آينده مبهم اميدها
۱۴:۴۵
۱۳۸۵/۰۹/۲۵
به گزارش آفتاب نیوز، 
این درست است که تيمملي امید نتوانست با تمام نفرات به دوحه برود، اما معتقدیم سرمربی برزیلی امید طی این یکسالی که مشغول فعالیت بود میتوانست جایگزینهای مناسبی را برای روز مبادا در نظر داشته باشد تا بتواند در چنین روزهایی با استفاده از جایگزینهای درنظر گرفته شده البته مناسب گره از کار خود و تيمملي باز کند تا ما اینگونه در بازیهایی که حتی سطح آن در حد و اندازه فوتبال ما نبود مقابل تیمهایی که نامشان در ذهن هیچ فوتبالدوستی تداعی خاطره نخواهد کرد، کوچک نمیشدیم.
ما با تیمی بسیار دست و پا شکسته و البته جایگزینهایی که فکر میکردیم کاملاً مناسب خواهند بود به دوحه رفتیم و در حالی که همگی با بازی بد تيمملي امید، وعدههای مسؤولان، نامهربانیهایشان با احمد عابدزاده، تعویضهای ضعیف و غلط سرمربی امید، مشکلات و اختلافات بازیکنان نسبت به یکدیگر و هزاران نقطه ضعف دیگر کلنجار میرفتیم، نتوانستیم به بیشتر از برنز آن هم با گلهای اتفاقی دست پیدا کنیم تا کسب این مدال هیچ خوشحالی برای ایرانیان به ارمغان نیاورد و هیچ دردی را دوا نکند.
اما داغ دلمان زمانی تازه شد که با برخورد و صحبتهای غیرحرفهای سمیوئز روبرو شدیم، مربی که همانند خیلی از خارجیهای دیگر با سروصدا و بگیر و ببند وارد ایران شد و از همان ابتدا با وعدههای توخالیاش توانست دل فوتبالدوستان ایرانی را که شاید سادهترین افراد روی زمین باشند، بهدست آورد و هر کاری که خواست انجام داد؛ تیم را به اردو برد، بازی تدارکاتی در کشور خودش مقابل تیمهای مختلف و خیلی کارهای دیگر و حتی روزی که خبر از تعلیق فوتبال ایران به گوشش رسید در تمام رسانهها اعلام کرد که «اگر به دوحه میرفتیم، بیشک قهرمان میشدیم و سومین قهرمانی پیاپی ایران را در بازیهای آسیایی به ارمغان میآوردیم»، شاید او حتی فکرش را نمیکرد که مسأله تعلیق به سرعت حل شود و دیگر منعی برای حضور امیدها در دوحه وجود نداشته باشد.
راهی قطر شدند و در حالی که خبر از عدم حضور بسیاری از ملیپوشان به خصوص لژیونرها بود باز هم سیموئز دست از وعدههای توخالی خود برنداشت و بار دیگر وعده قهرمانی داد، شاید اگر از ابتدا سیموئز بحث قهرمانی قطعی ایران را در دوحه به زبان نمیآورد این روزها تا این حد پیکان انتقادها به سوی او نبود و حتی به خاطر کسب مدال برنز از وی تشکر هم میشد.
اما آنقدر گفت قهرمان میشویم که ما از ابتدا خود را قهرمان بیحرف و حدیث رقابتها میدانستیم و با خیال راحت مدال طلای فوتبال را در جمع مدال سایر رشتههای کاروان ایران در قطر به حساب میآوردیم.
البته بعد از نمایش ضعیف ایران در سه بازی گروهی خود انتقادهای مختلفی به تیم امید وارد شد که سیموئز در رأس انتقادات قرار داشت و باز هم میگفت ایران بازی به بازی بهتر خواهد شد، ایران بهتر شد ولی نه در بازی بلکه در روابط بین بازیکنان که به نظر میآمد قدری اختلافات را کنار گذاشتهاند و به بازی گروهی روی آوردهاند که البته این را بگویم زمانی که با یکدیگر اختلاف داشتند و به اصطلاح به یکدیگر پاس نمیدادند بهتر بازی میکردند و بهتر هم نتیجه میگرفتند، بههر حال توانستند از سد چین کمتجربه هم در ضربات پنالتی بگذرند و وارد نیمه نهایی شوند.
شکست چین باعث شد قدری بازیهای ضعیف مرحله گروهی را فراموش کنیم و انتقادها را کنار گذاشته و به تشویق و حمایت از تیم بپردازیم.
قرار بود در بازی بعد به مصاف قطر برویم و سیموئز آن روزها تنها از داوری و قدرت میزبانی قطریها که در چند رشته ورزشی دیگر گریبان ملیپوشان ما را گرفته بود، میترسید و میگفت اگر قطریها جوانمردانه بازی کنند و به کارهای غیرورزشی و ضدفوتبال روی نیاورند، با شناختی که از تیمهای قطری دارد؛ ایران برنده پیکار با میزبان خواهد بود و حضور ما در فینال رقابتها قطعی است.
