جانشین احتمالی مارتینز در پرتغال معرفی شد

شکست صفر بر یک پرتغال در برابر اسپانیا در مرحله یک‌هشتم نهایی جام جهانی ۲۰۲۶، نه تنها به رویای قهرمانی این تیم پایان داد، بلکه از نظر رسانه‌های پرتغالی، گل وقت‌های تلف‌شده میکل مرینو در دالاس مهر پایانی بر پروژه‌ای بود که با وجود نتایج خوب و فتح لیگ ملت‌ها در سال گذشته، هرگز نتوانست کاملاً متقاعدکننده ظاهر شود.

این حذف همچنین با اعلام خود روبرتو مارتینز ۵۲ ساله مبنی بر عدم ادامه همکاری با تیم ملی همراه شد؛ پایانی که روزنامه‌های اصلی کشور آن را به همان اندازه که اجتناب‌ناپذیر می‌دانستند، لازم و ضروری قلمداد کردند.

سه روزنامه ورزشی بزرگ پرتغال در تحلیل خود هم‌عقیده‌اند: پرتغال یکی از بااستعدادترین نسل‌های تاریخ خود را هدر داد و وقتی سطح دشواری مسابقات بالا رفت، کم آورد.

روزنامه آبولا، قدیمی‌ترین روزنامه ورزشی کشور، حس عمومی جامعه را با این ایده خلاصه کرد: «پرتغال بهای اشتباهات مارتینز را پرداخت می‌کند و از جام جهانی اوت می‌شود.» این روزنامه معتقد است که تیم ملی در نیمه اول رقابت‌پذیر نشان داد، اما بعد از استراحت بین دو نیمه و به ویژه در نبرد تاکتیکی روی نیمکت‌ها، قافیه را کاملاً باخت. مدیریت تعویض‌ها و ناتوانی در واکنش به تسلط اسپانیا، بخش عمده‌ای از تحلیل‌های این روزنامه را به خود اختصاص داده است.

از نظر این روزنامه چاپ لیسبون، این باخت یک حادثه نبود، بلکه نتیجه منطقی تیمی بود که هرگز نتوانست در برابر تیم‌های بزرگ هویت مشخصی پیدا کند. اظهارات خود روبرتو مارتینز که تایید کرد آخرین بازی‌اش را روی نیمکت پرتغال انجام داده است، صفحه اصلی نسخه دیجیتال آبولا را تسخیر کرد؛ رسانه‌ای که حضور ژرژه ژزوس باسابقه را برای آغاز چرخه جدید، تقریباً قطعی می‌داند.

آینده تیم ملی

روزنامه رکورد نیز این حذف را یک شکست ورزشی برای تیمی دانست که برای رقابت بر سر قهرمانی بسته شده بود. اگرچه پوشش خبری این روزنامه بیشتر روی جریان مسابقه و واکنش‌های پس از آن تمرکز داشت، اما تحلیل‌های منتشرشده از یک خداحافظی زودهنگام برخلاف انتظارات قبل از تورنمنت صحبت می‌کنند و بحث درباره آینده فوری تیم ملی را باز کرده‌اند.

در همین راستا، روزنامه اوژوگو معتقد است که بازی دالاس صرفاً به پایانی سرعت بخشید که از ماه‌ها پیش در حال شکل‌گیری بود. کارشناسان این روزنامه استدلال می‌کنند که پرتغال مدتی بود در تسلط بر رقبای بزرگ با مشکل مواجه می‌شد و وابستگی بیش از حدی به استعداد‌های فردی بازیکنانی، چون برونو فرناندز، ویتینیا یا برناردو سیلوا داشت.

در میان مطبوعات عمومی، رویکرد‌ها کمتر احساسی و بیشتر ساختاری بود. روزنامه پوبلیکو پایان این دوره را یک فرصت ازدست‌رفته برای نسلی استثنایی دانست، در حالی که اکسپرسو تمرکز بحث را روی آینده فدراسیون فوتبال پرتغال و ویژگی‌های سرمربی بعدی قرار داد که باید تیمی با شخصیت بالا برای رقابت در تورنمنت‌های بزرگ بین‌المللی بسازد.

حتی رسانه‌های عامه‌پسندتر مانند کوریو دا مانیا بازتاب‌دهنده فضای ناامیدی حاکم بر کشور هستند. این روزنامه به نقل قول خداحافظی سرمربی اسپانیایی اشاره کرد که گفت: «این آخرین بازی من در تیم ملی پرتغال بود.» او در این پیام از حمایت‌های انجام‌شده تشکر و اعتراف کرد که بدون قهرمانی در جام جهانی، ادامه دادن بی‌معنی بود.

بهترین درصد پیروزی

پارادوکس ماجرا اینجاست که کمتر کسی آمار این مربی اسپانیایی را زیر سوال می‌برد. مارتینز در حالی صندلی خود را ترک می‌کند که بهترین درصد برد‌های یک سرمربی در تاریخ پرتغال، یک مرحله مقدماتی درخشان در جام جهانی و عنوان قهرمانی لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ را در کارنامه دارد.

با این حال، تقریباً تمام کارشناسان موافقند که این رکورد‌های آماری هرگز نتوانست این احساس را از بین ببرد که پرتغال پایین‌تر از پتانسیل واقعی یکی از بهترین نسل‌های فوتبالی تاریخ خود بازی می‌کرد.

نتیجه‌گیری مشترک صفحات اول روزنامه‌های پرتغالی کاملاً یک‌صدا است: مشکل فقط شکست در برابر اسپانیا نبود، بلکه این باور بود که این پروژه مدت‌ها قبل از اینکه میکل مرینو گل پایان دوران روبرتو مارتینز را بزند، پتانسیل خود را به طور کامل از دست داده بود.