کریس، چقدر از اشک‌هایت برای پرتغال بود؟!

روزنامه آبولا در پایان بازی با اسپانیا و حذف پرتغال نوشت: فوتبال گاهی با بی رحمی تمام رویا‌ها را در یک لحظه به خاکستر تبدیل می‌کند.

 در آرلینگتون تگزاس پرتغال تا آخرین ثانیه‌های مسابقه مقابل اسپانیا جانانه مقاومت کرد، اما سرنوشت برای این تیم پایانی تلخ رقم زد. گل میکل مرینو در دقیقه اول وقت‌های تلف شده نیمه دوم مانند آب سردی بر پیکره پرتغال ریخت تا این تیم با وجود نمایش تحسین برانگیز از جام جهانی وداع کند و رویای آمریکایی به پایان برسد.

بازی با رویکردی محتاطانه آغاز شد، اما در نیمه دوم به اوج هیجان رسید. دیوگو کاستا با واکنش‌های خیره کننده مقابل شوت‌های پدری و لامین یامال بار‌ها دروازه پرتغال را نجات داد. روبرتو مارتینز با تعویض‌هایی نظیر ورود رافائل لیائو و برناردو سیلوا سعی کرد خون تازه‌ای به رگ‌های تیم تزریق کند و پرتغال حتی تا یک قدمی گلزنی پیش رفت که ضربه برونو فرناندز با بدشانسی به تور بیرونی دروازه برخورد کرد. با این حال دفاع تیمی پرتغال و درخشش روبن دیاز در دفع حملات اسپانیا تا دقایق پایانی پابرجاست بود.

همه چیز برای رفتن به وقت‌های اضافه مهیا به نظر می‌رسید. اما در اولین دقیقه وقت‌های تلف شده فران تورس با فراری هوشمندانه موقعیتی خلق کرد که مرینو با شوتی بی درنگ آن را به گل تبدیل کرد. پرتغال در لحظات باقی مانده با تمام وجود حمله کرد و حتی ضربه سر برناردو سیلوا در دقیقه ۹۷ با اختلافی ناچیز از بالای دروازه عبور کرد.

با سوت پایان بازی کریس رونالدو نتوانست جلوی اشک‌های خود را بگیرد. او که می‌دانست این آخرین حضورش در جام جهانی است غرق در تاثر بود. این شکست نه فقط باخت در یک مسابقه بلکه وداع با آرزوی قهرمانی بود.

این لحظات دردناک یادآور شعر معروف پرتغالی است. در آن شب تگزاسی این پرسش مطرح شد که چه مقدار از این اشک‌ها سهم پرتغال و چه مقدار سهم رونالدو است. درد و تکریم در هم آمیخت تا این وداع تلخ برای همیشه در تاریخ فوتبال حک شود.