اما برابر قطر آنقدر تحقیر شدیم که هنوز باورش برای ما سخت است، قطری که سابق بر این ملیپوشانش برای گرفتن امتیاز و یا حتی کمتر گل خوردن برابر ما از 90 دقیقه مسابقه 80 دقیقهاش را وقت میکشتند و روی زمین میافتادند، توانست بدون کمک داوری و با یک بازی کاملاً اروپایی با 2 گل ما را مغلوب کرده و راهی فینال شود. اگر باورمان نمیشد که از راهیابی به فینال بازماندهایم باور کنید سیموئز باز هم میگفت ما قهرمان مسابقات خواهیم شد و در این موضوع شک نکنید.
آخر در این چند ماهی که تیم در اختیار تو بود چه برنامهریزی داشتی که فوتبال ما اینقدر بیهدف در برابر حریفان خود قرار میگرفت؟ اگر روی این تیم کار کردی چرا باید از مالدیو و هنگکنگ گل بخوریم؟ ما قبول داریم که فوتبال تمام دنیا حتی مالدیو و هنگکنگ در حال پیشرفت است، اما نه آنقدر که به این سادگی به ما گل بزنند و دروازه ما را بارها تهدید کنند.
بههر حال بازیهای آسیایی تمام شد، ایران با مدال برنز دوحه را ترک کرد و اکنون باید بهفکر مقدماتی المپیک باشد جایی که اهمیتش چندین برابر بازیهای آسیایی خواهد بود حتی شاید از جام جهانی هم برای ما مهمتر باشد، با این اوضاع سیموئز خبر داده که با اولین پرواز به برزیل باز خواهد گشت و همانند امثال برانکو نامهربانانه با ملت و فوتبال ایران وداع خواهد گفت؛ این در حالی است که ما این روزها باید بهفکر حفظ تیم و از سر گرفتن هرچه پرقدرتتر تمرینات آن باشیم تا دیگر با بهانههای دوحه پا به مقدماتی المپیک نگذاریم.
از مسؤولان فدراسیون فوتبال که بسیار از کارهایشان ناراحت هستیم خواهشمندیم خاطره تلخ جام جهانی را تکرار نکنند و نگذارند تیم امید هم همانند بزرگسالان با ضربه روحی سنگین و افت فاحشی روبهرو شود چرا که دیگر زمانی برای ساختن تیم جدید نخواهیم داشت و تنها باید به فکر تقویت تیم فعلی باشیم.
منبع: فوتبال نیوز
این درست است که تيمملي امید نتوانست با تمام نفرات به دوحه برود، اما معتقدیم سرمربی برزیلی امید طی این یکسالی که مشغول فعالیت بود میتوانست جایگزینهای مناسبی را برای روز مبادا در نظر داشته باشد تا بتواند در چنین روزهایی با استفاده از جایگزینهای درنظر گرفته شده البته مناسب گره از کار خود و تيمملي باز کند تا ما اینگونه در بازیهایی که حتی سطح آن در حد و اندازه فوتبال ما نبود مقابل تیمهایی که نامشان در ذهن هیچ فوتبالدوستی تداعی خاطره نخواهد کرد، کوچک نمیشدیم. ما با تیمی بسیار دست و پا شکسته و البته جایگزینهایی که فکر میکردیم کاملاً مناسب خواهند بود به دوحه رفتیم و در حالی که همگی با بازی بد تيمملي امید، وعدههای مسؤولان، نامهربانیهایشان با احمد عابدزاده، تعویضهای ضعیف و غلط سرمربی امید، مشکلات و اختلافات بازیکنان نسبت به یکدیگر و هزاران نقطه ضعف دیگر کلنجار میرفتیم، نتوانستیم به بیشتر از برنز آن هم با گلهای اتفاقی دست پیدا کنیم تا کسب این مدال هیچ خوشحالی برای ایرانیان به ارمغان نیاورد و هیچ دردی را دوا نکند.
اما داغ دلمان زمانی تازه شد که با برخورد و صحبتهای غیرحرفهای سمیوئز روبرو شدیم، مربی که همانند خیلی از خارجیهای دیگر با سروصدا و بگیر و ببند وارد ایران شد و از همان ابتدا با وعدههای توخالیاش توانست دل فوتبالدوستان ایرانی را که شاید سادهترین افراد روی زمین باشند، بهدست آورد و هر کاری که خواست انجام داد؛ تیم را به اردو برد، بازی تدارکاتی در کشور خودش مقابل تیمهای مختلف و خیلی کارهای دیگر و حتی روزی که خبر از تعلیق فوتبال ایران به گوشش رسید در تمام رسانهها اعلام کرد که «اگر به دوحه میرفتیم، بیشک قهرمان میشدیم و سومین قهرمانی پیاپی ایران را در بازیهای آسیایی به ارمغان میآوردیم»، شاید او حتی فکرش را نمیکرد که مسأله تعلیق به سرعت حل شود و دیگر منعی برای حضور امیدها در دوحه وجود نداشته باشد.
