ایرج در گفتوگویی که سال ۱۳۹۱ انجام داده بود، درباره وضعیت موسیقی روز نیز صریح صحبت کرد. او معتقد بود موسیقی ایرانی در مقایسه با گذشته پیشرفت چندانی نکرده و بیشتر «درجا زده» است.
او یکی از دلایل این وضعیت را دور شدن خوانندگان از آموزش جدی موسیقی و ردیف میدانست. از نگاه ایرج، در گذشته یادگیری ردیف، شناخت موسیقی و تواناییهای صوتی اهمیت زیادی داشت، اما بخشی از خوانندگان نسل جدید بدون آموزش کافی وارد عرصه شدهاند و به سمت موسیقی پاپ و شیوههای آسانتر رفتهاند.
با این حال، نگاه ایرج به نسل جوان صرفاً انتقادی نبود. او درباره پسرش، احسان خواجهامیری، با افتخار سخن میگفت و او را خوانندهای صاحب صدای خوب، دانش موسیقی و توانایی آهنگسازی میدانست.
این نگاه، بخشی از تصویری است که ایرج در گفتوگوی سال ۱۳۹۱ از موسیقی ایران ترسیم کرده بود؛ خوانندهای که ضمن دفاع از اهمیت آموزش و ردیف، فعالیت نسل تازه را نیز با دقت دنبال میکرد و در میان آنها، استعدادهایی را میدید که میتوانستند مسیر موسیقی ایرانی را ادامه دهند.