از حالا به فكر جام ملت‌ها باشيم

به گزارش آفتاب نیوز، ژاپن، عربستان، کره‌جنوبی و استرالیا که جزو قدرت‌های بلامنازع فوتبال قاره کهن به حساب می‌آیند، همگی با تجربه حداقل یک باخت توانستند جواز صعود به مرحله پایانی مسابقات را به دست آورند اما تیم‌ملی ایران با صلابت و بی‌حرف و حدیث به این مهم نایل شد و در هیچ یک از شش بازی خود در مرحله مقدماتی رقابت‌ها، بدون امتیاز زمین بازی را ترک نکرد. عبور از سد کره‌جنوبی در بازی آخر و با سه امتیاز فاصله نسبت به این تیم صدرنشین شدن، ارزش و اعتباردیگری به صعود تیم‌ملی کشورمان به دور پایانی رقابت‌ها داد و حالا خوشحال‌تر و با اعتماد به نفس‌تر از هر زمان دیگری به بازی‌ها و موفقیت‌های آینده فکر می‌کنیم. شایستگی‌های فوتبال پرمایه ایرانی یک بار دیگر بر همگان ثابت شد و امروز پس از عملکرد نامطلوبی که در جام جهانی از خود برجای گذاشتیم، آسیایی‌ها با دیده محترمانه‌تری به ما و فوتبالمان می‌نگرند.

فراموش نکنیم که پس از بازگشت تیم‌ملی از آلمان، در آستانه ثبت رکوردی تکان‌دهنده یعنی حذف در مرحله مقدماتی و ناکامی در رسیدن به دور نهایی رقابت‌های جام ملت‌های آسیا برای اولین بار در طول تاریخ برگزاری آن بودیم اما یک حرکت دسته‌جمعی و همبستگی ملی سبب شد با قدرت جواز صعود را دریافت کنیم و بالاتر از تمام تیم‌های آسیایی بایستیم.

اما هرچه بود و هرقدر شیرین، تمام شد. تیم‌ملی ایران همراه با استرالیا، عربستان، ژاپن، کره‌‌جنوبی، ازبکستان، قطر و... در تابستان آینده باید بازی‌های خود را برگزار کند و آن روز کسی خیلی به آمار و رکوردهای تیم کشورمان توجهی نمی‌کند. ایران سرگروه یکی از چهار گروه مسابقات که در چهار کشور شرقی آسیا برگزار می‌شود خواهد بود اما این هم در عین با ارزش بودن، قابل اتکا نیست و ما باید حواس خود را معطوف به مسائلی غیراز اینها کنیم.

آخرین باری که تیم‌ملی ایران در مسابقات جام ملت‌های آسیا توانست توفیقی مطلوب هوادارانش به‌دست آورد و قهرمان فوتبال قاره کهن لقب گیرد به سال 1976 برمی‌‌گردد. ایران در آن سال سومین قهرمانی متوالی خود را در این بازی‌ها جشن گرفت اما بعد از آن هرگز پایش به سکوی نخست نرسید. 

در دهه نود میلادی و نیز چند سال اخیر تنها توانسته‌ایم دو بار به سال‌های 1996 و 2004 مقام سومی جام ملت‌‌ها را به خود اختصاص دهیم اما باید بپذیریم که این عنوان نیز هواداران متعصب و مشتاق ایرانی را راضی نمی‌کند. قهرمانی در بازی‌های آسیایی و صعود به جام‌جهانی هرقدر نیز که قابل تحسین و در خور توجه بوده اما هرگز نتوانسته‌ جای مدال طلای جام ملت‌‌های آسیا را در کلکسیون افتخارات تیم‌ملی یا بهتر بگوییم فوتبال ایران پر کند.

حکایت جام ملت‌های سال 2007 آسیا برای ما باید متفاوت از دوره‌های قبلی آن باشد. با قهرمانی در این رقابت‌ها باید نیمی از مسیر منتهی به جام جهانی 2010 را طی کرده و زنگ خطر را برای تیم‌هایی چون چین، عربستان، ژاپن، استرالیا و کره‌جنوبی به صدا درآوریم. هیچ عذر و بهانه و توجیهی برای قهرمان نشدن در بازی‌های تابستان آینده پذیرفتنی نیست، چرا که فوتبال ایران از پتانسیل لازم برای دیکته کردن قدرت خود به حریفان برخوردار است و باید پس از سی و یک سال قهرمانی این مسابقات را از آن خود کند.

لازم است از همین حالا و باتوجه به سبک بودن برنامه اعضای کادر فنی تیم‌ملی، تمهیدات لازم برای حضوری پرقدرت که منجر به فتح جام می‌شود، اندیشیده شود و از کشیده شدن کار به اگر و اماها جلوگیری گردد. باید این مهم را هر روز با خود تکرار کرد که سطح بازی‌ها و توان تیم‌ها در فوتبال قاره کهن بسیار بالاتر از آنی است که در سال‌های قبل مشاهده می‌شد و اگر تیم‌ملی ایران می‌خواهد از لحاظ روانی و فنی مقابل حریفان چغرش کم نیاورد، باید در اولین گام قهرمان جام ملت‌‌های آسیا شود.

چند روز قبل در مطلبی به این موضوع اشاره کردیم که کار برای تیم‌ملی ایران در رده‌های مختلف بسیار سخت‌ شده و در حضور تیم‌هایی چون استرالیا، ژاپن، کره‌جنوبی و چین اگر قرار باشد در اولین آوردگاه مهم بعداز جام جهانی 2006 وا بدهیم، معلوم نیست در سال‌‌های بعد باید چه تاوانی بابت آن بدهیم. بهتر است هرچه تا حالا بوده را فراموش کرده و برای تک‌تک روزهای آتی تا شروع مسابقات برنامه‌ریزی کنیم. تیم‌ملی ثابت کرد که سخت‌ترین کارها را می‌تواند انجام دهد، پس قهرمانی در جام ملت‌ها نیز هدفی دست نیافتنی نخواهد بود.