كوثر هميشه جاری كوير قم

به گزارش آفتاب نیوز، آفتاب: تاريخ چشم به راه فاطمه ای ديگر است. انتظار به سر می‌آيد و شميم دلنوازی، خانه خورشيد را فرا می‌گيرد. خنكای‌حضور دوباره فاطمه (س) در فضای مدينه جاری‌می‌شود و كوثر فاطمی، جوشيدن می‌گيرد. به كوچه باغهای حرم تو پناه می‌آورم و در سايه سار ملكوتی آن، نفسی تازه می‌نمايم. كنار نهر استجابت می‌نشينم و قطره ای می‌شوم در آبی زلال اشك های زائرانت. ضريح نورانیت را در آغوش می‌گيرم و از بين شبكه های آن، مزار مطهر تو را تماشا می‌كنم. باورم نمی‌شود! آيا به اين سادگی به زيارت تو آمده ام! تو كه زيارتت، همسان زيارت ياس گمشده مدينه است!

حضرت فاطمه معصومه (س) در روز اول ذيقعده سال 173 هجری، در شهر مدينه چشم به جهان گشود. اين بانوی بزرگوار، از همان آغاز، در محيطی پرورش يافت که پدر و مادر و فرزندان، همه به فضايل اخلاقی آراسته بودند. عبادت و زهد، پارسايی و تقوا، راستگويی و بردباری، استقامت در برابر ناملايمات، بخشندگی و پاکدامنی و نيز ياد خدا، از صفات برجسته اين خاندان پاک سيرت و نيکو سرشت به شمار می‌رفت. پدران اين خاندان، همه برگزيدگان و پيشوايان هدايت، گوهرهای تابناک امامت و سکان داران کشتی انسانيت بودند.

حضرت معصومه (س) در خاندانی که سرچشمه علم و تقوا و فضايل اخلاقی بود، پرورش يافت. پس از آنکه پدر بزرگوار آن بانوی گرامی به شهادت رسيد، فرزند ارجمند آن امام، يعنی حضرت رضا (ع) عهده دار امر تعليم و تربيت خواهران و برادران خود شد و مخارج آنان را نيز بر عهده گرفت. بدون ترديد بعد از حضرت رضا (ع) در ميان فرزندان امام کاظم (ع)، حضرت معصومه (س) از نظر علمی و اخلاقی، والامقام ترين آنان است. اين حقيقت از اسامی، لقب ها، تعريف ها و توصيفاتی که ائمه اطهار (ع) از ايشان نموده اند، آشکار است و اين حقيقت روشن می‌سازد که ايشان نيز چون حضرت زينب (س) «عالمه غير معلمه» بوده است.

حضرت فاطمه معصومه (س) مظهر فضايل و مقامات است. روايات معصومان (ع) فضيلت ها و مقامات بلندی را به آن حضرت نسبت می دهد. امام صادق (ع) در اين باره می فرمايند: «آگاه باشيد که برای خدا حرمی است و آن مکه است؛ و برای‌پيامبر خدا حرمی است و آن مدينه است. و برای اميرمؤمنان حرمی است و آن کوفه است. بدانيد که حرم من و فرزندانم بعد از من، قم است. آگاه باشيد که قم، کوفه کوچک ماست، بدانيد بهشت هشت دروازه دارد که سه تای آن ها به سوی قم است. بانويی از فرزندان من به نام فاطمه، دختر موسی، در آن جا رحلت می‌کند که با شفاعت او، همه شيعيان ما وارد بهشت می‌شوند.» 

زيارت مرقد فاطمه معصومه (س)، به انسان اعتماد به نفس می‌دهد، و او را از غرق شدن در گرداب نوميدی باز می‌دارد و به تلاش بيشتر دعوت می‌کند. زيارت مزار با صفای کريمه اهل بيت (س)، سبب می‌شود که زائر حرم، خود را نيازمند پروردگار ببيند، در برابر او خضوع کند، از مرکب غرور و تکبر- که سرچشمه تمامی بدبختي ها و سيه روزي هاست- فرو آيد و حضرت معصومه (س) را واسطه درگاه پروردگار عالميان قرار دهد. بر همين اساس است که براي زيارت آن حضرت، پاداش بسيار بزرگی وعده داده شده و آن، ورود به بهشت است. در اين باره از امام جواد (ع) نقل شده که فرمود: «هر کس عمه ام را در قم زيارت کند، بهشت از آن اوست».

پيشوای جهان تشيع امام جعفر صادق (س) نيز در اين باره می‌فرمايد: «هر کس او را زيارت کند، بهشت بر او واجب گردد». و در حديث ديگری آمده است: «زيارت او، هم سنگ بهشت است».
حضرت معصومه (س) در زبان دانشمندان و فقيهان گران قدر شيعه، به لقب «کريمه اهل بيت» ياد می‌شود. از ميان بانوان اهل بيت، اين نام زيبا تنها به آن حضرت اختصاص يافته است. بر اساس رويای صادق و صحيح نسب شناس گرانقدر، مرحوم آيت الله مرعشی نجفی، اين لقب از طرف امام صادق (ع) بر حضرت معصومه (س) اطلاق شده است. در اين رؤيا، امام صادق (ع) به آيت الله نجفی که با دعا و راز و نياز، تلاش پيگيري را براي يافتن قبر مطهر حضرت زهرا (س) آغاز کرده خطاب فرمود: برتو باد به کريمه اهل بيت.
مدت 25 سال تمام، حضرت رضا (ع) تنها فرزند نجمه خاتون بود. پس از يک ربع قرن انتظار، سرانجام ستاره ای تابان از دامان نجمه درخشيد که هم سنگ امام هشتم (ع) بود و امام (ع) توانست والاترين عواطف انباشته شده و در سودای دلش را بر او نثار کند. بين حضرت معصومه و برادرش امام رضا (ع) عواطف سرشار و محبت شگفت انگيزی بود که قلم از ترسيم آن عاجز است. در يکی از معجزات امام کاظم (ع) که حضرت معصومه (ع) نيز نقشی دارد، هنگامی که نصرانی می پرسد: شما که هستيد؟ می‌فرمايد: «من معصومه، خواهر امام رضا (ع) هستم». اين تعبير، از محبت سرشار آن حضرت به برادر بزرگوارش امام رضا (ع) و نيز از مباهات ايشان به اين خواهر- برادري سرچشمه می‌گيرد.