که تغییرات گسترده در سطوح مختلف دستگاه اجرایی، عملا دولتی کاملا متفاوت با دولتهای 16 سال گذشته (کابینه های هاشمی و خاتمی) را شکل داده است. دولتی به نسبت جوان تر که البته بخش مهمی از آن، از نهادهای انقلابی چون سپاه به آن پیوسته اند. این بافت متفاوت کاملا هماهنگ با شعارهای انتخاباتی رییس دولت در مقطع انتخابات ریاست جمهوری است.
شعارهایی که در آن، از ضرورت بازگشت به قالبهای اجرایی اوایل انقلاب سخن می رفت و در همین چارچوب، دولتهای 16 سال گذشته (کابینه های هاشمی و خاتمی) نفی و نقد میشدند. دولتهایی که با فاصله گرفتن از فضای انقلابی دهه اول انقلاب، رویههایی کارشناسی تر را در پیش گرفته بودند و به نوعی سعی داشتند جایگاه مدیران و دستگاه مدیریتی کشور را در نزد سیاستگزاران و مسؤولان عالی نظام بهبود بخشند.
اما جریانی که دولت نهم را در اختیار دارد، در سالهای گذشته ضمن اعلام مخالفت با این نگاه، مدیران دولتی را به تجمل گرایی، دوری از ارزشهای انقلاب و حتی پیگیری برنامههای اجتماعی و اقتصادی مورد حمایت نهادهای بین المللی (و به زعم آنها «غربی») متهم می کرد.
بر این اساس، نخستین هفته دولت برای کابینه نهم، زمان و بستر مناسبی است تا به این پرسش پاسخ داده شود که آیا قلب ماهیت دستگاه اجرایی و رویکرد بازگشت به نقطه نخست پاسخگو بوده است؟ رویکردی که در آن، تجربه های گرانقدر 16 سال گذشته کنار گذاشته شد و بسیاری از مدیران درجه اول کشور از دستگاههای مختلف حذف شدند و به قول «محمد علی نجفی»،معاون رییس جمهور پیشین، به آنان با نگاهی پر از اتهام و توهین نگریسته شد؛ چنانکه نام «مدیران خیابانی» (در اقتباس از «زنان خیابانی») شایسته آنان است!
پرسش مقدر پیش روی دولت نهم این است که آیا این رفتارها و این تحولات انقلاب گونه، چنان که در زمان تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری تبلیغ می شد، مؤثر بوده و گرهی از کار دستگاه اجرایی گشوده است یا تنها بهانه ای بوده برای کنارگذاشتن جمعی و پست دادن به جمعی دیگر؟