نقش فزاینده پول در دمکراسی آمریکا

بنظر می رسد که روزنامه نگاران آمریکایی یکبار دیگر در حال گرفتن رد پول هستند: تام دیلی نماینده قدرتمند کنگره آمریکا از حزب جمهوریخواه که شرکت های تجاری خارجی هزینه سفرهای خارجی او را داده اند، متهم به نقض اخلاقیات شده است. دیلی که دومین مرد قدرتمند مجلس نمایندگان آمریکا می باشد متهم است که به کرات از قدرت خود سوء استفاده کرده و تصمیم های سیاسی خود را براساس منافع شرکت هایی اتخاد نموده است که به ستاد انتخاباتی و نیز سازمان های خیریه زیر نفوذ او کمک کرده اند. وی همچنین به علت پرداخت حقوق به همسر و دخترش از محل ستاد انتخاباتی خود تحت تحقیق و تفحص قرار دارد.

تاکنون بسیاری از ستون پردازان روزنامه های آمریکا خواستار استعفای او شده اند. اما متحدان محافظه کار دیلی از وی حمایت کرده و می گویند او مرتکب هیچ اشتباهی نشده است.

اتهام های اخلاقی علیه تام دیلی به تدریج به سرخط اخبار رسانه ها تبدیل شده است و روزنامه نگاران سرسختانه بدنبال یافتن جزئیات عملکرد او هستند. اما این اتهام ها تنها نمونه ای از مشکل عمیقی است که دمکراسی آمریکا با آن دست به گریبان است. این مشکل عبارت است از نقش فزاینده پول در تصمیم گیری های سیاسی و مبارزات انتخاباتی. به نظر بسیاری از ناظران سیاسی واقعیت این است که عملکرد تام دیلی نمایانگر شرایط عادی حاکم بر واشنگتن می باشد. یکی از کارکنان کنگره آمریکا که خواست نامش فاش نشود به واشنگتن پریزم گفت: "تام دیلی همان کاری را کرده است که بیشتر نمایندگان کنگره می کنند. او تنها قدری افراط کرده و برای همین هم گرفتار شده است."

مشکل یاد شده دو بعد دارد. از یک سو کاندیداها برای هزینه های سنگین انتخاباتی خود نیاز به پول دارند. بنابراین باید بدنبال منابع مالی بیرونی باشند. گرچه قوانین کنگره آمریکا کمک مالی به نامزدها را محدود کرده اند، بیشتر اعضای مجلس نمایندگان آمریکا (که تنها دو سال خدمت می کنند؛ اعضای سنا شش سال خدمت می کنند) بخش زیادی از وقت خود را صرف جمع آوری پول از منابع متعدد برای مبارزات انتخاباتی بعدی می کنند. در نتیجه آنها باید بطور دایم در جلسات جمع آوری پول شرکت کرده و با افراد و شرکت های ثروتمند و یا لابی هایی که نمایندگی آنها را بر عهده دارند در تماس باشند. حتی اگر نیت نماینده کنگره پاک باشد نیاز دایم وی به جمع آوری پول او را به دنیای کمپانی های بزرگ و کمک کنندگانی می کشاند که وقت بسیار زیادی از او می گیرند.

این افراد و شرکت ها دارای یک نوع همزیستی با نمایندگان هستند. آنها به دنبال اعمال نفوذ هستند و نمایندگان کنگره نیز بدنبال اطمینان از جریان پول می باشند. به گفته یکی از کارکنان کنگره "آسانترین راه برای ملاقات یک نماینده کنگره راه اندازی یک جلسه جمع آوری کمک مالی می باشد. میهمانان چک امضا می کنند و نماینده کنگره نیز به نگرانی های آنها گوش می دهد."

کنگره آمریکا بدنبال خشم عمومی و تحقیق های رسانه ها، لوایح متعددی را طی دهسال گذشته برای اصلاح مالی مبارزات انتخاباتی و از بین بردن سوء استفاده هایی که در این زمینه می شود، تصویب نمود. این قوانین اقدامات فاحشی نظیر کمک های نامحدود مالی افراد به نامزدهای نمایندگی کنگره را ممنوع کرده اند. اما با این وجود همچنان راه های گریز زیادی برای رهایی از این قوانین وجود دارند بطوریکه قوانین بیشتری برای مقابله با این مسئله در حال تنظیم هستند.

مشکل دیگر این است که لابی های قدرتمندی که نماینده شرکت های بزرگ را بر عهده دارند برای اعمال نفوذ بر اعضای کنگره و کارکنان سازمان های فدرال به آنها پیشنهادهای مختلفی نظیر پرداخت هزینه سفر به استراحتگاه های دور دست و استثنایی را می دهند. پرداخت هزینه سفر ها البته قانونی می باشد زیرا سازمان دهندگان آنها معمولا سمیناری درباره سیاستگزاری عمومی به برنامه سفر اضافه کرده و ادعا می کنند که این مسافرتها برای اهداف آموزشی صورت می گیرند. اما واقعیت این است که در عمل از این قانون سوء استفاده شده و نمایندگان کنگره و کارکنان آن بطور نه چندان علنی به نقاطی نظیر پاریس و کارائیب می روند.