راهی قطر شدند و در حالی که خبر از عدم حضور بسیاری از ملیپوشان به خصوص لژیونرها بود باز هم سیموئز دست از وعدههای توخالی خود برنداشت و بار دیگر وعده قهرمانی داد، شاید اگر از ابتدا سیموئز بحث قهرمانی قطعی ایران را در دوحه به زبان نمیآورد این روزها تا این حد پیکان انتقادها به سوی او نبود و حتی به خاطر کسب مدال برنز از وی تشکر هم میشد.
اما آنقدر گفت قهرمان میشویم که ما از ابتدا خود را قهرمان بیحرف و حدیث رقابتها میدانستیم و با خیال راحت مدال طلای فوتبال را در جمع مدال سایر رشتههای کاروان ایران در قطر به حساب میآوردیم.
البته بعد از نمایش ضعیف ایران در سه بازی گروهی خود انتقادهای مختلفی به تیم امید وارد شد که سیموئز در رأس انتقادات قرار داشت و باز هم میگفت ایران بازی به بازی بهتر خواهد شد، ایران بهتر شد ولی نه در بازی بلکه در روابط بین بازیکنان که به نظر میآمد قدری اختلافات را کنار گذاشتهاند و به بازی گروهی روی آوردهاند که البته این را بگویم زمانی که با یکدیگر اختلاف داشتند و به اصطلاح به یکدیگر پاس نمیدادند بهتر بازی میکردند و بهتر هم نتیجه میگرفتند، بههر حال توانستند از سد چین کمتجربه هم در ضربات پنالتی بگذرند و وارد نیمه نهایی شوند.
شکست چین باعث شد قدری بازیهای ضعیف مرحله گروهی را فراموش کنیم و انتقادها را کنار گذاشته و به تشویق و حمایت از تیم بپردازیم.
قرار بود در بازی بعد به مصاف قطر برویم و سیموئز آن روزها تنها از داوری و قدرت میزبانی قطریها که در چند رشته ورزشی دیگر گریبان ملیپوشان ما را گرفته بود، میترسید و میگفت اگر قطریها جوانمردانه بازی کنند و به کارهای غیرورزشی و ضدفوتبال روی نیاورند، با شناختی که از تیمهای قطری دارد؛ ایران برنده پیکار با میزبان خواهد بود و حضور ما در فینال رقابتها قطعی است.
اما برابر قطر آنقدر تحقیر شدیم که هنوز باورش برای ما سخت است، قطری که سابق بر این ملیپوشانش برای گرفتن امتیاز و یا حتی کمتر گل خوردن برابر ما از 90 دقیقه مسابقه 80 دقیقهاش را وقت میکشتند و روی زمین میافتادند، توانست بدون کمک داوری و با یک بازی کاملاً اروپایی با 2 گل ما را مغلوب کرده و راهی فینال شود. اگر باورمان نمیشد که از راهیابی به فینال بازماندهایم باور کنید سیموئز باز هم میگفت ما قهرمان مسابقات خواهیم شد و در این موضوع شک نکنید.
آخر در این چند ماهی که تیم در اختیار تو بود چه برنامهریزی داشتی که فوتبال ما اینقدر بیهدف در برابر حریفان خود قرار میگرفت؟ اگر روی این تیم کار کردی چرا باید از مالدیو و هنگکنگ گل بخوریم؟ ما قبول داریم که فوتبال تمام دنیا حتی مالدیو و هنگکنگ در حال پیشرفت است، اما نه آنقدر که به این سادگی به ما گل بزنند و دروازه ما را بارها تهدید کنند.
بههر حال بازیهای آسیایی تمام شد، ایران با مدال برنز دوحه را ترک کرد و اکنون باید بهفکر مقدماتی المپیک باشد جایی که اهمیتش چندین برابر بازیهای آسیایی خواهد بود حتی شاید از جام جهانی هم برای ما مهمتر باشد، با این اوضاع سیموئز خبر داده که با اولین پرواز به برزیل باز خواهد گشت و همانند امثال برانکو نامهربانانه با ملت و فوتبال ایران وداع خواهد گفت؛ این در حالی است که ما این روزها باید بهفکر حفظ تیم و از سر گرفتن هرچه پرقدرتتر تمرینات آن باشیم تا دیگر با بهانههای دوحه پا به مقدماتی المپیک نگذاریم.
از مسؤولان فدراسیون فوتبال که بسیار از کارهایشان ناراحت هستیم خواهشمندیم خاطره تلخ جام جهانی را تکرار نکنند و نگذارند تیم امید هم همانند بزرگسالان با ضربه روحی سنگین و افت فاحشی روبهرو شود چرا که دیگر زمانی برای ساختن تیم جدید نخواهیم داشت و تنها باید به فکر تقویت تیم فعلی باشیم.
منبع: فوتبال نیوز
ارسال پیام
لینک های مفید