ايران، نظرات شيراك و ديدگاه هاي محور پاريس ـ برلن

به گزارش آفتاب نیوز، آفتاب: اكثر رسانه هاي داخلي و خارجي در روزهاي اخير از مواضع اتحاديه اروپا مبني بر ارجاع پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت صحبت به ميان آورده اند، امّا آنچه كه امروز از اكثر خبرگزاري هاي دنيا مخابره شده سخنان شيراك، رئيس جمهور فرانسه در جمع سفراي اين كشور در مورد تضمين ايران در جهت غير نظامي بودن برنامه هاي هسته ايران، دعوت ايران به همكاري در مورد مذاكرات هسته اي و تهديد به ارجاع پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت به عنوان آخرين گزينه بود. تايمزمالي در اين راستا مي نويسد: شيراك گفته است كه فرانسه، آلمان و بريتانيا هنوز هم آماده همكاري هاي اقتصادي، سياسي با ايران هستند. امّا هشدار داده است كه توسعه برنامه انرژي هسته اي ايران نمي تواند در ساخت تسليحات نظامي مورد استفاده قرار بگيرد. تايمز مالي مي افزايد در طول 2 سال گذشته، اتحاديه اروپا رهيافت مسالمت جويانه تري نسبت به آمريكا كه خواهان فرستادن پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت و اقدام نظامي بوده، در پيش گرفته است. تايمزمالي مي نويسد سه كشور عضو اتحاديه اروپا، ايران را به متوقف كردن بخشي از برنامه هسته اي اش تشويق كرده و در مقابل، همكاري هاي تكنولوژيك، توسعه روابط اقتصادي و عضويت در سازمان تجارت جهاني را به ايران پيشنهاد كردند؛ امّا بعد از آنكه ايران فعاليت هاي فرآوري اورانيوم را از سرگرفت، سه كشور اروپايي، مذاكراتشان را با ايران متوقف كردند. تايمزمالي در پايان به نقل از يك مقام ارشد ايراني نوشته است كه سخنان شيراك نشان مي دهد كه اروپا تمايل چنداني به فرستادن پرونده ايران به شوراي امنيت در اين مرحله ندارند.
به راستي ريشه موضعگيري اخير شيراك و سياست هاي فرانسه در قبال ايران چيست؟
آفتاب اين پرسش را با يك كارشناس ديپلماسي هسته اي در ميان گذاشت. او به خبرنگار آفتاب گفت: «به نظر من رويكرد آمريكا- اروپا (فرا آتلانتيكي) را شايد بتوان در قالب دو محور آنگلو- آمريكا و محور پاريس-برلن تقسيم كرد. به اعتقاد اين كارشناسان در حاليكه رويكرد محور انگلو-آمريكايي بيشتر در سطح نظام بين المللي و از نظر تداوم هژمون آنگلو-آمريكايي قابل تحليل است، رويكرد پاريس ـ برلن را مي توان از منظر تبديل اتحاديه اروپا به يك بازيگر مهّم در عرصه سياست جهاني تحليل كرد. به نظر من، محور پاريس ـ برلن ركن و اساس گسترش روند همگرايي در اتحاديه اروپاست و همگرايي بيشتر اين اتحاديه با همكاري فرانسه و آلمان ميسر نيست. اين كارشناس افزود: «بريتانيا به دلايل تاريخي، فرهنگي و هويتي و نيز ارتباط ويژه با آمريكا، تمايل چنداني به گسترش بيش از حد اتحاديه اروپا و تبديل شدن آن به يك نهاد فرا ملي محدود كننده حاكميت دولت ها ندارد. بدين ترتيب گرچه ايران در موضوع هسته اي با 3 كشور اصلي اتحاديه اروپا مذاكره مي كرده، ولي در واقع امر با دو محور و چهار كشور در حال مذاكره بود، زيرا بريتانيا بيشتر حافظ منافع آمريكا نه فقط در موضوع هسته اي ايران بلكه در اغلب موضوعات مرتبط با اتحاديه اروپاست». اين تحليل گر به خبرنگار آفتاب گفت: بنابراين عدم اجماع اروپا و آمريكا در موضوعاتي وراي مهار هسته اي ايران را شايد بتوان ناشي از وجود گرايش ها و منافع مختلف دانست. وي در پايان افزود: «طبيعي است كه فرانسه به عنوان يكي از اركان محور پاريس ـ برلن، در ارتباط با روابط فرا آتلانتيكي دو هدف عمده را در قبال برنامه هسته ايران دنبال كند: اوّل اينكه مانع از آن شود كه موضوع هسته اي ايران كاملاً توسط محور انگلو ـ آمريكايي حل شود و دوم اينكه با حل اين موضوع در چارچوب اتحاديه اروپا، زمينه را براي تبديل اين اتحاديه به يك بازيگر مهم در سياست بين المللي و رقيب محور انگلو ـ آمريكاي فراهم كند و سرانجام اينكه از اين موضوع براي بهبود هر چه بيشتر روابط خود با ايران بهره بگيرد و از اين طريق نفوذ خود را در خليج فارس افزايش دهد.