تام دیلی به علت سفر پر هزینه اش برای بازی گلف در اسکاتلند که توسط جک آبرامف پرداخت شد تحت فشار قرار گرفته است. آبرامف فرد نه چندان خوشنامی است که لابی شرکت های پرنفوذ را در واشنگتن بر عهده دارد. گفته می شود که دیلی در این سفر با مدیران برخی از این شرکت ها گلف بازی کرده است.

لابیستهایی نظیر آبرامف در قبال اعمال نفوذ بر نمایندگانی نظیر دیلی برای تصویب قوانینی که به نفع بزرگترین شرکت های آمریکا می باشند، پول هنگفتی به جیب می زنند. البته لابی ها همیشه در خدمت منافع شخصی و مادی شرکت ها نیستند. بطوریکه برخی سازمان های حقوق بشر و گروه های طرفدار کودکان نیز در کنگره و کاخ سفید لابی می کنند. در حوزه سیاست خارجی اسرائیل قوی ترین لابی یک دولت خارجی را در واشنگتن دارا می باشد. لابی دولت عربستان سعودی نیز حضوری نسبتا قوی دارد. گروه های قومی و نژادی مختلفی نظیر آمریکاییان ارمنی تبار، آسیایی تبار، عرب تبار و آفریقایی تبار نیز توانسته اند در جهت منافع داخلی خود در کنگره لابی کنند. ایرانیان آمریکایی تبار هم در حال فراگیری این "بازی" بوده و با ایجاد انجمن ها و گروه هایی بدنبال اعمال نفوذ بر کنگره و کاخ سفید هستند.

ریشه لغت لابی به تجار قرن نوزدهم آمریکا باز می گردد که با انتظار در لابی (راهرو)های کنگره تلاش می کردند که سیاستمداری را ملاقات نموده و از او بخواهند به لوایح مورد نظر آنها رای مثبت یا منفی بدهد. برخی دیگر نیز معتقدند که این لغت از زمان ریاست جمهوری يو اس گرانت رایج شده است که عادت داشت بعد از ظهرها را پشت میزی در راهروی هتل ویلارد سپری کند. صدها بازرگان آمریکایی همه روزه برای ملاقات و اعمال نفوذ بر او در لابی (راهرو) هتل تجمع می کردند.

"مرکز صداقت عمومی" که یک سازمان غیردولتی مشهور و مخالف نفوذ پول در سیاست می باشد اعلام کرده است که لابی کردن در دولت فدرال امروز به یک تجارت چند میلیارد دلاری تبدیل شده است. لابی ها برای اعمال نفوذ بر تصمیم های کنگره، کاخ سفید و مقام های بیش از 200 اداره فدرال 14 هزار حقوق بگیر دارند. به گزارش این مرکز، اطلاعات سال 2003 نشان می دهد که لابی ها در طی سال 2003 در حدود 4/2 میلیارد دلار هزینه فعالیت های خود کرده اند.

موسسه یاد شده خاطرنشان می کند که از سال 1998 تا سال 2004 لابی ها بیش از 13 میلیارد دلار هزینه داشته اند. در این مدت بیش از 2000 تن از مقام های سابق دولت آمریکا به استخدام این گروه ها در آمده تا با استفاده از روابط خود با حکومت بر روی سیاستگزاری در زمینه های مختلفی نظیر سقط جنین، محیط زیست و منافع شرکت های بزرگ اعمال نفوذ کنند. "مرکز صداقت عمومی" ترکیب پول و سیاست را که به ظهور "فرهنگ مزدوری" می انجامد محکوم می کند.

یک روزنامه آمریکایی اخیرا نوشت: "هزینه های لابی ها رقم بسیار نگران کننده ای بوده ... و حاوی این پیام به شهروندان متوسط آمریکا می باشد: تغییر و یا جلب نظر کنگره و یا کاخ سفید هزینه زیادی دارد؛ بعید است که مقامی به یک نامه ساده، یک تماس تلفنی و یا ارسال یک ایمیل وقعی بنهد.

بسیاری از سازمان های غیر دولتی بر این امر صحه می گذارند که کنگره آمریکا تلاش چندانی برای نظارت بر لابی ها به خرج نمی دهد. رابرتا باسکین مدیر "مرکز صداقت عمومی" معتقد است که با توجه به آنکه بسیاری از نمایندگان کنگره نیز خود بعدها به استخدام لابی ها در می آیند، کنگره توجهی جدی به این امر مبذول نمی دارد. باسکین می افزاید: "بر اساس تحقیقات مرکز، هم اکنون در حدود 250 تن از اعضای سابق کنگره و مدیران سازمان های فدرال با همکاران گذشته خود لابی می کنند." "مرکز صداقت عمومی" حدود 2200 مقام سابق حکومتی را شناسایی کرده است که مشغول لابی کردن هستند.

تبعات این وضعیت برای یک نماینده کنگره این است: چرا باید برای صنعتی که ممکن است روزی مرا با حقوق کلانی استخدام کند دردسر درست کنم؟

با افشای ماجرای رسوایی تام دیلی، روزنامه نگاران آمریکایی نیز به تدریج متوجه می شوند که اصل "رد پول را بگیر" یک کار تمام وقت است.