ادای دین صدرعاملی به «ضیافت» مسعود کیمیایی
قایق سواری در تهران» یکی از محبوبترین فیلمهای جشنواره امسال است که نمایشش با استقبال مخع همراه شده و چندین سانس فوق العاده جشنواره را به خود اختصاص داده است. فیلمی که بخشهایی از آن یادآور یکی از فیلمهای نوستالژیک سینمای ایران است. قراری که رفقای قدیمی در ابتدای فیلم میگذارند و هر سال در ۲۸ اسفند ماه دور هم جمع میشوند ارجاعی است به «ضیافت» کیمیایی که ۳۰ سال پیش در چنین روزهایی در جشنواره چهاردهم فجر به نمایش درآمد.
«زیبا صدایم کن» اقتباسی از رمان نوجوانانه محبوب فرهاد حسنزاده بود و «قایق سواری در تهران» که نامش از مجموعه شعر معروف محمد علی سپانلو وام گرفته شده بر اساس فیلمنامهای از پیمان قاسمخانی ساخته شده است. این یعنی صدرعاملی در این سالها بیش از گذشته به «متن» در آثارش اهمیت داده و به درستی متوجه شده دلیل عدم توفیق فیلم هایش پس از «من ترانه ۱۵ سال دارم» بیشتر به فیلمنامه برمی گشته تا اجرا. «قایق سواری در تهران» مانند «زیبا صدایم کن» عاشقانهای است درباره تهران. با این تفاوت که ظاهراً این بار با فیلمنامهای پر و پیمانتر سر و کار داریم. با دو شخصیت محوری مهران (پیمان قاسمخانی) و هدیه (سحر دولتشاهی) و قرار سالیانه رفقای قدیمی که تداعی کننده «ضیافت» کیم هم هست. در شرایطی که سینمای متفاوت ایران سال هاست زیادی جدی و در مواردی عبوس به نظر میرسد، ظاهراً «قایق سواری در تهران» فیلم دلنشین و شیرینی از کار درآمده است.
