چه چیزی در انتظار ایران است؟

به گزارش آفتاب نیوز، روزنامه انگلیسی زبان گاردین در تحلیلی،‌ به بررسی نتایج تصمیم ایران که به عقیده نویسنده چندان دور از انتظار نبوده است،‌ می‌پردازد. به نوشته این روزنامه، ایران با اتخاذ این تصمیم،‌ کشورهای جهان را با یک مسأله عمده روبرو می‌کند: «خطر گسترش سلاح‌های هسته‌ای در سایر کشورهای خاورمیانه و تشویق این کشورها به پیروی از ایران». 

گاردین در ادامه ادعا کرده است: با اینکه تهران بارها و بارها تأکید کرده که تصمیم دارد از انرژی هسته‌ای برای تولید برق استفاده کند، هنوز نتوانسته در این‌باره آژانس و کشورهایی را که نگران کاربرد نظامی این تجهیزات هستند قانع کند. 

نویسنده گاردین می‌نویسد: ممکن است ایران در ادعای خود صادق نباشد ولی نمی‌توان انکار کرد که این کشور در حال حاضر موقعیت فوق‌العاده‌ای دارد. ایران برنده اصلی هر دو تهاجم آمریکا به منطقه (عراق و افغانستان) بوده و از این طریق از شر بزرگترین دشمنانش در منطقه (طالبان و حزب بعث عراق) خلاص شده است.

به نوشته این روزنامه انگلیسی؛ ایران اکنون و به دلیل تصدی دولتی شیعه در عراق از جایگاه مستحکمی در این کشور برخوردار است. جنگ اخیر لبنان بین نیروهای حزب الله (که گفته‌ می‌شود مورد حمایت ایرانند)‌ و ارتش مجهز اسرائیل،‌ موجب تشدید احساسات ضد اسرائیلی و آمریکایی در منطقه شده و موقعیت ایران را بهبود بخشیده است.

در عین حال ایران می‌داند که با قطع صادرات نفت خود می‌تواند بحرانی مانند شوک نفتی دهه 70 در اقتصاد جهان به وجود آورد. مجموعه این عوامل موجب شده است که جناح هوادار حمله نظامی به ایران در آمریکا به اقلیت تبدیل شوند. عدم انعطاف‌پذیری ایران ممکن است احتمال اعمال تحریم علیه این کشور را افزایش دهد ولی در حال حاضر به سختی می‌توان پذیرفت که کشورهای بزرگ در این زمینه به توافق دست یابند. 

به نوشته گاردین، اتحاد شکننده‌ای که موجب تدوین بسته پیشنهادی، شامل مشوق‌های اقتصادی و تکنولوژیکی برای ایران شده است، چندان پایدار نخواهد بود. روسیه و چین به وضوح مخالفت خود با اعمال تحریم‌های سنگین علیه ایران را ابراز کرده‌اند و بریتانیا و فرانسه، مانند سایر کشورهای اتحادیه اروپا همچنان راه‌حل‌های دیپلماتیک را ترجیح می‌دهند. در چنین موقعیتی «وقت‌کشی» شاید بهترین انتخاب باشد. 

گاردین تاکید کرده است: به هر حال اعمال تحریم علیه ایران اگر چند جانبه نباشد،‌ بی‌فایده خواهد بود. (ایران، ‌از سال 1979 با اعمال تحریم‌های یک جانبه آمریکا روبروست). انتخاب بهتر، وادار کردن ایران به انجام مذاکرات جدی برای متوقف کردن غنی‌سازی اورانیوم از راه‌های دیپلماتیک است. 

این روزنامه در پایان تاکید کرده است: اعتماد به نفس ایران، عدم توافق بین‌المللی و اهمیت زیاد این مسأله که پیچیدگی این پرونده را بیشتر کرده است،‌ باید موجب ایجاد انگیزه بیشتر برای حل این بحران شود. اصرار ایران بر پیگیری فعالیت‌های هسته‌ای‌اش در هر حال سازمان ملل را با بحرانی مواجه کرده که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.