حادثه در فرودگاه مهرآباد تهران

اينها بيشتر نگران هواپيما هستند تا سرنشينان چون از نظر هوايي تحريم ميباشيم.
بعد اينكه از يك هواپيما بايد چقدر در طول هفته استفاده كرد
بالاخره پرواز كردن براي هواژيما استانداردي دارد؟
تو كشور ما از اين سانحه ها زياد اتفاق افتاده و خيلي ادمهاي كميابي شايد هم ناياب را از دست داديم و حتي كك مسولان نگزيد و مثل هميشه دروغ گفتند و ميگويند.

با سلام
بنده يكي از مسافران حادثه فوكر 100 در پرواز اردبيل به تهران كه در ساعت 17 روز 30/10/87 هنگام فرود اتفاق افتاد بودم. رشته تخصصي اينجانب مهندسي مكانيك با 17 سال سابقه كار ميباشد و در خصوص اين حادثه موارد زير را به اطلاع ميرسانم:
1- اين حادثه به آن صورت كه اطلاع رساني شده است انقدر ها هم پيش پا افتاده نبود و مي توانست به حادثه اي دلخراش تبديل گردد.
2- حادثه به اين صورت اتفاق افتاد كه چرخ سمت راست هواپيماي فوكر به محض تماس به سطح باند دچار مشكل شد و هواپيما با آن سرعت زياد با فركانس قابل توجهي به شدت تكان خورد. پس از چند ثانيه دامنه و شدت ارتعاشات افزايش پيدا كرد به طوريكه تحمل آن براي سرنشينان داخل كابين بسيار دشوار بود.
در اثر شدت ارتعاشات و پديده رزونانس پايه چرخ سمت راست شكست و بال سمت راست هواپيما به سطح باند اصابت كرد و در آن سرعت زياد روي سطح باند كشيده مي شد و هر لحظه امكان آتش گرفتن باك هواپيما كه در داخل بال ها تعبيه شده است ميرفت. مسافران به خصوص بانوان اغلب در حال جيغ و فرياد بودند.
در اين وضعيت هواپيما با سرعت بسيار پيش ميرفت تا اينكه با ترمز هاي شديد خلبان از سرعت هواپيما كاسته شد و هواپيما به سمت راست و خارج از باند منحرف گرديد و ايستاد.
پس از ايستادن مهماندار مستقر در صندلي مجاور درهاي اضطراري روي بال به سرعت در هاي مذكور را باز نمود و مسافران از طريق اين در ها به روي بال سمت چپ و از آنجا به سطح زمين پريدند. پس از خروچ چند نفر شوت لاستيكي در عقب هواپيما نيز باز شد و عده اي ديگر از طريق آن شوت از هواپيما خارج شدند.
در اين خصوص عكس العمل سريع مهماندار به جا و قابل تقدير مي باشد. چندين خانم با كودكي كه در بغل داشتند و چندين سالمند مجبو به پرش روي بال هواپيما و از آنجا پرش روي سطح زمين شدند.
3- نحوه مهار هواپيما توسط خلبان بسيار عالي و قابل تقدير مي باشد.
4-به اعتقاد اينجانب علت اصلي اين حادثه نقص فني در سيستم لندينگ هواپيما بوده است

5-پس از توقف هواپيما و خارچ شدن نيمي از مسافران ماشين هاي آتش نشاني به محل حادثه در انتهاي باند رسيدند. اما از آمبوالنس خبري نبود و حتي يك نفر هم در خصوص سلامت مسافرين از آنها سوال نكرد.
مسافرين از طريق اتوبوس به سالن دريافت بار ترمينال 2 فرودگاه مهراباد منتقل شدند. در اين سالن نيز اطلاع رساني و رسيدگي در خصوص وضعيت سلامت جسمي و روحي مسافران صورت نپذيرفت و حتي يك عذر خواهي ساده از مسافران صورت نگرفت.
6-موارد مذكور مورد تاپيد كليه مسافرانيكه اينجانب با آنها معاشرت نمودم ميباشد.

سفر هاي غير ضروري و سخني با كارفرمايان و دست اندر كاران پروژه هاي كشور و رپيس جمهور محترم

اگر به اهداف سفر هاي هواپي اشخاص توجه كنيم و يك آمار ساده از انها بگيريم خواهيم يافت كه اغلب سفر ها (شايد حدود 90 درصد انها) كاري بوده (البته بجز سفر به شهر مقدس مشهد) و از اين سفر هاي كاري بالغ بر 70 در صد آنها شركت در جلسات ميباشد و فقط در بخشي از اين سفر هاي كاري لازم است كارشناسان به طرح ها نظارت مستقيم داشته باشند.
سوال اصلي اين است كه آيا همه اين سفر ها با توجه به هزينه هاي سنگين آن كه در نهايت متوجه دولت خواهد شد ضروري است؟
آيا با توجه به پيشرفت صنعت و تكنولوژي ارتباطات نميتوان از اين امر سودمند گرديد؟ آيا برگزاري جلسات با استفاده از تلفن كنفرانس و حتي دوربين هاي وب و خطوط پر سرعت اي دي اس ال و امكانات فاكس و غيره راه گشا نخواهد بود؟ ايا استفاده از دوربين هاي مدار بسته در كارگاه هاي پروژه هاي كشور و كنترل روند انجام كار در مكاني ديگر اثر بخش نمي باشد؟

چرا نبايد با تكنولژي روز دنيا پيش رفت و حتي فرا تر از آن گام نهاد؟

م.جوادي از تهران 1/11/87