احمد نجفی: عده‌ای بمباران ایران را می‌خواهند تا رئیس سیما فیلم شوند

احمد نجفی، بازیگر سینما و تلویزیون، در برنامه «من ایرانم» با اشاره به ریشه‌های خانوادگی خود گفت: اهل خرمشهرم، ریشه و تبارم به شوشتر می‌رسد و خوزستان بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت من است. این سه نام همیشه با من بوده‌اند و هرگز نمی‌توانم آنها را فراموش کنم.

وی با یادآوری روز‌های دفاع مقدس افزود: هر زمان نام خرمشهر را می‌شنوم، خاطرات جنگ و رنج‌هایی که مردم این سرزمین تحمل کردند در ذهنم زنده می‌شود. مهم این است که از جنگ چه درسی می‌آموزیم و چه چیزی به نسل‌های بعد منتقل می‌کنیم. هیچ‌کس جنگ را دوست ندارد، اما پس از هر جنگ باید بتوان جامعه را ساخت، برنامه داشت و رو به جلو حرکت کرد.

نجفی با اشاره به شناخت خود از مردم مناطق مختلف کشور اظهار کرد: سال‌ها با مردم جنوب زندگی کرده‌ام و از بندرعباس تا میناب خاطرات فراوانی دارم. مردم این مناطق را مردمی باوفا، مهربان و شریف می‌دانم. گاهی کسانی که این مردم را نمی‌شناسند درباره آنها قضاوت‌های ناعادلانه می‌کنند، در حالی که این ملت سال‌ها سختی را تحمل کرده و همچنان ایستاده است.

این بازیگر همچنین از علاقه خود به محسن چاوشی سخن گفت و افزود: چاوشی هنرمندی صاحب سبک و تأثیرگذار است و من به همشهری بودن با او افتخار می‌کنم.

وی با تأکید بر ضرورت تقویت هویت ملی خاطرنشان کرد: تلویزیون، سینما و نهاد‌های فرهنگی باید تصویری واقعی از ایران و ایرانی ارائه دهند؛ تصویری که بر پایه همدلی، همبستگی و احترام به مردم شکل گرفته باشد. مردمی که در روز‌های سخت کنار کشورشان ایستاده‌اند، شایسته دیده شدن هستند.

نجفی ادامه داد: نمی‌توانم بپذیرم کسی از شنیدن خبر آسیب دیدن مردم ایران خوشحال شود. اختلاف‌نظر سیاسی یک موضوع است، اما خوشحالی از رنج مردم موضوع دیگری است. هیچ انسانی نباید از بمباران و آسیب دیدن مردم یک سرزمین خرسند باشد.

وی با اشاره به پیشینه تاریخی ایران گفت: من از سرزمینی می‌آیم که چغازنبیل را در دل خود جای داده است؛ بنایی با قدمتی حدود ۳۸۰۰ سال که نشان‌دهنده دانش، تمدن و تفکر ایرانیان در طول تاریخ است. حفظ این هویت وظیفه همه ماست.

نجفی در پایان با تأکید بر وحدت ملی اظهار کرد: نباید قومیت‌ها را به عاملی برای فاصله گرفتن از یکدیگر تبدیل کنیم. ممکن است با لهجه‌ها و زبان‌های مختلف سخن بگوییم، اما همه ما ایرانی هستیم. پیش از هر چیز باید به ایران فکر کنیم، زیرا اگر ایران نباشد، هیچ‌یک از تعلقات دیگر معنایی نخواهد داشت. اول باید جایی باشد که بتوانیم به آن تکیه کنیم؛ آنجا ایران است.