چرا استقلال، بازی مرگ و زندگی را با وجود دوپینگ اطلاعاتی باخت؟
وقتی حبیب فر عباسی، نه ثانیه آخر بلکه دقیقه سوم از پنجم وقتهای تلف شده، برای گل زنی جلو میآید، وقتی سامان فلاح از دقیقه ۸۰ به خط حمله ۳ فوروارده اضافه میشود، فقط یک معنی دارد و آن هم اینکه بازیکنان و مربیان همزمان، از مهاجمان ناامید شدهاند.
استقلال با اطلاع از نتیجه بازی تراکتور و سپاهان به میدان رفت و با این دوپینگ اطلاعاتی، بهترین فرصت را برای همسایگی در صدر جدول با امتیاز ۳۵ از دست داد. آبیها در امتیاز ۳۲ ماندند تا حالا نه فقط پرسپولیس، بلکه گل گهر نیز میتواند با پیروزی در بازیهای باقیمانده این هفته برابر چادر ملو و ملوان، به ترتیب ۳۴ و ۳۳ امتیازی شده و آبیها را به رتبه پنجم تنزل دهند.
این در حالیست که استقلال با ۲ امتیاز انضباطی بازی با ملوان ۳۲ امتیازی شده بود. به این ترتیب این نتیجه خیلی بیشتر از یک شکست عادی، روی روح و روان استقلال -به عنوان یک مدعی قهرمانی- تاثیر گذاشت.
فراموش نکنیم استقلال دو بازی اول دور برگشت را به ترتیب برابر تراکتور و ذوب آهن در بالا و پایین جدول، بدون گل مساوی کرد تا مشخص شود مشکل از آبی هاست نه رقبا! سپس بازی قبل استقلال خوزستان را با یک گل و خفیف برد که آنجا هم گل را سامان فلاح زد.
ساپینتو در این فصل با انواع و اقسام سیستمها، هر چهار مهاجم فهرست خود را آزموده و هر بازی بیشتر از قبل از آنها ناامید شده است. تیمی که با سه مهاجم حمله میکند، اما ضربات آنها راهی به دروازه حریف نمییابد -آن هم حریف پایین جدولی و در شرایطی که دنبال صدرنشینی است- فقط یک بازی را نمیبازد.
برای تیمی که پنجره نقل و انتقالاتیش بسته است، این حجم از بیاعتمادی مربی و بازیکنان به مهاجمان نتیجهای جز همین که در زمین دیدیم، ندارد!
