آیا اولتیماتومهای ایران و اروپا جدی است؟

به گزارش آفتاب نیوز، این گونه است پرونده هسته ای این کشور در آغاز ماه اوت بیش از پیش به بن بست می رسد. آیا حقیقتاً "پرونده اتمی" ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد که طی آن تحریم ایران را در بر خواهد داشت، تحویل داده خواهد شد؟

در مرحله آخر مذاکرات در لندن، این گونه به نظر رسید که دو طرف به خاتمه مذاکرات رسیده اند و به توافقی که مدت ها منتظر آن بودند. مثلث اروپا وعده داد که در اواخر جولای و اوایل اوت پیشنهاد خود را به ایران ارائه دهد که شامل پیشنهاداتی در زمینه های اقتصادی، سیاسی و فناوری است.

طبق شواهد این پیشنهادات باید در برگیرنده حداقل مطلوبات از ایران و بسیاری امتیازات برای این کشور باشند. در این میان ساخت نیروگاه اتمی توسط کمپانی های غربی، تامین ساختن سوخت اتمی در طولانی مدت، ضمانت امنیت ملی و بین المللی، بهینه ساختن همکاری های اقتصادی و تجاری با غرب تا حد تبدیل ایران به عنوان مهم ترین عرضه کننده نفت و گاز به اروپا، تنها در برابر امتناع این کشور از آغاز کار در زمینه غنی سازی اورانیوم به آن پیشنهاد می شود.

تهران پس از این که پیشنهاد مثلث اروپا را "کاملاً قابل پذیرش و مثبت" نامید، بطور ناگهان لحن خود را تغییر داد و تاریخ تعیین شده از سوی مثلث اروپا را "طولانی ساختن عمدی حل مسئله" نامید.

دقیقاً همین اعلامیه ایران مثلث اروپایی و کمیسیون عالی اتحادیه اروپا در امور سیاست خارجی و امنیت "خاویر سولان" را وادار به هشدار دادن به ایران ساخت مبنی بر این که اتحادیه اروپا قصد فراخواندن جلسه شورای ویژه مدیران آژانس بین المللی انرژی اتمی جهت حل مشکل برنامه های هسته ای ایران را دارد.

اما به احتمال زیاد مسئله فراخواندن جلسه شورای ویژه مدیران آژانس بین المللی انرژی اتمی زودتر از ماه سپتامبر صورت نخواهد گرفت. طی این مدت به عقیده کارشناسان باید خط مشی دولت جدید ایران به ریاست محمود احمدی نژاد در عرصه روابط بین المللی و مسئله برنامه هسته ای ایران که رئیس جمهور جدید آن را در شمار اولویت ها آورده است تعیین شود. فعلاً هنوز احمدی نژاد بطور قاطعانه حامی حقوق ایران در توسعه چرخه سوخت هسته ای خود است، حتی به قیمت از دست دادن هر پیشنهادی از سوی اتحادیه اروپا و هر گونه تحریمی که برای ایران تمام شود.

این طور معلوم است که موضع رئیس جمهور جدید ایران که در ستاد انتخاباتی وی اعلام شده بود به علت اصلی ایجاد اصلاحات از سوی تهران در گفتگو با اتحادیه اروپا تبدیل شده است. تیم مذاکره کننده ایران منتظر است که ببیند دولت احمدی نژاد پس از تحلیف چه موضعی خواهد داشت. مسئله دیگر این است که آیا ایران به توافقات از پیش به عمل آمده با اتحادیه اروپا باز خواهد گشت و تا چه حد موضع گیری آمریکا، معترض اصلی ایران، شدید خواهد بود؟

قابل ذکر است که موضع واشنگتن که مبتکر مشکل "پرونده هسته ای ایران" بود و بدون هیچ گونه تغییری با هر بهانه ای اصرار بر ارائه پرونده ایران به شورای امنیت سازمان ملل متحد داشت، به طور قابل توجهی ملایم شده است. "تام کیسی" نماینده وزارت امور خارجه آمریکا در آخرین اقدام رسمی تهران اعلام کرد که ایران با اعلام از سرگیری کار غنی سازی اورانیوم از قانون اتحادیه اروپا تخلف نکرده است.

چه چیزی در پشت آن پنهان است؟ ممکن است که دگردیسی موضع واشنگتن در ارتباط با ایران نیز حاکی از تمایل کاخ سفید به دادن امکانی به رئیس جمهور جدید ایران است تا خود را در عمل نشان دهد و برای این که حقیقتاً به مدتی زمان نیاز است. اما این بدان معنی نیست که کاخ سفید موضع گیری خود را در رابطه با ایران کلاً تغییر می دهد.

بیش از هر چیز محتمل است که تهران هم همان طور که به کرات دیده شده است، از موقعیت بدست آمده امتناع نمی کند تا باری دیگر تعیین کند که در ارتباط با سرنوشت "پرونده اتمی" خود، چه کسانی "موافق" و چه کسانی "مخالف" هستند. در هر حال فراخواندن ایران از سوی مثلث اروپا به عدم از سرگیری "فعالیت در زمینه برنامه های هسته ای و عدم اتخاذ تصمیم های یک سویه" از سوی ایران با برداشت مثبتی مواجه می شود.