بوش و بلر در مورد برنامه هسته ای ایران موضع اخلاقی نمی گیرند!

به گزارش آفتاب نیوز، مسلما پاسخ این سوال منفی است . آنها که خود به تسلیحات هسته ای دست پیدا کرده اند، بدون توجه به معاهده عدم تکثیر سلاح هسته ای دست اسرائیل را برای تکثیر سلاح های هسته ای باز گذاشته اند. آیا این کشور قابل تبدیل شدن به عامل تهدید کننده امنیت را ندارد؟
اگر نخواهیم خیلی از منطقه دور شویم، می تواینم به برخورد کشورهایی مثل انگلیس و امریکا در مقابل برنامه های هسته ای شان در دهه 1970 اشاره کنیم.
روزنامه گاردین چاپ لندن چندی پیش در مقاله ای به قلم تونی بن ( وزیر سابق انرژی انگلیس) با دست گذاشتن روی همین نکته ادعا کرده که نه بوش و نه بلر در موقعیتی نیستند که در مورد برنامه هسته ای ایران موضعی اخلاقی در پیش بگیرند. تونی بن می نویسد: بریتانیا نقش رهبری در مذاکرات با ایران را در مورد برنامه هسته ای اش بر عهده داشت و اکنون نیز در تلاشی برای ارجاع ایران« شورای امنیت سهیم است.» وی تونی بلر نخست وزیر انگلیس را به خاطر تصمیم برای گسترش راکتورهای هسته ای جدید، مدافع مناسبی برای دفاع از معاهده عدم تکثیر هسته ای نمی داند.
تونی بن با اشاره به مذاکرات انگلیس و شاه در مورد برنامه های هسته ای اش که توسط دکتر اکبر اعتماد برای او شرح داده شده و حتی مطرح شدن این مساله در جلسه کابینه انگلیس، ادعای غرب در مورد تلاش ایران برای ساخت سلاح هسته ای را نادرست می داند، چون معتقد است پیش از این انگلیس حاضر شده خود شاه را در برنامه هایش یاری دهد و از سرمایه گذاری ایران در طرح هایش استفاده کند. وی همچنین به عدم مخالفت امریکا با چنین طرح هایی اشاره می کند و دلیل آن را اتحاد قوی میان ایران و امریکا در آن زمان می داند.
نویسنده در ادامه تجهیز صدام برای حمله به ایران بعد از سقوط شاه و سکوت در مقابل برنامه های هسته ای اسراییل را به عنوان شواهدی برای ادعای خود در مورد ریاکاری های غرب ذکر می کند.
آفتاب محتوای مقاله منتشر شده وزیر سابق انرژی انگلیس را با یکی از کارشناسان مسائل استراتژیک کشور در میان گذاشت. وی در پاسخ به این سوال خبرنگار آفتاب در خصوص علل آنچه که وی از آن تحت عنوان« ریا کاری نام برده گفت: «جالب است که امریکا پیش از انقلاب اسلامی در ایران به عنوان یکی از طرف های قرارداد با ایران مطرح بود و در آن زمان امریکا، ایران را به توسعه حامل های غیرنفتی انرژی چون انرژی هسته ای تشویق می کرد، چنانچه در یک گزارش تحقیقی موسسه پژوهش دانشگاه استانفورد امریکا نتیجه گیری شده بود که ایران تا سال 1990 به حدود 20 هزار مگاوات برق نیاز خواهد داشت و در راستای همین گزارش تحقیقی، پیش نویس نهایی موافقتنامه انرژی هسته ای ایران و امریکا در ماه ژوییه سال 1978 چندین ماه پیش از انقلاب اسلامی امضا شده بود. وی افزود: این موافقتنامه، امریکا را به صدور فناوری هسته ای و کمک به اکتشافات ذخایر طبیعی اورانیوم در ایران ملزم می ساخت.
وی در پایان افزود طبیعی است که بعد از انقلاب اسلامی و تصمیماتی که ما در سیاست خارجی خود اتخاذ کردیم، اکنون امریکا ادعا کند که ایران با داشتن منابع عظیم نفت و گاز دیگر احتیاج به انرژی هسته ای ندارد.
بنابر این روشن است که بحث اساسا سیاسی است و هر گونه تحلیل اخلاقی، صرفا در چارچوب منافع کشورهای غربی صورت می گیرد.