همیشه از داروخانه به عنوان حلقه آخر زنجیره تامین دارو نام برده میشود، اما بیشترین مشکل نیز متوجه همین حلقه آخر است. در حالی که بیمار برای تهیه دارو به داروخانه مراجعه میکند و اگر به هر دلیلی دارو نباشد، این بیمار است که آسیب میبیند. بنابراین، داروخانه را میتوان پاشنه آشیل بازار دارویی کشور تلقی کرد.
بررسیها نشان میدهد بیش از ۸۰ درصد نسخههای دارویی بیماران در مراجعه به داروخانه ها، مشمول بیمههای پایه است. یعنی اینکه داروخانه باید سود فروش دارو را از بیمه بگیرد.
در همین حال، شرکتهای پخش دارو با دریافت چک از داروخانه ها، این موسسات را در تهیه دارو همراهی میکنند. اما، نکته و گپ ماجرا از این جا شروع میشود که چکهای داروخانهها برای یک تا دو ماه صادر میشود، ولی عمق مطالبات داروخانهها از بیمهها به ۱۰ ماه میرسد. همین فاصله زمانی در نقل و انتقالات مالی، باعث شده تا چکهای داروخانهها برگشت بخورد.
هادی احمدی، سخنگوی انجمن داروسازان ایران، با عنوان این مطلب که دولت و سازمانهای بیمهگر با تأخیر در پرداختها باعث ایجاد کمبود نقدینگی در زنجیره دارو شدهاند، گفت: کمبود نقدینگی باعث شده چکهای داروخانهها برگشت بخورد.
وی با اعلام اینکه تا کنون بیش از ۸ همت چک برگشتی داروخانهها ثبت شده است، افزود: تداوم این روند باعث میشود فعالیت اقتصادی داروخانه محدود شود و در نهایت، این مشکل به تولید و تأمین دارو منتقل میشود؛ بهطوری که در مواردی تولیدکننده با وجود دریافت ارز، منابع ریالی لازم برای تأمین ارز و ادامه فعالیت را ندارد.
سخنگوی انجمن داروسازان ایران تاکید کرد: وقتی جریان نقدینگی در صنعت دارو متوقف شود، پیامد آن در قالب کمبود دارو ظاهر میشود و در نهایت مردم و بیماران بیش از همه آسیب میبینند.