تیم ملی ایران با میانگین سنی ۲۹ سال، یکی از پیرترین تیمهای جام جهانی است و به دلیل سن بالای بازیکنان ثابت تیم ما، دست مربیان برای انتخاب بعضی از سبک ها، بسته است. سیستمهایی که نیاز به بازیکن دونده دارد که تیم ملی ما فاقد آن است. در صورتی که تیم ملی مجبور به پرس سنگین شود، کدام یک از بازیکنان فعلی قادرند حتی ۶۰ دقیقه این روش را اجرا کنند؟
در بین بازیکنان حاضر در اردوی تیم ملی، تنها بازیکن توانا در اجرای این سبک جوانترین ملی پوش فوتبال ما یعنی امیر محمد رزاقی نیا است. بازیکنی که شیوه بازی با این سبک را از ساپینتو آموخته و با این نوع فوتبال به خوبی آشنا شده است. فوتبال مدرن امروزی که مورد استفاده اغلب رقبا در جام خواهد بود.
اما فوتبال ورزشی جمعی است و ما به تعداد بیشتری از این نوع بازیکنان احتیاج داریم. بهترین نتایج ما در جام جهانی ۲۰۱۸ رقم خورد که کیروش جوانترین تیم چند سال اخیر را با خود به روسیه برد. مربی پرتغالی با تکیه بر آمادگی و انگیزه بازیکنان جوان، با اجرای پرس سنگین امان تیمهای قدرتمند پرتغال، اسپانیا و مراکش را بریده و در گروه مرگ، ۴ امتیاز گرفت و بدشانس بود که گل عزت اللهی رد شد و نتوانست صعود کند.
دیدیم که چهار سال بعد -در جام جهانی ۲۰۲۲ قطر- خود کارلوس هم زورش به گذر زمان نرسید و با تیمی که فقط ۴ سال پیرتر شده بود، کاری از پیش نبردیم.
در زمان کیروش، مهاجمان در خط اول پرس بیشترین دوندگی را داشتند. اما از مهاجمان پر سن و سال فعلی، چنین انتظاری بیهوده است.
وعده درست قلعه نویی برای جوان گرایی، محقق نشد تا دست او برای انتخاب بعضی از سبکها بسته شود. او میتوانست در این ۴ سال به راحتی چند بازیکن جوان را برای تیمش بسازد، اما حالا با همان اسکلت دهه اخیر و ۴ سال پیرتر، دنبال شگفتی آفرینی در جام جهانی است.