نگاهی به وضعیت همسران زندانیان سیاسی در ایران

به گزارش آفتاب نیوز، معصومه شفيعی زنی است که اين روزها بيش از هر کس ديگری در دنيا به هر مقام داخلی يا خارجی نامه می نويسد و اعتراض می کند به وضعيت شوهرش اکبر گنجی، که ۴۰ روز است گرسنگی اورا لحظه به لحظه آب می‌کند.

شفيعی توهين شنيده، مقابل اوين با باتوم کتک خورده، روزها از وضعيت همسرش بی اطلاع مانده و طعم انتظاری دردناک را چشيده است. اما باز هم مبارزه می کند. مبارزه ای به روش خودش. به روش همسر يک زندانی سياسی."من هم پدر بودم، هم مادر. در واقع خودم و همه خواست های انسانی و طبيعی ای را که يک زن می تواند داشته باشد، فراموش کرده ام. همه تلاشم را کرده ام که فضای خانه برای بچه ها شاد بماند." شفيعی می‌گويد.

گنجی ۶۳ ماه است که در زندان به سر برده است. و معصومه شفیعی ۶۳ ماه است پا به پای همسرش رنج برده، و کوشیده فرزندانش رنج نبرند.. گنجی يک زندانی معمولی نبود واز آغاز به هر چه بر او رفت اعتراض کرد.زندانبانان نيزاز همان آغاز ، اورا از بسياری حقوق اوليه يک زندانی از جمله حق ديدن همسروفرزندانش محروم کردند. اين نخستين بار نيست که گنجی به زندان رفته است. شفيعی هميشه می دانسته که گنجی ممکن است هر روز بازداشت شود.

همسر گنجی در سالهای گذشته از همسر يک فعال سياسی به يک فعال حقوق بشری تبديل شده است. او هيچ تجمعی در حمايت از زندانيان سياسی را ازدست نمی دهد. در تجمع حمايت از زرافشان مقابل اوين حضور يافت. و درست ، در همان روز که گنجی را به زندان انفرادی برده بودند واو اعتصاب غذای خود را آغاز کرده بود. درآنجا بود که ماموران نیروی انتظامی مقابل اوین اورا به باد باتوم و ناسزا گرفتند. اما او روز بعد بازهم آمد. می گوید به آنچه می کند اعتقاد دارد.

شفيعی تنها زنی نيست که در سالهای گذشته، تمام توان خود را در اين راه صرف کرده است. نرگس محمدی همسر تقی رحمانی، فعال سياسی وعضو گروه ملی ـ مذهبی ها هم از ديگر همسران مردان زندانی است که اين روزها نامش همه جا هست.

تقی رحمانی روزنامه نگار، که امسال برنده جايزه هلمن همت شد،۱۵ سال از ۴۵ سال عمرش را، پس از انقلاب، در زندان بوده است. بيشتر سالهای زندگی مشترک آنها، در واقع در جدایی گذشته است. رحمانی در زندان ومحمدی در بيرون از زندان.

نرگس محمدی نيز حالا يک فعال سياسی محسوب می شود. او به خاطر مصاحبه هايی که کرد و نکاتی که درباره همسرش گفت، به يک سال حبس تعليقی محکوم شد که هنوز به اجرا درنيامده است . محمدی می گويد:" سال ۸۲ مرا هم به دليل مصاحبه‌هايم بازداشت کردند، روزهای خيلی سختی برای خانواده ما بود.
هر دو در زندان بوديم."
اما او هنوز هم هر جا که لازم باشد برای دفاع از همسرش سخن می گويد. او بود که گفت: تقی رحمانی به همراه دو زندانی ملی ـ مذهبی ديگراز سوی نظام گروگان گرفته شده اند.

هشت ماه تعليقی

دايره بازداشتها تنها نويسندگان وفعالان سياسی شناخته شده را در بر نمی گيرد. فريبا هدايتی همسر اميد عباسقلی نژاد، يک زندانی سياسی و فعال دانشجويی است که قريب سه سال است در زندان به سرمی‌برد.

پس از ۲۰ روز اعتصاب غذای عباسقلی نژاد، همسرش در نامه ای خطاب به نهادهای حقوق بشر نوشت:" سه سال نبود همسر ، سه سال دربدری و بی کسی ، بس نبود که حالا ميخواهند همان صدايش و ديدار هفتگی اش را نيز از من بگيرند؟ تا کی ميتوانم از چشمان فرزندان خردسالم که مرتب از پدر می پرسند فرار کنم؟ تا کی ميتوانم ذره ذره آب شدن چو شمع اميد زندگی ام را ببينم و دم بر نياورم."

