نقد سریال «شش ماهه» مهران مدیری / به چه چیز باید خندید؟
با پخش قسمت نهم از سریال «شش ماه»، نمایش آن به میانه راه رسید.
قبل از پخش سریال تماشاگران منتظر بودند تا «شش ماهه» مانند سایر کارهای مهران مدیری در تلویزیون جذاب و پر مخاطب باشد، با این حال آنچه نمایش داده میشود شبیه نوزادی که شش ماهه به دنیا آمده و ناقص مانده است.
مخاطب بعد از تماشای چند قسمت ابتدایی این تصور را دارد مانند آثار قدیمی مدیری باید به آن فرصت داد تا جذاب شود. با این حال «شش ماهه» اثری که از قصه تهی است و هر چه جلوتر میرود مخاطب به وضوح میفهمد که چقدر از درام و کمدی دور است. به نظر میرسد داستان برای این نگارش شده تا فقط گروهی از نویسندگان و مهران مدیری کاری انجام دهند. آنچه مخاطب میبیند اثری سرگردان در هویت و ژانر است. همین بلاتکلیفی بزرگترین ایراد سریال است که خودش هم نمیداند ژانر و محتوایش چیست.
سریال «شش ماهه» گاهی سعی دارد با شوخیهای کلامی مخاطب را بخنداند و گاهی ژست فلسفی میگیرد و بیانیههای روشنفکری صادر میکند. این تغییر لحن مجموعهای ناموزون و بدقواره ساخته، سکانسهایی که باید عمیق و تاثیرگذار باشند و مخاطب را به فکر وادار کنند تبدیل به کاریکاتور میشوند، لحظات خندهدار هم فقط سکوتی مسخره را رقم میزند چرا که مخاطب نمیداند باید در برابر این بیمزگیها چه واکنش نشان دهد.
در فقدان فیلمنامه «شش ماهه» برای پرکردن ایرادات به بازی زبانی پناه میبرد، مانند تغییر دادن کلمات و نوع ادای آنها. با این حال اتفاقی که رقم میخورد جذاب و خندهدار نیست. در واقع «شش ماهه» دست و پا میزند تا از بینندههای تلویزیون خنده بگیرد، اما بیشتر شبیه عکسی شده که در قاب جای نمیگیرد.
این سریال تلاش برای شوخی با مفاهیم مدرن از هنر گرفته تا بازارهای مالی را ادامه میدهد، اما آنچه مخاطب میبیند شوخی سطحی و قدیمی که بیننده به راحتی بوی ماندگی آن را میفهمد. دکوپاژهای همیشگی کارهای مهران مدیری در «شش ماهه» نیز تکرار شده، دو نفر یا گروهی در یک قاب بسته در کنار هم نشستهاند و درباره موضوعات مختلف حرف میزنند.
همچنین در قسمتهای پخش شده در کنار نقش آفرینی حسن معجونی، بازی محمد شعبانپور نیز نقطه قوت «شش ماهه» محسوب میشود، اما نمیتواند ایرادات را بپوشاند. در نهایت داستان این سریال را میتوان قصه کارگردانی دانست که میخواهد دوباره در تلویزیون دیده شود حتی اگر به بهای بد بودن باشد.
