امان از تيم اميدی كه نااميدمان می‌كند

به گزارش آفتاب نیوز، تيم اميد ما تيمى است كه در نگاه اول و پيش از بازى انگار همه چيز دارد اما در طول بازى نمى توان به آن مطمئن بود. از درون دروازه با يك دروازه بان ۲۸ ساله گرفته تا آن جلو كه اولادى و برهانى همه كار مى كنند، الا يك جو گذشت. 

تيم زير ۲۳ ساله هاى ما در بازى مرحله يك چهارم نهايى خود نشان داد اصول بازى با تيم ۱۰ نفره را نمى دانيم و براى باز كردن صف فشرده چينى ها به جاى استفاده از طول و عرض زمين مرتب پاس به عقب مى دهيم.

در اعتبار و پيشينه سيموئز كه در تاريخ فوتبال دنيا ثبت شده شكى نداريم، در خلاقيت فردى و تكنيك بازيكنان خودمان هم حرفى نيست اما مانده ايم كه چطور اين تيم پر از ستاره در هنگامه بازى تبديل به يك تيم بى نظم و پر از هرج و مرج مى شود. به نظر مى رسد سيموئز نتوانسته آن اثر قاطع خود را به نمايش بگذارد، زبان او براى بازيكنان نافذ نيست و او هم مثل اكثر مربيان خارجى زبان فوتبال ايران و مناسبات خاص آن را نمى داند، چرا كه اگر غير از اين بود نه رودباريان كار اضافه مى كرد نه اولادى و برهانى حريف يكديگر مى شدند!

بردن از چين ۱۰ نفره در ضيافت پنالتى ها تا به اينجاى كار هنر تيم اميد است اما چطور مى توان به اين تيم لقب قهرمان داد و با آن تا روز پايان اميدوار بود؟ تيمى كه انتظار مى رفت در دوحه بازى به بازى بهتر شده و نشانه هاى يك تيم با اقتدار و در حد مدعى قهرمانى نشان بدهد تا به امروز نتوانسته بارقه هاى اميد را در دل فوتبالدوستان روشن كند.

متأسفانه از نظم تاكتيكى و يك بازى هدف دار خبرى نيست و درست مثل بازى نخست مقابل مالديو شكننده نشان مى دهيم، هنوز هم شرح وظايف بازيكنان مشخص نيست و در چهارمين ديدار همان روش و تاكتيك ديدار نخست را پياده مى كنيم. مشكل تيم سيموئز اين است كه متأسفانه نمى توان به او اميدوار بود حتى اگر در دوحه قهرمان شود!