تل آويو و طرح توسعه شهرك هاى يهودى نشين

به گزارش آفتاب نیوز، به نظر مى رسيد امتناع بى چون و چراى فلسطينى ها از تسليم درمقابل ستم، سرانجام حاصل خود را به بار آورده بود. اين عقيده اى است كه مسلمانان تندرو نيز به آن معتقدند و بر اين باورند كه مبارزات خشونت آميز حماس، شارون را وادار به اجراى «طرح عقب نشينى» خود كرده است. 
به نظر مى رسد روزنه اميدوار كننده صلح، به سوى لحظه اى پر شور از يك تسليم كم نظير و نقطه اوج ماجراى پايان ناپذير كشتار در هر دو سو، باز مى شود. گرچه تخليه غزه از سوى اسرائيلى ها انجام گرفت و بيش از ۸۵۰۰ سكنه يهودى نوار غزه را تخليه كردند، اما هيچ اشاره اى به ۲۰۰ هزار سكنه غير قانونى كرانه باخترى و غزه يا به همان تعداد در بيت المقدس شرقى نمى شود. بدون پيش بينى هاى لازم براى حضور نيروهاى ناظر بر اجراى طرح صلح، دست اسرائيل براى انجام كارهاى دلخواه خود در ديگر مناطق اشغالى كاملاً باز است. 

واكنش چا مسكى 

من چندى پيش به «نوام چامسكى» درباره يكى از مصاحبه هايش نوشتم كه بخش حاصلخيز غزه، حدود يك سوم نوار غزه را تشكيل مى دهد. اين همان بخشى است كه اسرائيل همواره خواستار حفظ آن و مالكيت بهره ورى اقتصادى و فروش محصولات آن به اروپا بوده است. بنابراين واكنش وى نسبت به طرح اخير اسرائيل براى عقب نشينى از غزه چيست؟ آيا اين به خاطر آن است كه هزينه نگهدارى و حمايت از ساكنان اسرائيلى، براى دولت اسرائيل بيشتر است يا به اين دليل كه ايالات متحده، شارون را به اين سمت كشانده است و آيا اين طرح از خود شارون است؟
چامسكى بى درنگ پاسخ داد كه: به نظر نمى رسد انگيزه ها مبهم باشد. غزه پس از ۳۸ سال اشغال از سوى اسرائيل، به منطقه اى مصيبت زده تبديل شده است. چند هزار سكنه اسرائيلى، بخش كوچكى از زمين و منابع آنجا را در اختيار داشتند و بخش بزرگى از نيروى مسلح اسرائيل بايد حفاظت از آنها را بر عهده مى گرفتند، رهبران اسرائيلى اين نكته را درك كردند كه ادامه چنين وضعيتى بى معنى است. ساكنانى كه براى زندگى از يارانه بهره مى گرفتند،اكنون از يارانه براى سكونت در هر جاى ديگر مى توانند استفاده كنند و مردم غزه را به حال خود رها كنند تا در يك زندان حقيقى به سر ببرند. چند پست ديده بانى پراكنده در كرانه باخترى كه متروكه شده اند نيز جز دردسر، چيز ديگرى براى اسرائيل نيستند.
 «طرح تخليه» همانگونه كه بلافاصله معلوم شد، در حقيقت، طرح توسعه است. براى اجراى طرح اسكان در كرانه باخترى ده ها ميليون دلار پول و علاوه بر آن، توسعه تأسيسات زيربنايى در نظر گرفته شد و ادامه برنامه به گونه اى طراحى شده كه زمين هاى با ارزش و منابع در داخل خاك اسرائيل قرار گيرد و فلسطينيان در مناطق بى ارزش به حال خود رها شوند. ديوار شرم آور حائل، يكى ديگر از ويژ گيهاى زشت اين طرح هاست. اين اعمال، پايمال كردن قوانين بين المللى و حقوق اوليه بشر است، اما تا زمانى كه از سوى ابرقدرت موجود مورد حمايت قرار مى گيرند، ادامه پيدا خواهند كرد. شهروندان آمريكايى تنها كسانى هستند كه مى توانند نقطه پايانى بر چنين جرايم ادامه دار و جدى باشند. عمليات كاملاً يك حقه بود و تكرار «عمليات ضربه ملى ۸۲» به شمار مى رفت و آنگونه كه همواره رسانه ها اعلام كردند، به دقت سازماندهى شده و قصد ابلاغ اين پيامد را داشته است كه «يهوديان هرگز دوباره چنين رنجى را متحمل نخواهند شد؛ كرانه باخترى مال ماست.» 

