کابوس تعلیق و نابودی فوتبال ایران

به گزارش آفتاب نیوز، البته بدیهی است كه این مساله دیر یا زود به نوعی حل خواهد شد ولی در مدت محرومیتی كه معلوم نیست چقدر به طول می‌انجامد، خسارات جبران ناپذیری به پیكر فوتبال ایران وارد خواهد شد. 

كافی است جو حاكم بر جامعه پس از عدم صعود به مرحله پایانی رقابت‌های جام‌جهانی 2002 را به یاد بیاوریم. قهر مردم با تیم ملی و به دنبال ورزشگاه‌های خالی از جمعیت و استقبال بی‌اندازه كم از مسابقات، فوتبال ایران را تا به حدی تحت فشار گذاشت كه دیگر انگیزه‌ای برای اهالی آن باقی نمانده بود.

در فاصله نوامبر 2001 تا نوامبر 2006 اتفاقات بسیاری افتاد تا دوباره مردم فوتبالدوست ایران با فوتبالیست‌ها و مربیان و اهالی این ورزش آشتی كردند و دوباره برای تشویق مردان ملی‌پوش خود به ورزشگاه‌‌ها آمدند و برای آنها اشك ریختند و هورا كشیدند. 

از طرف دیگر موفقیت‌های تیم ملی ایران در جام ملت‌های آسیا و مقدماتی جام‌جهانی 2006 باعث شد كه در‌های بین‌المللی برای فوتبال ایران گشوده شود، بازیكنان بسیاری از ایران به عرصه‌های مختلف فوتبال جهان راه یابند و بسیاری از بازیكنان و مربیان خارجی برای فعالیت به ایران بیایند.

جریان اقتصادی فوتبال در مسیری منطقی قرار گرفت و گام‌های ابتدایی گردش سرمایه در فوتبال ایران شكل گرفت. مباحث مربوط به حضور اسپانسر به استاندارد‌های جهانی خود نزدیك شد و حتی صحبت‌هایی پیرامون اختصاص حق پخش بازی‌های تلویزیونی، حضور در بازار بورس و بحث‌های كلان اقتصادی بسیاری در فوتبال ایران در حال مطرح شدن بود.
اما اكنون با حكم قاطعانه فدراسیون جهانی فوتبال، ایران تا مدتی نامعلوم حتی از حضور داشتن در فوتبال جهان محروم است، چه برسد به مباحث كلان اقتصادی...

وضعیت پیچیده فوتبال ایران در مقطع كنونی كه تیم‌های ملی امید، بزرگسالان، باشگاه‌های استقلال و سپاهان در آستانه مهم‌ترین رقابت‌های آسیایی قرار دارند، قطعا از لحاظ روحی و روانی نیز روی بازیكنان ما تاثیر می‌گذارد. دیگر اكنون باید شاهد افت شدید كیفیت بازی‌های لیگ باشیم. افت كیفیتی ناشی از بی‌انگیزگی كه قطعا با عدم حضور هواداران شكل بدتری نیز به خود خواهد گرفت.

مرگ تدریجی انگیزه در بین بازیكنان ایرانی به معنی نابودی فوتبال حرفه‌ای در ایران است. این درحالی است كه بازیكنان حاضر در لیگ تا چند روز پیش با هزار امید و آرزو در مستطیل سبز می‌دویدند و افق‌های روشن و زیبایی را برای خود ترسیم می‌كردند اما اكنون با وضعیت كنونی هر چقدر این بازیكنان فوق‌العاده باشند نمی‌توانند حتی در باشگاهی خارج از مرز‌های ایران تست بدهند.

حضور در لیگ‌های اروپایی و بازی كردن پا به پای بزرگان فوتبال جهان تا پیش از این به عنوان یك آینده روشن برای فوتبالیست‌های ما به شمار می‌رفت ولی در فاصله‌ كوتاهی جهانی شدن در فوتبال به آرزوی دست‌نیافتنی و مبهم تبدیل شده است.
از سوی دیگر این اتفاق برای لژیونر‌های ما فشار روحی مضاعفی را به همراه خواهد داشت. آنان تا حل این مشكل نمی‌توانند به فوتبال ایران بازگردند و در حسرت بازی در تیم ملی كشورشان پا به میدان‌های اروپایی می‌گذارند.

مربیان خارجی شاغل در ایران نیز در شرایط عجیبی گیر كرده‌اند و ادامه همكاری آنان با فوتبال ایران ممكن است به ضررشان تمام شود. آنان كه با تكیه بر پتانسیل‌های فوتبال ایران به كشورمان آمده بودند اكنون در مخمصه‌ای گرفتار شده‌اند كه رهایی از آن به هر طریق به ضرر آنها خواهد بود. جدا شدن از فوتبال ایران در شرایطی كه لیگ‌های كشور‌های مختلف در میانه راه قرار دارد، موجب می‌شود كه آنها تا پایان فصل به دور از میادین باشند و ادامه حضورشان در ایران ممكن است با برخوردهایی از سوی فیفا مواجه شود.

آری، به همین سادگی فوتبال ایران از صحنه جهانی حذف شد و كابوسی كه مسوولان ورزش كشور هیچ زحمت تصورش را هم به خود نمی‌دادند، به وقوع پیوست... 

نویسنده: بهرنگ فقیه‌نصیری