استقبال جنگ طلبان آمريکا از احمدی نژاد

به گزارش آفتاب نیوز، اما حتي اگر افزايش نارضايتي داخل نظام اسلامي بي سابقه باشد، در حال حاضرمحيط بين المللي بيش از هر زمان ديگر به طور قابل توجهي به نفع ايران براي هرگونه رويارويي با آمريکا شکل گرفته است.

به گفته اکثر ناظران منطقه، در حالي که اقدام نظامي واشنگتن در افغانستان و تجاوز به عراق تا حدودي براي ترساندن ايران طراحي شدند، اما در حقيقت امر تهران به عنوان برنده بزرگ اين سياست ظاهر شده است.

آناتول ليون، تحليلگر "بنياد جديد آمريکا" مي گويد: " بزرگترين دشمنان منطقه اي ايران، يعني دولت بعث عراق و نظام افراطي سني افغانستان، هر دو، بدون اينکه ايران مجبور باشد يک تير شليک کند نابود شدند. هم اکنون، ايران شاهد دولتهايي در افغانستان و بالاخص در عراق است که اساسا ً از ديدگاههاي تهران در خصوص مسائل منطقه حمايت مي کنند."

و اگرچه ايران به ناگاه ۱۶۰.۰۰۰ سرباز نظامي آمريکا را درست همجوار خود يافت، اما اين رويداد هم لزوما ً به آن حدي که جنگ طلبان تصور مي کردند براي تهران هولناک نبوده است. به رغم همه اينها ظرفيت هاي ناگفته ايران براي سخت تر کردن هرچه بيشتر زندگي براي اغلب همسايگان جديد آمريکايي که تاکنون تحت فشار شديدي بوده اند، هميشه به اين کشور ميزان معيني قدرت داده است.

اين در حالي است که ايران در هفته هاي اخير، گاهي حتي با کمک به ظاهر ناآگاهانه بوش، موضع خود را مستحکم تر يافته است.

توافق دولت بوش طي اين هفته براي فروختن فن آوري پيشرفته هسته اي به هند، علي رغم عدم پذيرش معاهده منع گسترش سلاحهاي اتمي توسط دهلي، برداشت معيار دوگانه اي را به وجود آورده است، که احتمال مي رود ايران از آن، هم در مذاکرات با سه کشور اتحاديه اروپايي [انگليس، فرانسه و آلمان] و هم براي دفع تلاش هاي آمريکا براي اعمال تحريم هاي شوراي امنيت سازمان ملل بر عليه خود، بهره جويد.

آرجون ماخيجاني، مدير موسسه تحقيقاتي انرژي و محيط ، خاطر نشان مي سازد: "ايران خواهد پرسيد که چطور مي تواند به خاطر تخلفات جزئي از معاهده ان.پي.تي که امضا کرده است تنبيه شود. اين در حالي است که هند، که حتي عضو اين معاهده نيست از سوي آمريکا همکاريهاي کامل هسته اي دريافت مي کند."

جوزف سيرين سيون، کارشناس گسترش تسليحات اتمي در موسسه خيريه صلح بين المللي کارنيگي، مي گويد: "بعد از اين قضيه شما چطور مي توانيد در مورد اينکه روسيه نتواند راکتورهاي هسته اي به ايران بفروشد گفتگو کنيد؟ اين آن چيزي است که ايران روي آن حساب خواهد کرد."

البته بوش قرارداد هسته اي را به عنوان بخشي از تلاش ديپلماتيک براي ارتقاي هند به عنوان يک قدرت اصلي جهان در قرن بيست و يکم و به بيان دقيق تر به عنوان وزنه تعادل در مقابل چين پذيرفت. اما با توجه به اينکه تهران روابط ديرينه و نزديک با دهلي نو دارد، احتمال مي رود که اعطاي موضع ابرقدرت منطقه به هند براي يافتن تسلط بر چين، تهران را در برابر طرحهاي خصمانه تر واشنگتن بيشتر محافظت کند.

جالب آن که علي رغم استقبال شاهانه کاخ سفيد از نخست وزير مانموهان سينگ و هيات نمايندگي هند، ظاهراً آنها تمامي درخواست هاي واشنگتن را براي تجديد نظر در مورد حمايت از"خط لوله صلح" چند ميليارد دلاري که گاز ايران را از طريق پاکستان به هند انتقال خواهد داد رد کردند، و اين خود دليل روشني است که دهلي قصد ندارد به عنوان آلت دست آمريکا در صفحه شطرنج جهاني عمل کند.

به انضمام هند، چين نيز که اواخر سال گذشته قرارداد ۱۰۰ ميليارد دلاري و ۲۵ ساله گاز را با ايران امضا کرد، به ميزان قابل توجهي در ثبات ايران سرمايه گذاري کرده است.

گري سيک، کارشناس مسائل ايران در دانشگاه کلمبيا که مشاور رئيس جمهور اسبق جيمي کارتر در شوراي امنيت ملي بود، مي گويد: "چين، ايران را به عنوان بخش بسيار مهم استراتژي انرژي خود مي داند و اگر ايران در شوراي امنيت سازمان ملل به حمايت نيازمند باشد، اين کشور به اندازه کافي قدرتمند است که از ايران دفاع کند. ايران هم به نوبه خود چين را به طور بالقوه هم پيمان بسيار باارزش مي داند."

در عين حال، واين وايت، مدير موسسه خاور ميانه و کارشناس اسبق و ارشد وزارت امور خارجه امريکا در مسائل خليج فارس، مي گويد، فقط چين نيست؛ روسيه هم که همچنان از برنامه غيرنظامي هسته اي ايران حمايت مي کند بيشتر احتمال دارد از ايران در شوراي امنيت حمايت کند. اين حمايت بيشتر به خاطر افزايش شکاف ميان سياستهاي روسيه و واشنگتن در سال گذشته است تا به خاطر نزديکي به ايران.

به گفته گري سيک، اين قبيل پيشرفت هاي ديپلماتيک در افزايش اعتماد به نفس ايران خصوصا ًنسل جديد رهبران، از جمله احمدي نژاد، کمک کرده است، افرادي که با اين ايده بزرگ شده اند که ايران صرف نظر از اينکه بيگانگان چه تصوري داشته باشند خود تصميم گيري مي کند وراه خود را در پيش مي گيرد.

سيک مي افزايد: "آنچه که من را نگران مي کند آن است که ايراني ها به اين نيتجه گيري برسند که نياز نيست خيلي نگران سازش کردن باشند و اين مساله مي تواند بسيار خطرناک باشد. آنها هنوز هم ناچارند به همسايگان خود، که در اين مرحله امريکا را هم در بر مي گيرد، بينديشند. "