آرمین سهرابیان و آماج انتقادات!

سپاهان روی کاغذ با آرایش ۲-۴-۴ برابر استقلال قرار گرفت، اما فاصله نامناسب میان بازیکنان و نبود هماهنگی در پوشش فضا‌ها باعث شد این سیستم در لحظات تعیین‌کننده کارایی دفاعی خود را از دست بدهد. آبی‌ها در مقابل با نظم، سرعت و شناخت دقیق از نقاط ضعف حریف حمله کردند و طی ده دقیقه دو بار به گل رسیدند. آرمین سهرابیان در هر دو صحنه دچار اشتباه شد و نتوانست فضای حساس سمت چپ خط دفاع طلایی‌پوشان را کنترل کند.

بررسی گل‌های استقلال نشان می‌دهد شکست سپاهان بیش از آنکه حاصل یک اتفاق باشد، از ضعف ساختاری این تیم در زمان دفاع و انتقال منفی شکل گرفت. بازیکنان محرم نویدکیا هنگام از دست دادن توپ فاصله زیادی از یکدیگر داشتند و میان خط هافبک و دفاع فضای مناسبی در اختیار حریف قرار می‌دادند. استقلال نیز با حضور منظم بازیکنان هجومی خود در همین مناطق، اشتباهات میزبان را به دو موقعیت گل تبدیل کرد و خیلی زود کنترل مسابقه را به دست گرفت.

روی گل نخست، فضای زیادی در پشت محوطه جریمه مقابل یاسر آسانی قرار گرفت و هیچ‌کدام از بازیکنان سپاهان نتوانستند با سرعت لازم به او نزدیک شوند. آسانی بدون تحمل فشار جدی صاحب توپ شد، بدنش را به سمت دروازه چرخاند و با پای چپ ضربه نهایی را زد. در دفاع منطقه‌ای سپاهان، سهرابیان باید موقعیت وینگر آلبانیایی را تشخیص می‌داد و فاصله‌اش را با او کاهش می‌داد، اما میان نزدیک شدن به توپ و حفظ جایگاه خود مردد ماند و نتوانست مسیر شوت را ببندد.

این صحنه ضعف سپاهان در سمت چپ خط دفاع را نیز آشکار کرد. بازیکنان این تیم در آن منطقه نه فشردگی لازم را داشتند و نه مسئولیت مهار نفر آزاد به‌درستی میان آنها تقسیم شده بود. خط هافبک نتوانست فضای پشت محوطه را پوشش بدهد و مدافعان نیز واکنش هماهنگی نشان ندادند. در سوی دیگر، بازیکنان استقلال جای‌گیری مشخصی داشتند و حرکت سحرخیزان، حضور آسانی پشت محوطه و نزدیک شدن نفرات کناری باعث شد آشفتگی دفاعی سپاهان به یک ضربه آزاد و گل زودهنگام تبدیل شود.

روی گل دوم، سهرابیان ابتدا با یک پاس اشتباه زمینه ضدحمله استقلال را فراهم کرد و سپس در ادامه صحنه نیز تصمیم مناسبی نگرفت. سحرخیزان توپ را به سمت قلی‌زاده فرستاد و دو مدافع سپاهان برای متوقف کردن حمله آبی‌ها عقب رفتند. سهرابیان و محمدامین حزباوی به جای تقسیم درست مهاجمان استقلال، به یک منطقه نزدیک شدند و حتی در مسیر حرکت با یکدیگر برخورد کردند. این ناهماهنگی تعادل خط دفاع را از بین برد و راه را برای حرکت قلی‌زاده به داخل محوطه باز کرد.

در آن لحظه، تصمیم منطقی برای سهرابیان این بود که مهار مستقیم سحرخیزان را به حزباوی بسپارد و خودش به سمت قلی‌زاده حرکت کند. او می‌توانست با بستن زاویه پیشروی وینگر استقلال، برای چند ثانیه تأخیر ایجاد کند تا هافبک‌ها و مدافعان کناری سپاهان به صحنه برگردند. سهرابیان در عوض به سمت حزباوی متمایل شد، تعادلش را از دست داد و روی زمین افتاد. قلی‌زاده نیز بدون مواجه شدن با فشار لازم وارد محوطه شد و با شوتی دقیق دروازه حسینی را باز کرد.

استقلال کاملا شایسته این پیروزی بود، چون اشتباهات حریف را با نظم هجومی و تصمیم‌گیری سریع مجازات کرد. بازیکنان آبی‌پوش هنگام حمله می‌دانستند در کدام فضا قرار بگیرند و پس از تصاحب توپ نیز زمان را با پاس‌های اضافه از دست ندادند. سپاهان در مقابل آرایش دفاعی فشرده‌ای نداشت و سهرابیان در هر دو گل نتوانست مسئولیت منطقه خود را به‌درستی انجام دهد. تفاوت نظم استقلال و آشفتگی دفاع سپاهان، نتیجه سوپرکلاسیکو را در همان ده دقیقه نخست رقم زد.