تحليلي از آخرين تحولات پرونده هسته اي ايران

به گزارش آفتاب نیوز، اكنون شواهد گوياي آن است كه اروپا و آمريكا به حرف كلاوسون رسيده اند. گاردين به تغيير لحن مقامات اروپايي اشاره مي كند و مي نويسد: بسياري از اعضاي شوراي حكام، با تحريم ايران مخالفند. گاردين به مخالفت وزير خارجه روسيه اشاره مي كند كه گفته: ايران قوانين بين المللي را نقض نكرده است.

بنابراين به نظر مي رسد كه اروپا و آمريكا با يك چرخش سريع، از تحريم دست برداشته و سياست تازه اي را طراحي كرده اند. اين سياست تازه كه بهتر است «شمشير داموكلس» ناميده شود، اولاً مي كوشد حلقه انزواي ايران، را مرتباً تنگ تر و تنگ تر كند و ثانياً به جاي آنكه خواستار تحريم ايران گردد، خواستار تدوين قطعنامه اي در شوراي امنيت خواهد شد كه به موجب آن، عمليات اصفهان بايستي متوقف گردد. با اين حال برخي ناظران مي گويند كه به نفع ايران نيست كه از يك مرجع رسمي بين المللي، مصوبه اي دريافت دارد كه حق طبيعي وي در داشتن فن آوري هسته اي، سلب گردد. آنها مي گويند پس از صدور آن قطعنامه، ايران ديگر نمي تواند از تعليق داوطلبانه و حق طبيعي خود سخن بگويد و در شرايط سختي قرار مي گيرد. اين ناظران مي گويند هنر ايران تاكنون آن بوده كه اعتراف به حق طبيعي خود را از طرفهاي غربي دريافت داشته است و در تمامي مصوبات و توافقات؛ بر حق ايران، اعتراف اكيد شده است.

از سوي ديگر، برخي تحليل گران غربي معتقدند كه تغيير لحن آمريكا و اروپا، قدري هم مرهون فعاليتهاي هند است. هند كه اكنون به عنوان گزينه ايران براي حل و فصل پرونده هسته اي فعاليت مي نمايد، از مدتها قبل علاقه مند بوده كه در نقش ميانجي بين ايران و آمريكا عمل نمايد. برخي از ناظران معتقدند كه سياست «نگاه به شرق» ايران، در اصل سياست «نگاه به آمريكا از پنجره هند» مي باشد. اين ناظران مي گويند. كه تلاشهاي هند كه مي كوشد نقش ميانجي گرانه در مناقشات ايران و آمريكا پيدا كند، در تغيير لحن آمريكا و اروپا بي تأثير نبوده است.

اين ناظران اضافه مي كنند كه: البته ايرانيها خود مي دانند كه هند داراي چنان تواني نيست كه بتواند به حل و فصل پرونده هسته اي كمك كند، اما با توجه به اينكه هند قصد دارد نفوذ منطقه اي خود را افزايش داده و پاكستان را در سايه قرار دهد، مصر است كه حل و فصل مسائل ايران – آمريكا با واسطه او انجام شود. البته پاكستانيها واكنش نشان دادند و به همين دليل، سفر دكتر لاريجاني را عقب انداختند تا به طرف ايراني علامت لازم را داده باشند كه از اين اقدامات، راضي نيستند. (در محافل غربي گفته مي شود كه گرايش پاكستان به اسرائيل نيز تا اندازه زيادي ناشي از اوج گيري قدرت نفوذ هند در سالهاي اخير است). با اين حال، از ديدگاه همان ناظران، بسيار بعيد است كه ايران، وظيفه ميانجي گرانه اي به هند داده باشد؛ مگر آنكه بدون هماهنگي با مقامات عالي كشور در قالب گفتگوهاي معمولي، نظراتي شخصي مطرح شده و احتمالاً هنديها آن را جدي تلقي كرده باشند.

در مورد دلايل تغيير لحن اروپا و آمريكا، گزينه سومي هم وجود دارد و آن طرح ابتكاري احمدي نژاد است. منابع غربي مي گويند كه به سخنراني احمدي نژاد در سازمان ملل – كه قرار است طرح ابتكاري وي در آنجا اعلام شود- اميد زيادي بسته شده است؛ اين در حالي است كه منابع داخلي، اميد غربيها را در اين زمينه، «زياده از حد» تلقي كرده اند.