من با چامسكى موافق هستم كه ديوار هشت مترى با ارتفاع دو متر كه درست در مرز ساخته شده، كه به قول بيشتر اسرائيلى ها، به آنها احساس امنيت و حفاظت شخصى در مقابل نفوذ تروريست ها اهدا مى كند، در حقيقت، نماد ظلم است. اين ديوار، در هيچ يك از دو طرف، امنيتى به وجود نياورد. شايد از نظر نظامى به درد بخور باشد، اما از نقطه نظر سياسى، كاربردى ندارد. بدتر از همه، ديوار، بخش اعظمى از سرزمين متعلق به فلسطينيان را بلعيده است و در بسيارى مناطق، كشاورزان فقير در يك طرف ديوار و زمين هاى آنان در طرف ديگر ديوار قرار گرفته اند. از آن گذشته، عقب نشينى از غزه به معنى تقويت تسلط اسرائيل در كرانه باخترى است، كه جمعيت فشرده فلسطينى در آن به سر مى برند. يكى از دلايل موفقيت شارون در به دست آوردن تأييد اعضاى دولت براى تخليه غزه، حركت بعدى او در گسترش اسكان در شرق بيت المقدس و كرانه باخترى است. پس نبايد خروج انبوه ساكنين اسرائيلى را گامى به سوى صلح تلقى كرد. 

«عقب نشينى، بوى صلح نمى دهد» 

جالب اينجاست كه آريل شارون نخست وزير اسرائيل، در مورد انگيزه عقب نشينى، با گروه حماس موافق نيست و ضرورت افزايش امنيت ساكنان اسرائيل، كاهش فشار بر نيروهاى نظامى اسرائيل و كاهش خصومت ميان اسرائيلى ها و فلسطينيان را دليل اين امر نمى داند. بسيارى از تحليلگران عقيده دارند كه از دل اين عقب نشينى، هيچ صلحى بيرون نخواهد آمد. با وجود اين، نيروهاى دفاعى اسرائيل موفق شده اند ساكنان را على رغم مقاومت شديد جناح راست اسرائيل و احزاب مذهبى خارج كنند. ساكنان يهودى غزه مايل به ترك خانه هاى خود نبودند، زيرا معتقد هستند كه اين سرزمين بخشى از اسرائيل بزرگ يا به قول آنان «ارتز ايسرائيل» است، بنابراين مطابق تورات، اين اشغال قانونى است. اهالى ممكن است احساس كرده باشند كه امنيت و رفاه خود را به عنوان ساكنين نوار غزه از دست داده اند، اما آنها حتى لحظه اى نيز به وجود دولت بدبخت فلسطين در آنجا نمى انديشند. در حالى كه اين ۸۰۰۰ سكنه در خانه هاى راحت و زيبا با تسهيلات رفاهى مدرن زندگى مى كردند، در نوار كوچك به مساحت فقط پنج مايل در ۲۵ مايل كه ۴۰ درصد آن اشغال شده بود، ۱‎/۳ ميليون فلسطينى بايد در منطقه اى با تراكم جمعيتى باور نكردنى و در بدترين شرايط زندگى كنند. اين تعداد معدود از اسرائيلى ها نمى توانستند بفهمند كه حفظ امنيت آنها به قيمت مرگ (شهادت) فلسطينى هاى بى گناه به دست نيروهاى اسرائيلى تمام مى شود و اين در حالى است كه از سال ۲۰۰۲ نظاميان فلسطينى، تنها ۴۰۰ اسرائيلى را كشته اند. يك موضوع كاملاً روشن است و آن، اين كه عقب نشينى به طور قطع براى فلسطينيانى كه در غزه زندگى مى كنند، اندكى آرامش به ارمغان خواهد آورد، اما اين به قيمت جابه جايى برادران آنها در نقاط ديگر بيت المقدس و كرانه باخترى خواهد بود. 

