شانس شورای امنیت در برابر ایران

به گزارش آفتاب نیوز، پیوت گونچاروف تحلیلگر خبرگزاری روسی ریانووستی در این رابطه دیدگاهی را ابراز کرده که به نظر می‌رسد به سیاستهای رسمی کرملین نزدیکی زیادی داشته باشد.

او می‌نویسد: «بریتانیا ، فرانسه و آلمان سه کشوری که طرفهای اصلی مذاکره با ایران بر سر پرونده هسته‌ای آن کشور طی سالهای گذشته بوده‌اند تا آنجا که می توانستند در تنظیم پیش‌نویس قطعنامه‌ اعمال مجازات علیه ایران دقت و حوصله به هرج دادند تا شانس بدست آوردن توافق‌نظر بین طرفین رقیب در این پرونده یعنی ایالات متحده از یک سو و چین و روسیه در طرف دیگر بیشتر شود. این قطعنامه از یک سو با به‌کارگیری اهرمهای تنبیهی علیه تهران (ولو بصورت نمادین) سعی داشت تا آن کشور را متقاعد به نادرست بودن مسیری که در پیش گرفته سازد و هم به گونه‌ای تنظیم شود که درصورت در یافت عکس‌العمل دلخواه از سوی تهران راه برای کنارگذاشتن فشارها و آغاز مذاکرات هموار باشد».

ریانووستی در ادامه آورده است: «اما این وسواس و احتیاط اروپایی باعث نشد که ارائه پیش نویس با انتقادهای طرفین مواجه نشود. نمایندگان آمریکا در شورای امنیت می‌گویند که تهران به خاطر «نادیده گرفتن» قطعنامه 1696 و تلاش آشکار برای گسترش فعالیتهای غنی سازی باید با تحریم‌های سخت تر مواجه شود، در مقابل چین و روسیه معتقدند قطعنامه فعلی به‌دلیل بهره‌گیری از زبان اولتیماتوم احتمالا منجر به واکنش شدید از سوی ایران و منزوی شدن این کشور شده و در صورت وقوع چنین وضعیتی اختلافات طرفین افزایش یافته و شانس رسیدن به تفاهم دوجانبه حداقل در کوتاه‌مدت از بین می‌رود».

به نوشته این روزنامه روسی؛ «این قطعنامه همچنین از تهران می‌خواهد تا ظرف یکماه از تصویب آن فعالیتهای غنی‌سازی و بازفرآوری خود را متوقف کند و به مدیر کل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی نیز ماموریت داده تا اجرا یا عدم اجرای این تصمیم توسط ایران را ظرف مدت یکماه گزارش کند».

در بخش دیگری از این تحلیل آمده است: «ایالات متحده از ابتدا شرایط همه یا هیچ در سایر مشکلاتش با ایران حاکم کرده را به موضوع برنامه اتمی ایران هم تعمیم داد و اکنون خود و نه تهران را در شرایطی بن‌بست‌گونه قرار داده است. اگر هدف شرکای اروپایی ایالات متحده از درپیش گرفتن مسیر تحریم‌های گام به گام، متوقف ساختن فعالیتهای هسته‌ای «مشکوک» ایران باشد این راهی نیست که بتوان شانس زیادی برای برنده‌شدن آن قائل شد. دلیل این مسئله چندان پیچیده نیست، به دلیل بهره‌مندی ایران از یک موقعیت ویژه جغرافیایی و ظرفیت بالای صدور نفت (ولو بصورت غیرقانونی) راه متقاعد کردن این کشور به تعلیق غنی سازی از طریق تحریم بسیار طولانی و ناهموار خواهد بود. جدا از این غنی سازی اورانیوم به یک «موضوع پرستیژی» نه تنها برای دولت بلکه برای مردم ایران تبدیل شده است».

پیوت گونچاروف تاکید کرده است: «به نظر می‌رسد بهترین راه برای شفاف کردن یا تحت کنترل درآوردن برنامه اتمی ایران برخورد با آن همچون سایر پرونده‌های معمول IAEA و موضوعات خلع سلاح توافقی در سایر نقاط جهان باشد. غنی‌سازی مانند هر فرآیند صنعتی دیگر برگشت‌پذیر است، می توان به جای تهدید ایران به این کشور گفت که هرزمان که مایل بود برنامه ‌غنی‌سازی اش را کنار بگذارد و سوخت مورد نیازش را از کشورهای دیگر تامین کند».

در پایان این مقاله آمده است: «با گسترش دامنه نظارت بر سایتهای هسته‌ای ایران می‌توان نگرانی‌های موجود درخصوص انحراف احتمالی از صلح‌آمیز بودن برنامه‌هسته‌ای این کشور را به حداق رساند. تمام این کارها اما تنها در صورتی امکان‍پذیر است که شورای امنیت به بازنگری نقش خود در این پرونده پرداخته و زبان سخت در برابر تهران را کنار گذارد».