عاطفه هایمان را هم تقسیم کردیم!

به گزارش آفتاب نیوز، ما مردم ایران عادت کرده ایم که سالی دوبار عاطفه ها و شادی هایمان را تقسیم کنیم و هر بار نیز قرار است این مسئله از طریق کمیته امداد صورت بگیرد در حالی که وضعیت نابسامان اقتصادی و معیشتی سبب گردیده تا نه تنها شادی و عاطفه ای برای مردم باقی نماند بلکه آنها در شرایطی قرار بگیرند که در زندگی تلخی و مرارت , دوستی و شادی ها را به کناری بزند.

بر اساس آمار و گزارش های جهانی که از سوی سازمانها و ارگانهای ذیصلاح و معتبر ارائه می شود وضعیت اقتصادی ایران چندان امیدوار کننده نیست و هر روزی که می گذرد بر میزان تورم, بیکاری و فقر و نداری افزوده می شود در حالی که بر اساس سخنان برخی مسئولین و کسانی که در سایه پست و مقامی که بر عهده دارند به نوائی رسیده اند اوضاع اقتصادی و معیشتی مردم نه تنها مطلوب است بلکه آنها نمی دانند این همه پول و درآمد را چگونه خرج کنند!! 

هدف از چنین جوسازی و دروغگوئی برخی مسئولین در حقیقت سرپوش گذاردان بر فاصله ای است که میان آنها و مردم بوجود آمده است؛ ایران کشور ثروتمندی است که برخلاف مردم خودش دیگران بر سر این سفره نشسته و از آن بهره مند شده اند بطوری که عراقی ها, افغانها, فلسطینی ها, آفریقائی ها و تمامی ملت هائی که مشکل دارند باید از این منابع و ثروت خدادادی بهره ببرند به استثنای ایرانیانی که صاحبان اصلی آن هستند! 

از روزی که وزارت رفاه ایجاد شد قرار بود سازمانهای همسو حذف شده و یا در این وزارت خانه ادغام شوند در حالیکه چنین نشد ودر عمل نیز وزارت رفاه نشان داد که چندان کارآمد نبوده است به همین دلیل بازهم باید عاطفه ها وشادی هایمان را تقسیم کنیم تا تعدادی از هموطنانمان کیف و کفش برای مدرسه رفتن به دست آورده و یا در ایام نوروز قادر باشند لباس نو بر تن کنند در حالیکه نفت ایران در بازارهای ایران بشکه ای بیش از 50 دلار به فروش می رسد و در سایه تقسیم غیرعادلانه ثروت جامعه به دو بخش ثروتمند و فقیر قسمت شده و مشخص نیست در آمد اضافی حاصل از فروش نفت به کجا سرازیر می شود. 

مردم برای کمک به همنوعان خود حاضر به هرگونه گذشت و ایثار هستند ولی آنها می پرسند ثروت این کشور به کجا می رود و چرا گامی اساسی برای فقر زدائی برداشته نمی شود؟ آیا این وظیفه دولت عدالت محور نیست که تعادل اقتصادی در جامعه ایجاد کرده ودرصدد کاستن فاصله میان فقیر و غنی باشد؟ 

مسئله اساسی این است که اگر مردم هر روزه اقدام به تقسیم عاطفه ها و شادی های خود بکنند باز هم فقر از بین نرفته و از مشکلات معیشتی آنها کاسته نخواهد شد, زیرا وضعیت این عده آنچنان وخیم است که باید حرکتی ملی برای فقر زدائی از آنها صورت بگیرد. 

جالب توجه است که اگر آماری از کسانی که در مراسم تقسیم عاطفه ها حضور می یابند تهیه شود این واقعیت آشکار خواهد شد که اکثر آنها را فقرا تشکیل می دهند و از کسانی که به ثروت های بادآورده رسیده اند در مراکز جمع آوری کمک ها اثری و خبری نیست به این دلیل که فقرا بهتر از همه فقر و نداری را لمس کرده و به آن واقف هستند و خود را موظف می دانند تا به همنوع شان کمک کنند.
 (البته منظور نفی این کار پسندیده نیست )