رویکرد هند در اجلاس نوامبر چیست؟
۱۵:۱۰
۱۳۸۴/۰۸/۰۸
به گزارش آفتاب نیوز، 
رای 24 سپتامبر دولت هند مطابق با نظر مردم هند و اعضای ائتلاف این کشور نبود و ناآرامی های گستردهای را در این کشور بوجود آورد.
سیاست خارجی کنونی هند در رابطه با ایران در گیری های اساسی را در این کشور به وجود آورده است.
از نظر دلایل استراتژیک، هند به حمایت نامحدود ایالات متحده و همچنین ایران نیاز دارد ولی منافع هند به دو مساله کلیدی وابسته است: برنامه هسته ایران و نیازهای انرژی هند. رای سپتامبر در آژانس بین المللی انرژی اتمی موجب شد تا هند یکی از این دو گزینه را انتخاب کند.
تعهد هستهای
هند به خوبی آگاه است که ایران با کشورهای هستهای مانند پاکستان، اسرائیل و روسیه احاطه شده است. هند که خود تا دندان با تسلیحات هستهای مجهز شده است دیگر در جایگاهی قرار ندارد به نصیحت کشورهای دیگر به طور اخص ایران بپردازد تا این کشورها از حمایت هستهای خود کنارهگیری کنند. به علاوه یکی از انتقادهای مدام هند در گذشته این بود که به استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای دسترسی نداشته، درحالی که ایران این توانایی و تمایل را تحت پیمان NPT به دست آورده است.
چنین جایگاهی موجب شد تا هند خود را به عنوان کشوری تلقی کند که نقش مهمی در انرژی هستهای دارد. توجه رهبران این کشور مخصوصا پس از آزمایشات هستهای 1998، به ممنوعیت گسترش سلاحهای هستهای معطوف شده است. به رغم محدودیت ها و عدم کارایی رژیم موافق منع گسترش سلاحهای هستهای، آنها این تصور را در ذهن دارند که هند نمی تواند منبع فناوری حساس گسترش سلاحهای هستهای باشد.
در واقع سلاحهای هستهای برای امنیت ملی هند ضروری به نظر می رسد و هند نمی خواهد از الگوی چین و پاکستان در کمک به تمایلات هستهای جهان سوم استفاده کند.
علاوه بر این، هند تمایلی ندارد که ایران هستهای را به عنوان هم پیمان خود در نظر بگیرد. ایران هستهای موجب می شود تا کشورهای عربی، اسرائیل، ترکیه وسایر کشورهای منطقه آسیای مرکزی چنین تمایلی را داشته باشند و این امر اصلا از نظر هند پسندیده نیست.
در نتیجه هند نه می تواند به دستیابی ایران به فناوری هستهای صحه بگذارد و نه خواهان آن است که نسبت به این مساله بی تفاوت باشد.
بنابراین دولت هند با حمایت از آمریکا در سپتامبر دیگر قادر نسیت در جلسه نوامبر علیه سیاست ایالات متحده رای دهد و چنین موضعی به اعتبار هند در ایالات متحده و هر کشور دیگری لطمه خواهد زد. در همین زمان، فشارهای محلی مخصوصا از سوی احزاب چپگرا، ممکن است هند را وادار کند تا مسیری میانه را انتخاب کند و هنگامی که ارجاع پرونده هستهای ایران در وین نهایی شد از اعلام موافقت خود امتناع کند. نخست وزیر سینگ، ممکن است ایستادگی در مقابل فشار واشنگتن را آسانتر از مخالفت با احزاب ائتلافی چپگرا بیابد.
رای 24 سپتامبر دولت هند مطابق با نظر مردم هند و اعضای ائتلاف این کشور نبود و ناآرامی های گستردهای را در این کشور بوجود آورد.سیاست خارجی کنونی هند در رابطه با ایران در گیری های اساسی را در این کشور به وجود آورده است.
از نظر دلایل استراتژیک، هند به حمایت نامحدود ایالات متحده و همچنین ایران نیاز دارد ولی منافع هند به دو مساله کلیدی وابسته است: برنامه هسته ایران و نیازهای انرژی هند. رای سپتامبر در آژانس بین المللی انرژی اتمی موجب شد تا هند یکی از این دو گزینه را انتخاب کند.
تعهد هستهای
هند به خوبی آگاه است که ایران با کشورهای هستهای مانند پاکستان، اسرائیل و روسیه احاطه شده است. هند که خود تا دندان با تسلیحات هستهای مجهز شده است دیگر در جایگاهی قرار ندارد به نصیحت کشورهای دیگر به طور اخص ایران بپردازد تا این کشورها از حمایت هستهای خود کنارهگیری کنند. به علاوه یکی از انتقادهای مدام هند در گذشته این بود که به استفاده صلح آمیز از انرژی هسته ای دسترسی نداشته، درحالی که ایران این توانایی و تمایل را تحت پیمان NPT به دست آورده است.
چنین جایگاهی موجب شد تا هند خود را به عنوان کشوری تلقی کند که نقش مهمی در انرژی هستهای دارد. توجه رهبران این کشور مخصوصا پس از آزمایشات هستهای 1998، به ممنوعیت گسترش سلاحهای هستهای معطوف شده است. به رغم محدودیت ها و عدم کارایی رژیم موافق منع گسترش سلاحهای هستهای، آنها این تصور را در ذهن دارند که هند نمی تواند منبع فناوری حساس گسترش سلاحهای هستهای باشد.
در واقع سلاحهای هستهای برای امنیت ملی هند ضروری به نظر می رسد و هند نمی خواهد از الگوی چین و پاکستان در کمک به تمایلات هستهای جهان سوم استفاده کند.
علاوه بر این، هند تمایلی ندارد که ایران هستهای را به عنوان هم پیمان خود در نظر بگیرد. ایران هستهای موجب می شود تا کشورهای عربی، اسرائیل، ترکیه وسایر کشورهای منطقه آسیای مرکزی چنین تمایلی را داشته باشند و این امر اصلا از نظر هند پسندیده نیست.
در نتیجه هند نه می تواند به دستیابی ایران به فناوری هستهای صحه بگذارد و نه خواهان آن است که نسبت به این مساله بی تفاوت باشد.
بنابراین دولت هند با حمایت از آمریکا در سپتامبر دیگر قادر نسیت در جلسه نوامبر علیه سیاست ایالات متحده رای دهد و چنین موضعی به اعتبار هند در ایالات متحده و هر کشور دیگری لطمه خواهد زد. در همین زمان، فشارهای محلی مخصوصا از سوی احزاب چپگرا، ممکن است هند را وادار کند تا مسیری میانه را انتخاب کند و هنگامی که ارجاع پرونده هستهای ایران در وین نهایی شد از اعلام موافقت خود امتناع کند. نخست وزیر سینگ، ممکن است ایستادگی در مقابل فشار واشنگتن را آسانتر از مخالفت با احزاب ائتلافی چپگرا بیابد.
برچسبها:
موضع هند هسته ای ارسال پیام
لینک های مفید