افزايش چشم گير جراحی های زيبايی در ايران

به گزارش آفتاب نیوز، تغيير شکل بينی، بزرگ کردن سينه (پروتز پستان)، کوچک کردن شکم (ليپوساکشن)، بزرگ کردن لب، گونه سازی، کشيدن پوست (ليفتينگ صورت) و تزريق چربی و ژل برای صاف کردن چروک صورت از جمله اقدامات پزشکی است که برای اصلاحات زيبايی انجام می گيرد.

اکنون که خال کوبی های رنگارنگ تقريبا از يادها رفته، زنان  برای احيای جوانی يا زيبايی خود نه تنها دست به اقداماتی گسترده تر و تخصصی تر می زنند بلکه با صراحت در اين باره گفتگو می کنند.

در ايران آمار رسمی در ارتباط با جراحی های زيبايی در دست نيست، اما به گفته يکی از پزشکان متخصص، گروه سنی مراجعه کنندگان - حداقل برای جراحی بينی - پايين آمده است و نوجوانان چهارده پانزده ساله از جمله متقاضيان اين گونه جراحی ها هستند

جراحی بينی: نيازی فراتر از زيبايی

در ايران جراحی بينی پديده ای آشناست اما آنچه تازه و غريب است سرايت آن به تمام اقشار جامعه از جمله آقايان است.

حسين، جوان بيست ساله و از اهالی منطقه شمال ايران، می گويد از چهار پنج سال پيش ظاهرش و اندازه بينی اش برای او اهميت زيادی پيدا کرده و از زمانی که وارد دانشگاه شده نياز به جراحی پلاستيک را بيشتر احساس کرده است.

او می گويد: "مخالفت پدر و مادر و زندگی در منطقه شمال و حرف مردم محلی مانع شده که من بينی ام را عمل کنم."  

یک جراح متخصص بينی ، می گويد: "با اين که براساس معيارهای پزشکی سن مناسب جراحی بينی هيجده سال است اما گاهی نارضايی از شکل بينی که می تواند اثری سوء بر روان فرد باقی بگذارد باعث می شود جراحان حاضر بشوند نوجوان های کم سن تر را هم جراحی کنند." 
گرچه نمی دانيم ساليانه چه تعداد جراحی زيبايی در ايران صورت می گيرد اما افزايش شمار جوانانی که با دماغ های چسب زده در سطح شهرهای بزرگ ديده می شود نشان می دهد که اين روند شتاب چشم گيری يافته و به عقيده برخی کارشناسان گويای نيازی فراتر از زيباتر شدن است.

دکتر شيوا دولت آبادی، روانشناس در تهران، می گويد: "در شهرهای بزرگ در پشت زيباسازی مبالغه آميز خانم ها يک شتاب ديده می شود و اين مسابقه پرشتاب برای محبوبيت به جامعه تسری پيدا کرده است. حداقل در طبقه متوسط به بالا جراحی زيبايی به موضوعی تبديل شده است که اگر کسی زير چاقوی جراحی نرفته باشد احساس کمبود می کند."

اين طور به نظر می رسد که در سال های اخير، فرهنگ جامعه شهرنشين ايرانی، به ويژه در ارتباط با زنان، هم سو با بسياری از فرهنگ های ديگر از جمله آمريکا، هر چه بيشتر به سوی فرهنگ "جوان پرستی" گرايش پيدا کرده است.

"تحمل درد برای يک هدف"

طی قرن های متمادی زنان و مردان برای زيبايی و پيروی از آنچه باب روز بوده است رنج و عذاب زيادی را تحمل کرده اند.

اما تحولاتی که به تازگی در درمان ها و نه جراحی های زيبايی به وجود آمده راه را برای بسياری از کسانی که از چاقوی جراحی گريزان بوده اند، هموار کرده است. درمان زيبايی در مقايسه با جراحی پلاستيک با سرعت بيشتر اما درد و خطر بسيار کمتر چين و چروک ها را صاف می کند و بسياری از خانم های ايرانی در شهرهای بزرگ ايران در هر فرصتی به يکديگر توصيه می کنند که برای رفع چروک بوتاکس تزريق کنند.

ما تعيين کننده انتخاب مردم نيستيم. جراحی پلاستيک حق هر انسان است. نبايد انگشت روی معلول گذاشت، بايد دلايل را يافت. اگر در نقش درمانگر جامعه، گسترش جراحی پلاستيک را يک نوع بيماری اجتماعی ارزيابی می کنيم بايد ديد در واکنش به کدام مسائل سياسی و اجتماعی است 

انجام جراحی های زيبايی در ايران ارزان نيست. در حالی که جراحی بينی می تواند حدود يک ميليون و پانصد هزار تومان هزينه دربر داشته باشد، گفته می شود متقاضيان جراحی پستان حدود دو ميليون تومان و جراحی شکم بين دو تا چهار ميليون تومان پرداخت می کنند.

"زيبا کردن يک ايرانی را بايد به دست جراحان ايرانی سپرد" شعار بسياری از ايرانيان مقيم خارج است که برای انجام انواع جراحی های زيبايی از جمله بينی به ایران سفر میکنند.

دکتر مراديان می گويد: "بينی ايرانی به طور کلی از ظاهری خوش تراش برخوردار نيست و جراحان در ايران حداقل به دليل زياد بودن تعداد جراحی های زيبايی که انجام می دهند در اين زمينه مهارت زيادی پيدا کرده اند."

خانم دولت آبادی می گويد اين پديده خاص ايران نيست و در سطح جهان فشار برای يکسان شدن، به ويژه در ميان زنان، وجود دارد.

بت ميدلر، از بازيگران نامی هاليوود در چهار دهه گذشته، در گفتگويی با مجله تايمز لندن با اشاره به برنامه های تلويزيونی در آمريکا که زنان اين کشور را به انجام جراحی های پلاستيک تشويق می کنند، گفت: "اين برنامه ها نمونه های خوبی از قدرت گيری زنان نيستند. مردان همواره خواسته اند زنان را به يک شی تقليل دهند. اما اين روزها خود زنان دست کمی از مردان ندارند. فشار بر روی زنان برای يکسان شدن و پير نشدن خيلی ترسناک است."

اما، برخی کارشناسان ايرانی گسترش مشخصه های ظاهری مشابه و يکسان در ميان جوانان ايران را مشکل جراحان می دانند.