ميراث ناخوشايند ولفوویتز براي ولفنسون

به گزارش آفتاب نیوز، امروز پل ولفوویتز نيز ممكن است تجربه اي مشابه داشته باشد.
او در حالي پا به منزل جديدش مي گذارد كه باور دارد شغل مهمي را پشت سرگذاشته وشغل با اهميت تري را به دست آورده است. اما طي دو ماه گذشته كه ولفوویتز
خود را آماده جانشيني مي كرد، با فرهنگ شگفت آور بانك آشنا شد.
مسووليت تازه او چيزي شبيه پا گذاشتن به مدرسه از كلاس سوم است. هر كس براي خود گروهي از دوستان دارد و تازه وارد نمي تواند وارد اين گروه ها شود حتي اگر رئيس مجموعه باشد.
يك روز پس از تاييد نامزدي ولفوریتز يك مجله فكاهي«گزارش» داد كه يك گروه از كاركنان سيار لوازم شخصي او را به ساختمان آورده اند. درميان اين لوازم يك نقشه سال1968 عراق، يك هليكوپتر آپاچي و يك گوشي تلفن قرمز با يك خط مستقيم به کارل روو قرار داشتند.
احتمالاً 90 درصد كاركنان بانك با جنگ عراق مخالفند و همين تعداد نيز بوش را يك كابوي احمق مي دانند.
دو نفر از سه دستيار ولفوویتز در امور عراق با او همكاري دارند كه اين اصلاً بانكداران را خوشحال نمي كند. يكي از اين افراد رابين كليولند، ماموري است كه صورتحساب هزينه ها ي عراق را جمع آوري مي كند. او معاونين بانك را براي جلسه اي به دفترش فرا خواند اما شماري از آنها از اين كار امتناع كردند.
تنها هفته گذشته ولفوویتز متوجه شد كه سران بانك در جدول مديريت تغييراتي اعمال كردندكه نظر او در آنها خواسته نشد.
ولفوویتز دستور داد كه اين تغييرات به حالت تعليق درآيد اما در اغلب موارد توانست به شكلي بر مشكلات فائق آيد.
او كارمندان بانك را با خوردن ناهار در كافه ترياي عمومي خلع سلاح كرد، آدرس اينترنتي اش را درجلسه معارفه در اختيار همكارانش قرار داد و مراتب احترام خود را نسبت به حرفه اي گري بانك جهاني به جا آورد.
براي رفع نگراني هاي موجود در مورد اينكه او تنها معطوف دموكرات سازي خاورميانه است، ولفوویتز اولين سفرش را به افريقا ترتيب داد. در جلسات بانك، او به جاي انتقاد از روش ولفنسون، بيشتر به حرفهاي ديگران گوش داد.
اما مشكلات پيش روي ولفوویتز فراتر از فرهنگ بانك است. كل تجارت توسعه گرفتار سوالات بدون پاسخ است. چه چيزي غير از اقتصاد كلان و تاكيد بر صادرات، كليد رسيدن به رشد همراه با كاهش فقر است؟ يكي از گزارش هاي اخير بانك جهاني از دهه1990 با اين سوال كلنجار مي رود و به اين نتيجه مي رسد كه پاسخ هاي كلي گمراه كننده اند. برخلاف 15 سال پيش، اقتصاددانان بانك پاسخ هاي اطمينان بخش زيادي به سوالات ندارند.