راز گورستان‌های ۲۵۰۰ ساله آشکار شد

گورستان‌های نقاشی‌ شده اتروسکی در تارکوئینیا در ایتالیا که قدمت آنها به حدود قرن هفتم تا قرن اول پیش از میلاد بازمی‌گردد، همواره به دلیل نقش‌ و نگارهای زنده و وضعیت چشمگیر حفظ‌شدگی‌شان مورد توجه بوده‌اند. اکنون باستان‌شناسان با استفاده از هوش مصنوعی بررسی کرده‌اند که دیدن و شنیدن این فضاها ممکن است چه تاثیری بر سوگواران در آن دوران گذاشته باشد.

پژوهشگران با تمرکز بر دو مقبره نقاشی‌شده متعلق به قرن پنجم پیش از میلاد در تارکوینیا، این دو مکان را به‌عنوان نمونه‌های مطالعاتی انتخاب کردند و با استفاده از علم آکوستیک و مدل‌سازی هوش مصنوعی، تلاش کردند تجربه متمایز ایجادشده در هر یک از این مقبره‌ها را بازسازی کنند.

یافته‌های آنها نشان می‌دهد این مقبره‌ها احتمالا تنها برای یادبود مردگان ساخته نشده بودند، بلکه هدفشان ایجاد تجربه‌ای محیطی و حسی برای زندگان نیز بوده است.

در همین زمینه، باستان‌شناسانی چون مائوریتسیو فورته از دانشگاه دوک و ژاکلین اورتولوا از دانشگاه آکسفورد، که مقاله مشترک آنها در ماه اوت در نشریه «مجله روش و نظریه باستان‌شناسی» منتشر شده است، می‌گویند: «معماری مقبره‌های اتروسکی به‌گونه‌ای ساختاری طراحی شده بود که واکنش‌های جسمانی و عاطفی ایجاد کند.»

فورته و اورتولوا برای اثبات این دیدگاه تلاش کردند شرایط شنیداری و بصری مقبره‌ها در زمان ساختشان را بازسازی کنند. بررسی آکوستیک آنها شامل پخش صدای ضبط‌شده دست‌زدن در نقاط مختلف مقبره و اندازه‌گیری نحوه انعکاس و طنین آن در فضای هر مقبره بود.

به گفته این دو باستان‌شناس، اگرچه این دو مقبره تقریبا در یک دوره تاریخی ساخته شده‌اند، اما ممکن است واکنش‌های متفاوتی در بازدیدکنندگان خود ایجاد کرده باشند.

با این حال، پژوهشگران تاکید می‌کنند مشخص نیست سازندگان مقبره‌ها عمدا این تاثیرات را طراحی کرده بودند یا اینکه این احساسات به‌طور طبیعی از ویژگی‌های فضا و مصالح مورد استفاده در ساخت مقبره‌ها پدید آمده بودند.

فورته و اورتولوا در پایان نتیجه‌گیری می‌کنند: «نتایج این مطالعه بسیار فراتر از منطقه تارکوئینیا است. اگر معماران تدفینی اتروسکی عمدا هندسه فضایی، محتوای تصویری و تجربه‌های صوتی را در فضای مقبره طراحی می‌کرده‌اند، آنگاه باید مفهوم «معماری تدفینی» را در سراسر مدیترانه باستان و فراتر از آن به‌طور اساسی مورد بازنگری قرار دهیم.»