اين آزادی مخوف

اگرچه در سال 1352 و در مراسم افتتاحیه ورزشگاه بزرگ شهر تیم كروزیرو برزیل با اسطوره خود یعنی توستائو با حساب 4 بر 2 پرسپولیس نماینده فوتبال ایران را مغلوب كرد ولی در مابقی دیدارها میهمانان این استادیوم خوفناك، چاره‌ای جز تسلیم نیافته‌اند.

رژیم اشغالگر قدس در فینال بازی‌های آسیایی 1974 با بهره‌گیری از نامدارانی مثل ویسوکر، اشپیگلر، روزنتال و اشپیگل در برابر قدرت فوتبال كشورمان و حمایت بی‌شائبه تماشاگران دو آتیشه آزادی سر تعظیم فرود آورد.

كره شمالی هم كه از قدرت‌های آن زمان فوتبال آسیا به شمار می‌رفت و لقب طوفان زرد را یدك می‌كشید بارها در آزادی از گزند نیش این ورزشگاه در امان نبود.

حكایت استرالیا هم جالب است، شكست‌های متوالی در مقدماتی جام جهانی 1974 با 2 گل قلیچ‌خانی و مقدماتی 78 آرژانتین با تك گل غفور جهانی و توقف در مقدماتی 98 فرانسه، این تیم پرقدرت را بارها در آزادی به ورطه سقوط كشانده است.

غنا با "عابدی په‌له" در سال 65 دست‌ها را به علامت تسلیم بالا برد، حتی ماتیاس سامر هم در هیئت كاپیتان دینامودرسدن نتوانست مانع از توقف تیمش در برابر آماج حملات ملی پوشان كشورمان در آزادی شود.

اما حماسی‌ترین پیروزی تیم ملی فوتبال ایران در استادیوم آزادی در تاریخ 6 مهرماه سال 1370 به وقوع پیوست.

الجزایر با "رباح ماجر" به تهران آمد تا برای عنوان قهرمانی جام آسیا-آفریقا با تیم ایران مبارزه كند. 

2 گل صمد مرفاوی آزادی را تا آستانه انفجار پیش برد و این مهم آب سردی بود بر پیكر قهرمان قاره آفریقا. آنها در برابر تشویق بی‌امان 120 هزار تماشاگر تشنه پیروزی چاره‌ای جز سرافكندگی نیافتند. 

عربستان در مقدماتی جام جهانی 2002 با همین حربه و روی 2 گل كاپیتان دایی آزادی را ترك كرد، همین حكایت برای ژاپن مغرور در مقدماتی جام جهانی 2006 نیز تكرار شد.

اما شاید تلخ ترین پیروزی تاریخی ایران در 24 آبان سال 1380 به تصویر كشیده شد.

ایرلند جنوبی با هدایت "مك كارتی" كه در بازی رفت در دوبلین 2 بر صفر ایران را مغلوب كرده بود باید در آزادی برای سهمیه ورود به جام جهانی 2002 رودرروی مردان "بلاژویچ" قرار می‌گرفت.

ضربه سر یحیی گل‌محمدی در پایانی ترین لحظه مسابقه نفس‌ها را در سینه سبزپوشان حبس كرد تا آنها به سختی هرچه تمام تر بلیت سفر به كره و ژاپن را دریافت كنند.

به واقع اگر "شی گیون" نبود، گل‌های ایران از تعداد انگشتان یک دست هم تجاوز می کرد و شاید به جای ایرلند ما حضور در جام هفدهم را تجربه می‌كردیم.

نیوزلند به عنوان قهرمان قاره اقیانوسیه و تیمی كه موفق به شكست استرالیای متمول شده بود، در 20 مهر سال 1382 با دریافت 3 گل جام آسیا- اقیانوسیه را دودستی تقدیم ایران كرد تا افسانه شكست ناپذیری ایران در استادیوم آزادی تكمیل شود.

گرچه ما 2 سال قبل در آزادی با 2 گل مغلوب آلمان كلینزمن آن هم با تمام ستاره‌هایش شدیم ولی ژرمنها باید ممنون "ینس ‌لمان" باشند كه دروازه‌اشان را طی یك روز استثنایی بارها از سقوط نجات داد.

حالا نوبت به كره جنوبی رسیده است، آنها به خوبی می‌دانند كه آزادی و تماشاگرانش با كسی تعارف ندارند، هر تیمی و تحت هر نامی به تهران می‌آید باید خود را برای شكست آماده كند.

كره قبل از این 2 بار بازی در آزادی را تجربه كرده كه یك شكست و یك تساوی اندوخته این 2 سفر است، قرمزها حالا باید خود را برای دومین باخت مهیا كنند، این راه و رسم حضور در آزادی است. 

گرچه در فوتبال تیمی از قبل بازنده نیست ولی جادوی آزادی و تماشاگرانش برای هر تیمی رعب‌آور است.

به "پیم وربیك" و شاگردانش پیشنهاد می‌كنیم فردا در آزادی چشم‌های خود را ببندند تا شاهد سقوط خود در میان 100 هزار تماشاگر ایرانی نباشند. 

نویسنده: مهدی میرزائیان‌