چرا آمريكا و اروپا در نشست نوامبر، خواهان ارجاع پرونده ايران نخواهند شد؟

به گزارش آفتاب نیوز، 1- فرضيه اول: آمريكا چون قادر به اجماع آراي كافي در شوراي حكام براي ارجاع پرونده هسته اي ايران به شوراي امنيت نيست اقدام پيش دستانه كرده است.

2- فرضيه دوم: آمريكا در صدد آن است كه با ادامه فشار ديپلماتيك، ايران را براي بازگشت به روند مذاكرات با سه كشور اروپايي قانع كند.

3- فرضيه سوم: آمريكا با تعويق اقدامات فوق و ارائه طرح روسيه در صدد همراه ساختن بيشتر روسيه با خود در جهت مقابله با ايران مي باشد. و امّا بررسي هر يك از فرضيه ها:

1- در مورد فرضيه اوّل بايد گفت به نظر نمي رسد آمريكا تحت شرايط موجود قادر به اجماع پيرامون پرونده هسته اي ايران نباشد زيرا اكنون گزارش البرادعي در زمينه پرونده هسته اي ايران حاوي نكات مبهم و منفي بسياري است و از آنجايي كه ايران به جزء بازرسيهاي فراپروتكلي به هيچ يك از بندهاي قطعنامه سپتامبر پايبند نبوده، خود به خود پرونده را به شوراي امنيت برده است. از سوي ديگر در اين فاصله زماني آمريكا با تأييد طرح روسيه و نشستهايي كه با اين كشور داشته، توانسته است آن كشور را متقاعد كند تا همسويي بيشتري با آمريكا داشته باشد و از آنجايي كه قبل از نشست آتي، آفريقاي جنوبي و چين نيز تا حدود زيادي، تكليف خود را مشخص كرده اند، بنابراين به وجود آوردن اجماع عليه ايران در اين فضا (در حالي ابتكار ديپلماسي خاصي از سوي ايران صورت نگرفته) كار چندان مشكلي نمي تواند بود، بكله برعكس به نظر مي رسد كه با تصويب كليات طرح قطع همكاريهاي داوطلبانه ايران با آژانس كه روز يكشنبه توسط ايران اعلام شده به وجود آوردن اجماع در نشست نوامبر به راحتي امكان پذير مي باشد؛ بنابراين فرضيه اوّل نمي تواند منطقي باشد.

2- در مورد فرضيه دوم: مي توان گفت كه اكنون ديگر به نظر نمي رسد كه اروپا بتواند نقش واسط را بين ايران و آمريكا بازي كند و اين گزينه به علت نزديكي بيش از حد ديدگاههاي دو سوي آتلانتيك (مخصوصاً بعد از قطع روند مذاكرات) قدري منتقي شده است. ضمناً از آنجا كه اروپا رغبت چنداني در ادامه مذاكره با ايران ندارد. بنابراين سعي دارد تا با نزديكي به آمريكا منافع خود را تأمين نماید. از آنجا كه اروپا نيز به همراه آمريكا به حمايت از طرح روسيه پرداخته، پذيرش اين فرضيه كه آمريكا در صدد قانع كردن ايران و اروپا براي بازگشت به ميز مذاكرات است را با ترديد مواجه مي سازد.

3- و اما در مورد فرضيه سوم: مي توان گفت درست است كه طرح روسيه با حمايت آمريكا مواجه شده است امّا اينكه آمريكا با حمايت از روسيه در صدد همراه ساختن بيشتر روسيه با خود در جهت مقابله با ايران باشد جاي تأمل دارد، زيرا آمريكا از همكاري روسيه با ايران مطلع است. آمريكا از مخالفت ايران با طرح روسيه از ابتداء هم آگاه بود، بنابراين با مطرح كردن طرح روسيه توانست روسيه و كشورهاي اروپايي را با خود هماهنگ كند. 

با توجه به غیرقابل قبول بودن گزینه های فوق، توجه محافل هسته ای جهان، متوجه این نکته شده است که توافقی غیررسمی بین ایران از یک طرف و اروپا از طرف دیگر در جریان است که در نخستین بند آن، اروپا باید تعویق ارجاع پرونده هسته ای ایران را متقبل شده باشد. ناظران هسته ای بین المللی معتقدند که این خود علامت خوبی است، اما اینکه سایر بندهای این توافقات ناپیدا، چیست، موضوعی است که پاسخ آن را باید در هفته ها یا ماههای بعد از نشست نوامبر، جستجو کرد.