بعد چه؟ 

بايد ديد كه «آژانس رفاه و كار براى پناهندگان فلسطينى» سازمان ملل متحد (UNRWA) در خاور نزديك چه تغييرات اقتصادى را مى تواند به وجود بياورد. زيرا بايد براى فارغ التحصيلان، مشاغل جديد ايجاد شود، شركت هاى تجارى جديد امكانات مالى به دست آورند و نيز براى ايجاد مسكن نيازمندان تمهيدات لازم در نظر گرفته شود. جامعه جهانى بايد گام هاى جدى در جهت بهبود سطح شرايط زندگى هزاران پناهنده كه هنوز در چادر زندگى مى كنند بردارد. گرچه شارون موافقت كرد كه اسرائيل از جاده فيلادلفى در مرز غزه و مصر عقب بنشيند، كه اين امر براى مردم غزه، راه ورودى به دنياى خارج خواهد بود، اما ايجاد راه ارتباطى با كرانه باخترى هنوز زير سؤال است. براى جلب رضايت اسرائيلى هايى كه مجبور به ترك خانه هايشان شدند، دولت به طور متوسط براى هر خانواده مبلغ ۲۵۰ هزار دلار كمك در نظر گرفت، درحالى كه فلسطينيان چيزى جز اجازه عبور و مرور آزاد در غزه به دست نياوردند و خطوط مرزى، سواحل، خطوط هوايى و به همان ميزان، منابع طبيعى همچنان در اختيار اسرائيل باقى خواهد ماند. از سوى ديگر، دولت شارون با فريبكارى قصد ساخت خانه هاى جديد در بيت المقدس پيرامون خانه هاى اعراب را دارد و با ارائه طرح هاى استراتژيك شهرى، مى خواهد سياست هاى تبعيض قومى خود را به اجرا درآورد. يورى بنك يكى از رهبران حزب «مالدت» كه مخالف طرح تخليه هستند، گفته است: «ما انسجام اعراب و ادعاى آنان را در مورد بيت المقدس شرقى با منزوى ساختن آنها از طريق اسكان يهوديان در مناطق پر جمعيت عرب نشين، بر هم مى زنيم. سپس از اين شرايط براى انسجام اسرائيلى ها بهره مى گيريم. درست مثل تكه هاى لگو ... شما تكه ها را به هم مى چسبانيد... هدف نهايى ما عبارتست از انسجام يهوديان در سراسر اورشليم (بيت المقدس). » با چنين طرز تفكرى، پيش بينى شرايط پس از تخليه خيلى مشكل نيست. ساكنانى كه از غزه منتقل شده اند، در قلمرو فلسطينيان كه به طور غير قانونى اشغال شده است، اسكان داده و به زندگى عادى برگردانده مى شوند و به اين ترتيب، همه قواعد قوانين بين المللى زير پا گذاشته مى شود.

 در نظر است كه ۳۰ هزار سكنه جديد فلسطين اشغالى تا دسامبر ۲۰۰۵ به واحدهايى كه به تازگى در كرانه باخترى و شرق بيت المقدس ايجاد شده اند، منتقل مى شوند. اشغال سرزمين فلسطينيان توسط نيرو هاى نظامى اسرائيل بسيار فراتر خواهد رفت. غزه همچنان زندانى باقى خواهد ماند كه مرزهاى آن در حالت آماده باش كامل است و فلسطين مستقل، رؤيايى بيش نخواهد بود.