دولت اعتدال زیر آتش حملات تندروها
چه کسانی از تحریم کشور و رنج مردم سود میبرند؟
در حالی که مذاکرات هستهای ایران و کشورهای ۱+۵ وارد مرحله جدیدی شده است و بنابر تحلیلها، مذاکرهکنندگان در آستانه یک توافق نهایی هستند، برخی مخالفان داخلی دولت و توافقنامه ژنو با برگزاری همایش نقد سیاستهای هستهای دولت، احضار سکاندار دیپپلماسی و مذاکرهکننده ارشد هستهای کشورمان به مجلس و تجمعات مختلف، مواضع خود را تندتر و بر دامنه مخالفتها و کارشکنیها در روند مذاکرات هستهای و برنامههای دولت افزودهاند.
به گزارش خبرگزاری آفتاب، آفتاب- سپهر کیانفر: در تازهترین اقدامات این گروهها، کمیتهای به نام «صیانت از منافع ایران» طی بیانیهای، جمعه این هفته را «جمعه دلواپسیم؛ هشدار به تکرار توافق ضعیف» نامگذاری کرده و از نمازگزاران در شهرهای کشور درخواست کرد تا در این روز بهمنظور «حفظ منافع ملی» و «دستاوردهای هستهای» و «جلوگیری از تکرار توافق ضعیف» به راهپیمایی پس از پایان نمازجمعه بپردازند.
بنر دعوت به راهپیمایی کمیته «صیانت از منافع ایران» که در آن «جمعه دلواپسیم؛ هشدار به تکرار توافق ضعیف» جایگزین کلمه مقدس «الله» شده است
به گزارش آفتاب، شاید کسی گمان نمیکرد که شکستن بنبست هستهای و توافق تیم مذاکرهکننده ایران با 1+5 -پس از چندین سال مذاکره چندجانبه بینتیجه- در هتل اینترکنتیننتال ژنو سوئیس، برخی گروههای سیاسی داخلی را چنین آشفته سازد تا بیمحابا در انتقاد از سیاستهای کلان دولتی که هنوز یک سال از عمر آن نمیگذرد قلمفرسایی و جنجالسازی کنند. انگاری به سرانجام رسیدن مذاکرات هستهای منافع عدهای را به خطر انداخته، بنابراین میبایست لشکر خود را به صف کرده و با تمام قوا مانع از حل این چالش ملی و بینالمللی شوند.
روز بعد از توافقنامه هستهای که موجب شادی مردم و تغییر چهره رنگپریده و مخدوش ایران شده بود، مخالفان توافقنامه که گویی از درد و رنج مردم سود میبردند، با شادمانی مردم رخت عزا بر تن پوشیدند و نشان دادند که فلاکت و غم را در چهره مردم راحتتر از شادمانی آنها تحمل میکنند. در حالی که این توافق با طیف گستردهای از حمایتهای مردمی و شخصیتها و گروههای مختلف کشور روبرو شد اما گروههای محافظهکار و تندرو به مخالفت برخواستند و به هرطریقی کوشیدند تا موفقیت دولت در عرصه سیاست خارجی را به چالش بکشند و نشان دهند که توافق بهدستآمده توافقی ضعیف است.
اگرچه مدعی دفاع از ارزشهای انقلاب، آرمانهای امام و نظاماند و میگویند نگران حقوق مردم و عزت و اقتدار ملی هستند اما گویا حافظه تاریخیشان ضعیف است و به یاد نمیآورند روزهایی که بخاطر سیاستهای دولت مورد حمایتشان کشور منزوی شده و نفسهای مردم از درد مشکلات به شماره افتاده بود. به یاد نمیآورند یا خود را به کوچه علیچپ زدهاند که سیاستهای دولت احمدینژاد چه تنشها و تحقیرهای برای کشور به ارمغان آورده بود. حال در نقد دیپلماسی و سیاستهای هستهای دولت همایش برگزار میکنند، و به کمک تریبونها، محافل قدرت و نفوذ و حاشیه امنی که دارند، دولت را تهدید به شورش و براندازی میکنند، رویکرد تعاملگرایانه و تنشزدایی دولت با جهان را سازش و خیانت مینامند، اخبار و واقعیتها را وارونه جلوه میدهند و هر دروغی که به سودشان باشد را به دولت نسبت میدهند.
