همه چیز درباره زعفران

به گزارش آفتاب نیوز، این كلمه در دایرهٔ المعارف امریكا با ریشه داشتن در مدیترانه، ثبت شده است، عده ای مبدا زعفران را سرزمین مادها می دانند و برخی منطقه و سیع تری از كره زمین را شامل یونان، تركیه، آسیای صغیر و ایران، زادگاه زعفران می دانند.ایرانیان قدیم ضمن صدور زعفران به بسیاری از نقاط جهان باستان، خواص و نحوه كشت آن را به یونانیان، رومی ها، چینی ها و اقوام سامی (عرب) معرفی كردند. معروف است كه پدران دور ما به زعفران و زر به یك نسبت علاقه داشته اند و به ویژه در میهمانی ها و مراسم عروسی، زر و زعفران را نثار میهمانان می كردند.
در دوره هخامنشیان، زعفران برای تزیین گرده های نان و معطر كردن خوراك ها به كار می رفته است. جالب است كه فردیناند یوستی، ضمن شرح زندگی داریوش سوم نوشته است: «شاه ایران تن خود را روغنی معطر می مالید كه عبارت بود از مخلوط روغن آفتابگردان كه در پیه شیر پخته و با زعفران و شراب خرما تهیه می شد.»
كاشت گیاه زعفران در دوره پارت ها و ساسانیان همچنان مرسوم بوده است. از زعفران برای پرداخت كاغذهای گران قیمت استفاده می شده است. از انواع مركب زعفرانی كم رنگ و پررنگ (از زرد كمرنگ تا قرمز خونین) جهت نوشتن عنوان فرمان ها و نامه های سلاطین و خلیفه ها و امرا و همچنین در تحریر عنوان ها و سر فصل كتاب ها و رسالات و همچنین تذهیب و نقوش حاشیه ها و متن استفاده می شده است.
واژه «زعفران» یك كلمه عربی یا احتمالا معرب است. از قدیم در بیشتر نقاط ایران كاشته می شده است. در قرن دهم میلادی كشت این گیاه معطر، توسط اعراب در اسپانیا متداول گردید و در پی آن در قرن هجدهم در ناحیه ای به نام Walden در اسكس انگلستان رواج داشته و امروزه این محل به نام Saffron Walden معروف است.
گیاه زعفران
این گیاه ساقه و پیاز ندارد. در اوایل پاییز، گل زعفران رشد می كند و در واقع زعفرانی كه می خوریم كلاله ها و خامه این گیاه است كه پس از خشك كردن قابل استفاده است. یكی از اصطلاحاتی كه از گذشته های دور برای انواع زعفران به كار برده می شود «دختر پیچ» است. «پوشالی» نام نوع دیگری از زعفران است كه بیشتر به رنگ زرد كمرنگ است.