روسیه در خاورمیانه به دنبال چیست؟

به گزارش آفتاب نیوز، در گزارش نیویورک تایمز آمده است، ولادیمیر پوتین در سال جاری در تک‌تک مسائل عمده مطرح شده در منطقه خاورمیانه در عرصه دیپلماسی وارد عمل شده که آخرین مورد آن مسأله هسته‌ای ایران بوده است. 

یکی از اهداف اصلی روسیه از این تلاش‌ها، بازگرداندن نقش و قدرت جهانی این کشور است که پس از سقوط شوروی به شدت به آن ضربه خورده است. اما در پی این تلاش‌ها جای یک چیز خالی است و آن «نتیجه» است.

نویسنده این گزارش با اشاره به پیروزی حماس در انتخابات اخیر فلسطین می‌نویسد، در حالی که تمام کشورهای اروپایی و آمریکا قصد منزوی ساختن حماس را داشتند پوتین رهبران حماس را به مسکو دعوت کرد و بر اهمیت مذاکره با آنها تأکید کرد که این مساله موجب تعجب و نگرانی غرب شد. 

در آن زمان سرگئی لاوروف وزیر خارجه روسیه تأکید کرد که حماس برای حفظ نقش جدی در آینده، باید تغییراتی در خود ایجاد کند و اسراییل را به رسمیت بشناسد اما این مساله محقق نشد.

نویسنده می افزاید، لاوروف همچنین در سفری که در بحران اخیر خاورمیانه به بیروت داشت با مقامات حزب‌الله دیدار کرد تا به استقرار صلح در منطقه کمک کند اما در نهایت با اقدامات فرانسه و آمریکا در چارچوب سازمان ملل، آتش بس برقرار شد.

اکنون پس از انجام آتش‌بس و تلاش برای بازسازی لبنان نیز، روسیه سعی مي‌کند در این حوزه ،نقشی ایفا کند، اما قول کمک 75/1 میلیون دلاری که مطرح کرده است به نظر نمی‌رسد برای این هدف کافی باشد. 

روسیه اگرچه در مورد اعزام نیرو به لبنان نیز قول‌هایی داده ولی به احتمال زیاد این افراد مهندسینی برای کمک به بازسازی بناهای لبنان خواهند بود. به این ترتیب در حالی که آمریکا و اروپا نقش اصلی را در کنترل بحران منطقه و ارسال نیروهای حافظ صلح بر عهده گرفتند، روسیه برای ایفای نقش در این مساله باید تلاش بیشتری انجام دهد.

در ادامه گزارش آمده است که سایر تلاشهای دیپلماتیک روسیه نیز چندان موفق نبوده است. از جمله پوتین که سال گذشته به عنوان اولین رییس جمهور روسیه که به اسراییل سفر کرده بود،مطرح شد، پس از دستگیری دو سرباز اسراییلی توسط حزب الله اعلام کرد که روسیه از طریق کانالهای خاصی به دنبال آزادی آنهاست و چندی پیش نیز اعلام کرد که این تلاشها بی نتیجه نخواهد بود. اما اکنون پس از گذشت یک ماه و نیم هنوز خبری از آزادی این دو سرباز نیست.

نویسنده سپس در پاسخ این پرسش که روسیه واقعا به دنبال چیست می نویسد: بیش از هر چیز مساله پرستیژ مطرح است.
او می افزاید کرملین قصد دارد از منطقه خاورمیانه و بحرانها و مسائل فراوان آن به عنوان عرصه ای برای بازسازی نقش و قدرت خود به عنوان یک بازیگر مستقل در جهان استفاده کند.
یک پژوهشگر روس این مساله را به شکل ساده و خلاصه اینطور مطرح می کند که دوران فروپاشی دیگر به پایان رسیده است.

نویسنده در ادامه به این نکته اشاره می کند که انگیزه ها و منافع اقتصادی قوی روسیه در منطقه را نیز نباید نادیده گرفت که سود سرشار قراردادهای فروش تسلیحات به کشورهایی مانند سوریه،ایران و الجزایر از آن جمله است.

نیویورک تایمز با وجود اشاره به برخی ناکامی های روسیه در دستیابی به نفوذ دیپلماتیک در خاورمیانه معتقد است که چشم انداز این تلاشها می تواند روشن باشد زیرا خاورمیانه به نوعی منطقه نفوذ تاریخی روسیه است و این موضوع و برخی نزدیکی هایی که با کشور های این منطقه داردمی تواند به موفقیت روسیه کمک کند. 

البته این مساله لزوما به معنی رویارویی روسیه با آمریکا نیست و آمریکا نیز دست کم تا حدی این نقش جدید روسیه را پذیرفته است.
از جمله در مورد مساله هسته ای ایران که بوش از پیشنهاد پوتین برای غنی سازی اورانیم مشترک در خاک روسیه استقبال کرد می توان چنین نتیجه ای گرفت.

نویسنده در پایان نتیجه می گیرد روسیه که بیش از 20 میلیون نفر جمعیت مسلمان دارد و در جهان اسلام نیز اغلب به عنوان یک متحد قدرتمند بالقوه، وجهه مناسبی دارد، می تواند به نوعی مانند یک میانجی بین شرق و غرب عمل کرده و به اهداف خود نیز نزدیک شود.