کابوس خبرنگاری؛ نبود امنیت شغلی

به گزارش آفتاب نیوز،  امروز شاهد ظهور چهره هایی بر هم ریخته و در عین حال متزلزل از درون این حرفه باشیم. 
ترس از بیکاری و همچنین نداشتن یک درآمد حداقل و کافی برای گذران زندگی ، باعث شده حرفه خبرنگاری دچار ضعف و سستی شود که این کاستی را باید در شرایط به وجود آمده جستجو کرد.

خبرنگاری که بعد از 10 سال قلم زدن و تحلیل خبر ، هنوز نمی تواند به فردای خود و زندگی اش امیدوار و مطمئن باشد، چگونه خواهد توانست مشوق و نمونه ای برای نسل های پس از خود باشد که می خواهند قدم در این راه گذارده و برای انجام این رسالت خطیر از جان خویش مایه گذارند...

همان طور که می دانیم یکی از نقاط ضعف خبرنگاران برای تحلیل و نقد مستند و در عین حال قوی اخبار و اطلاعاتی که پی به آنها می برند، متکی بودن رسانه آنها به دستگاهها ، سازمانها و ارگانهایی است که به نوعی دولتی بوده و از این طریق ارتزاق می کنند. بنابراین این مشکل همواره به وجود می آید که رسانه مذکور نتواند از ضعف ها و کاستی هایی که متوجه آن سازمان و دستگاه مربوطه است، خبر و تحلیلی ارایه بدهد.

از سوی دیگر نبود امنیت شغلی و تامین نبودن خبرنگار و روزنامه نگار برای امرار معاش خود و خانواده اش، او را مجبور می کند با پذیرفتن هدایایی از جانب دستگاهها و سازمانهایی که به نوعی مخاطب خبری او هستند، نسبت به نقد آن دستگاه یا سازمان چشم پوشی کرده و به " خبرنویس" صرف تبدیل شود...

در حالی که رسالت اصلی یک خبرنگار و روزنامه نگار، کشف حقایق و تحلیل و محتوای اطلاعات و اخباری است که کسب می کند، اما شاهد هستیم که اکثر قریب به اتفاق خبرنگاران در یک دور تکرار قرار می گیرند و تهیه اخباری که به " خبر روابط عمومی" معروف هستند مبادرت می کنند تا از این طریق توانسته باشند برای خود منبع درآمد پنهانی دست و پا کنند.

متاسفانه این روند طی سالهای اخیر به شدت فزونی یافته ، به طوری که امروزه کمتر خبرنگار شجاع ، نترس و مستقل را می توان یافت که با مشکلات شخصی کنار آمده و تنها به فکر تهیه اخبار مستند و تحلیل و نقد آنها باشد.

البته این وضعیت بیشتر از آنچه خوشایند خبرنگار و جامعه مطبوعاتی باشد، خشنود کننده مدیران و مسئولان سازمانها و دستگاههایی است که قدرت رو در رویی با نقد و انتقاد سالم و سازنده را ندارند و همواره در هراس از اینکه مباد خطاهایشان آشکار و علنی شود، لاجرم به شیوه هایی غیر اخلاقی مبادرت می ورزند.

اعطای هدیه از سوی سازمانها نباید با این تفکر عملی شود که خبرنگار و روزنامه نگار دیگر به ضعف ها و کاستی های آن مجموعه نپردازند. بلکه دادن هدیه می تواند بهانه ای برای تشکر از نقد و تحلیل های سازنده ای باشد که مثمر ثمر واقع خواهد شد.

اما برخی سازمانها و مسئولان مربوطه اش برای خلاص شدن از نقد و انتقادات صریح و آشکار که خشم آنها را بر می انگیزاند، خبرنگار مربوطه را با هدایای مادی خود تطمیع کرده تا بتوانند برای همیشه نفس راحتی بکشند...

اگر مطبوعات و رسانه های کشور از استقلال کافی برخوردار باشند ، قطعا خواهند توانست بدون هیچگونه دغدغه ای نسبت به تهیه اخبار و گزارشات سازنده و مفید جامعه تلاش کنند و از این رو برای مخاطبان خود زمینه های اطلاع رسانی شفاف را هموار سازند.