كنفرانس هاي پنج ساله بي ثمر

به گزارش آفتاب نیوز، اگر ايران و كره شمالي را در نظر نگيريم، بيشتر كشورها خطر گسترش هسته اي را بسيار بعيدتر از بيماري و فقر مي دانند. 

آيا بايد كمتر در آسايش باشيم؟ بله، اكنون زمان خوبي براي عمل در حيطه هسته اي نيست. بسياري از دولت ها هنوز هم مي گويند كه امكان انفجار سلاح هاي هسته اي بسيار كم است. حرف آنها در اين مورد درست است اما اگر اتفاق بيفتد تصور اينكه چيزي كمتر از يك فاجعه باورنكردني باشد، نادرست مي نمايد.
 
بمب هسته اي از هر نوع سلاح ميكروبي و شيميايي، مرگبارتر و ويرانگرتر است و تاثير آن بسيار بيشتر از يازده سپتامبر خواهد بود. 

با اين حال كنفرانس بازبيني معاهده منع گسترش برخلاف چنين اوضاعي بسيار آرام پيشرفت مي كند. نقطه اوج آن در سال 1995 بود كه در مورد گسترش نامعين آن توافق شد. اين زماني بود كه كره شمالي در حال مذاكره با دولت كلينتون بود و ايران هنوز مشكلي ايجاد نكرده بود. هم چنين پيش از زماني بود كه هند و پاكستان بمب اتمي داشته باشند و فعاليت هاي خان علني شده و يا القاعده ظهور كرده باشد. 

از آنزمان چه روي داده است؟ مشكل اصلي اين است كه وقايع اخير سبب اقدامات راديكالي در جهت منع گسترش شده است و نگراني هايي در مورد موقعيت معاهده ايجاد كرده است. به اين ترتيب آمريكا در اين كنفرانس از حمايت كمي براي ممنوعيت فناوري چرخه سوخت در كشورهايي كه فاقد آن هستند برخوردار شد و البرادعي هيچ واكنشي در مورد پيشنهاد خود مبني بر مهلتي پنج ساله براي ساخت هرگونه كارخانه غني سازي دريافت نكرد. 

اكنون ديگر دنيا نمي تواند به كنفرانس بعدي در سال 2010 اميدوار باشد. چرا كه ديگر هيچ نتيجه سازنده اي از مذاكرات 189 كشور حاصل نخواهد شد. 

فرانسه اميدوار است كه در نشست گروه هشت در ماه جولاي بتوانند خارج شدگان از معاهده را به كسب اين فناوري در چارچوب معاهده وادار كنند. البته سرنوشت اين نشست هم بستگي به موافقت پيونگ يانگ در مذاكرات شش جانبه دارد.
در اين ميان مذاكره با ايران بيشتر در آينده معاهده موثر است . چرا كه كره شمالي تنها كشوري است كه از اين معاهده خارج شده ولي ايران يكي از 184 امضا كننده اين معاهده است كه از تعهد خود سرباز زده است. 

در نهايت نتيجه مذاكرات با ايران است كه تعيين مي كند آيا معاهده را مي توان به گونه تعقيب و تطميع موثري درآورد تا كشورها نتوانند از آن خارج شوند.