در پی اعتراض به بازداشت همسرش، در مقابل دفتر سازمان ملل در تهران، فريبا هدايتی به همراه کودک خرد سالشان بازداشت وپس ازآن به اتهام اقدام عليه امنيت ملی به دادگاه احضار شد. وی هم به هشت ماه حبس تعزيری محکوم شده که برای دو سال به حالت تعليق در آمده است.

در ميان جوانتر ها سرگذشت نجميه اميد پرور شنيدنی است. او در حال بارداری يک ماه به زندان رفت ودرباره فعاليت های خود وهمسرش بازجويی شد. اميد پروريک فعال دانشجويی و دبير تشکيلات انجمن دانشجويی دفاع از حقوق بشر در ايران است.

او می نويسد: نمی دانم از کجا آغاز کنم،از کدام درد سخن برانم و از کدامين ستم گلايه کنم.از همسرم، محمدرضا نسب عبداللهی بگويم که فشارهای خرد کننده ای را به جان می خرد و هم الان دوران محکوميت خود را سپری می کند، از کودکی بگويم که در وجودم آرميده است و دنيای پر از ناراستی و ستم، انتظار ورودش را می کشد، و يا از زندگی زلزله زده ای بگويم که با هزاران رنج و سختی، پس از ماه ها دوندگی و با همراهی "رضا"ی عزيزم برپا کرديم و با چشم بر هم زدنی با سرک کشی مقامات امنيتی وزارت اطلاعات به هم ريخته شد؟ و چه کسی ست که بداند زنی تنها به دور از مرد زندگی اش در گوشه ای از شهرستان رفسنجان، با گرفتاری های روزگار، رنج زندگی را بر خود هموار می کند."

الهه نازجو ، همسر امير ساران دبير کل جبهه اتحاد ملی ايران است. امير ساران هم اکنون در زندان رجائی شهر نگهداری ميشود و علی رغم اعتصاب غذاو اعتراض، هنوز از اين زندان منتقل نشده است. زندان رجايی شهر( گوهر دشت کرج) به زندان اوباش مشهوراست و در سالهای اخير يکی از مجازات های زندانيان سياسی اعزام آنان به اين زندان بوده است.

امير ساران " دبير کل جبهه اتحاد ملی" از سوی دادگاه انقلاب کرج به تحمل ۸ سال زندان محکوم شده بود . سال گذشته همسر او الهه ناز جو نيز بطور کتبی به دادگاه انقلاب احضار شد. احضار وی در رابطه با بازداشت او به همراه خانواده های زندانيان سياسی در تاريخ ۲۷ مرداد ۱۳۸۳ در مقابل دفتر سازمان ملل در تهران بود.

اینها تنها نمونه‌هایی از برخورد با خانواده و همسران زندانیان است. هزینه ای که بازداشت سیاسی به خانواده زندانی تحمیل می کند بیش از حذف تنها یک رکن خانواده است. ازسوی دیگر سیستم قضایی ـ امنیتی کشور نیز می‌‌کوشد هزینه اعتراض افراد خانواده را بالا برد، به نوعی که زندانی سیاسی درسکوت دوره محکومیت خود را بگذراند.

همسران وخانواده زندانی دایم تهدید می شوند که چنانچه خبرهای مربوط به آنان رامنتشر کنند وضعیت خود و زندانی را وخیم تر کرده اند. اگر زندانی به بازداشت موقت رفته باشد به خانواده وعده می دهند که اگر سکوت کنند زندانی آزاد می شود. اگرخانواده باز هم اعتراض کنند تهدید می شوند که بازداشت خواهند شد.

صدها زندانی سیاسی سالهای نخست پس از انقلاب اسلامی خاطراتی از این دست دارند. زندان های طولانی مدت و شکنجه در زندان های ناشناخته که همه به دلیل نبود امکانات خبررسانی به سکوت گذشت. اما امروز به مدد اینترنت کمتر خبری از داخل ایران ناگفته می ماند. شاید به همین دلیل است که نخستین هدف برای نیروهای اطلاعات موازی به بند کشیدن فعالان اینترنتی است. در حال حاضر برای برخی زندانیان سیاسی و معترضان قومی به دلیل ناشناخته بودن، احکام سختگیرانه تری صادر شده است، و در حالی که آنان دوره های طولانی زندان را سپری می کنند ، همسران و فرزندان آنها نیز در عین ناشناختگی ، دست از مبارزه بر نمی دارند.