كار سخت دنيزلی و توقع فوتبال ايران

به گزارش آفتاب نیوز، در پرسپولیس، پژمان نوری كاملا‌ بازیكن دیگری شده است. شیث رضایی را هم می‌توان به عنوان یكی از كسانی كه پیشرفت فراوانی كرده است نام برد، اما او گاهی فیلش یاد هندوستان می‌كند. 

اولا‌دی حرف درستی می‌زند اما اعمالش در زمین بازی مبتنی بر این سخن درست نیست. او وقتی كه همبازی آزاد و خوب جا گرفته‌ای هم دارد، دریبل می‌زند. 

اولا‌دی در همه حال و در همه جا دریبل می زند و این غلط‌ترین اشكال اوست. پرسپولیس در مالكیت توپ صاحب امتیازهای قابل توجهی شده است اما در استفاده از فضا هنوز به دركی كه نشانه بلوغ فكری باشد نرسیده است. 

پاس های كوتاه و بلند از میان دو مدافع حریف كه توپ را به فضای پشت سر آنها می‌رساند در پرسپولیس به ندرت مورد استفاده واقع می شود. 

در هر سه منطقه زمین (یك سوم دفاعی، یك سوم میانی و یك سوم حمله) بازیكنان پرسپولیس توپ را به پای همبازی خود پاس می‌دهند و این به مدافعان حریف مجال می دهد تا پوشش و حمایت دفاعی خود را از دست ندهند.فرزاد آشوبی با توپ زیاد ور می‌رود و هنگام پاس دادن لا‌بد به خیال این كه كار همبازیانش را آسان كند، توپ را یواش و شل به سوی او قل می‌دهد.

فشار پاس به اندازه زمان پاس اهمیت دارد و مهم‌تر از این هر دو حركت - و جاگیری - بعد از پاس دادن است. 

نیكبخت‌واحدی هم گاهی تبدیل به الگوی دیگری از مهرداد اولا‌دی می‌شود. دریبل زدن «به زور»!  دریبل جا دارد،‌دریبل مكان دارد، موقعیت بازی، بازیكن پا به توپ را به دریبل زدن دعوت می‌كند. 

مهرزاد معدنچی، بازیكن خوب پرسپولیس است، اما او نیز باید بازی در زمان كوتاه و حداقل زمان را بیاموزد. مهرزاد بازی با همبازیان در فضای فشرده را یاد بگیرد و هنر استفاده از حركات بدون توپ بقیه را، به بازی خود استفاده كند. 

كار دنیزلی سخت است. خیلی سخت تر از آنچه كه تا امروز انجام داده است فوتبال ایران او را باور كرده و  از او توقع دارد.