بهتازگی نیز مسئولان را به برخورد فیزیکی تهدید میکنند و با ادبیات هتاکانه علیه دولت قلمفرسایی میکنند و آخرهم در حالی که از سویی برای توقیف رسانههای حامی دولت فضاسازی میکنند و مانع از برگزاری همایش و سخنرانی جریانهای سیاسی دیگر میشوند، میگویند «آزادی بیان نداریم» و «دولت دهان منتقدان را بسته است» و اجازه نقد نمیدهد. بهراستی آیا دروغپردازی و درخواست «سیلی خواباندن در گوش دستیار ویژه رئیسجمهور» نقد است؟ آیا تحریف و جعل خبر علیه دولت، نقد سازنده است؟ آیا به بهانههای واهی وزرا را به مجلس کشاندن، از سر دلسوزی و دلواپسی برای حقوق مردم و منافع ملی است؟ اگر دلواپس حقوق مردم هستید پس هشت سال سکوت در برابر درد ملت، تاراج بیتالمال، بحرانها و مشکلات روزافزون کشور و از سویی دیگر سودبردن از بازار آشفته و نابسامانیهای اقتصادی و سیاسی به چه دلیل بود؟
پوستر همایش دلواپسان
شاید مخالفت با تعامل و بهبود روابط ایران با جهان، ثبات و آرامش سیاسی و اقتصادی کشور، از بین رفتن فضای انحصاری و رانتهای اقتصادی و سیاسی و بهخطر افتادن منافع گروههایی که در شرایط تحریم سودهای هنگفتی به جیب زدهاند، دلایل خوبی برای مخالفت با دیپلماسی تعاملگرایانه و صلحطلبانه دولت تدبیر و امید و دلواپسی برای موقعیتها و مزایای از دسترفتهشان است. بیشک این مواضع جناحی و باندی حاکی از تصمیمات و تلاشهای غرضورزانه و سرسخت گروههایی دارد که هدفشان عدم موفقیت دولت اعتدال و بهبود وضعیت کشور است.
مخالفان تندور بهخوبی میدانند که کشور نیازمند آرامش، تفاهم و اجماع ملی برای عبور از مشکلات کنونی و تقویت امنیت ملی، رفع تهدیدات خارجی، خنثیسازی پروژه ایرانهراسی و ارتقای اعتبار و افزایش احترام و عزت ایران در سطح جهان است. البته اینها دلیلی برعدم حق انتقاد مخالفان از سیاستها و عملکرد دولت تدبیر و امید نیست اما متاسفانه گروههای تندرو بدون توجه به این موارد مواضع خود را تندتر کرده و با هیاهو برای مسئولان حاشیه ایجاد میکنند. به سود جناحی خود میاندیشند و هرچقدر هم به آنها منافع ملی، اخلاق، راستگویی و انصاف در نقد یادآوری شود، انگاری آب در هاون کوبیدن است زیرا اصولاً گوششان بدهکار هیچگونه عقلانیتی نیست، مرغ سیاستشان یک پا دارد و سخن و نظرشان -به گمان خودشان- حق مطلق است. بنابراین اگرچه بسان لشکری شکستخورده سعی بر بازیابی خود و صفآرایی در مقابل سیاستهای دولت تدبیر و امید دارند و در این میان دروغ و راست به هم میبافند و هرچه فحش و ناسزا هست نثار دولت منتخب مردم میکنند تا چهره و عملکرد آن را در افکار عمومی مخدوش و تضعیف کنند اما انتظاری نیست از آنهایی که بنا را بر نشنیدن و بیتوجهی به خواست ملت گذاشتهاند، که آنها به راه خود میروند و مردم به راهی دیگر.