رامین رضاییان شبیه هیچکس نیست

وقتی «دراگان اسکوچیچ» در مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ او را به تیم ملی دعوت نمی‌کرد، حوالی ویلای محل اقامتش در قطر، هدفون می‌گذاشت و می‌دوید. بعد‌ها هم ویدیو‌های زیادی از او دیدیم که زیر پل، توی پارک و در خیابان‌ها مشغول دویدن بود.

 همیشه هم هدفون به گوش، انگار گوش‌هایش را به نیش‌ها و متلک‌ها می‌بست و بدنش را برای روز‌های سخت شلاق می‌زد. بدنی که مشتاقانه به سبک «کریستیانو رونالدو» عضله‌های تکه‌تکه شده‌اش را رو به دوربین‌ها نشان می‌دهد.» رامین رضاییان» شبیه هیچ بازیکنی نیست. او امضای خودش را دارد و در همه این سال‌ها از «صبا»‌ی قم تا «فولاد خوزستان» راه خودش را رفته.

او با گلی که مقابل نیوزیلند در تساوی ۲-۲ مقابل حریف جسور به ثمر رساند، حالا به اولین بازیکن تاریخ فوتبال ما تبدیل شد که در دو جام جهانی گلزنی کرده؛ آن هم نه به عنوان مهاجم، بلکه در پستی که دور از دروازه حریف است و برای بوسه زدن توپ به تور ولز و نیوزیلند لازم بود استارت‌های طولانی بزند و «بدود». رضاییان، «دویدن» برای «رسیدن» را معنا کرده.

اینکه پسر ساروی فوتبال ایران در آستانه ۳۷ سالگی توانست جایزه بهترین بازیکن یک مسابقه جام جهانی را توی چمدانش بگذارد و به خانه بیاورد دستاورد کمی نیست. او سزاوار چنین تحسینی برای یک عمر تمرین و تلاش بود. هنوز البته دو بازی دیگر پیش رو داریم و رامین و رفقا فرصت برای درخشیدن در قاب‌های جهانی دارند.