فرار زنان افغان به آغوش مرگ

به گزارش آفتاب نیوز، دختران جوان، مجبور به ازدواج با مردانى ميگردند كه، ۳ بار مسن تر از آنها مي باشند. تازه عروسها، معمولآ از سوى خانواده مرد پيش از همه، به چشم يك نيروى كار مشاهده مي شوند. بسيارى از آنها، مورد ضرب و جرح قرار گرفته يا به اشكال ديگرى، مجبور به تحمل خشونتهاى جسمى و روحى مي گردند.

در حاليكه زنان تحصيلكرده شهرى كه طى دوران حكومت طالبان اجازه كار كردن نداشتند، از سرنگونى آن بهره برده و به تحصيل يا شغل خود مشغولند، در وضعيت زندگى زنان روستائى، هنوز تغييرى بوجود نيامده است. طبق گزارش سازمانهاى حقوق بشر در افغانستان به ويژه وضعيت مناطق پشتو نشين از ديگر مناطق وخيمتر است. كميسيون مستقل افغانستان براى حقوق بشر، شمار واقعى خودكشيهاى زنان را كه براى فرار از اينگونه جهنمهاى خانوادگى انجام مي گيرند، سالانه چند صد مورد مي دانند.

موارد خودسوزى اغلب به چشم مي خورند زيرا، زنان بخاطر كار در آشپزخانه بسادگى به بنزين و ديگر مواد محرق دسترسى دارند. برخى ديگر، به استعمال قرصهاى داروئى مبادرت مي ورزند، رگهاى دست خويش را مي زنند يا خود را حلق آويز مي كنند. اين خودكشي ها، از جانب خانواده معمولآ يا سرپوشى شده، يا يك اتفاق خوانده مي شوند. به همين دليل، تخمين تعداد دقيق آنها، بزحمت ممكن مي باشد.

هفته گذشته نيز بار ديگر دو مورد تلاش براى خودكشى زنان در هرات گزارش شدند. خانم ماريا بشير، دادستان و مدافع حقوق زنان در هرات، بر اين عقيده است كه، اين خودكشيها، اغلب از سوى زنان و دخترانى انجام مي گيرند كه، حقوق خود را مي شناسند و براى اعتراض به سركوب و ناحقى اى كه از جانب همسران يا برادران آنها بر آنان اعمال مي گردد، به دامان مرگ مي گريزند. آنها به اين ترتيب، انزجار عميق خود را از خشونت و حق كشى در مورد زنان در جامعه مردسالار افغانستان به بيان در ميآورند. خانم بشير انتقاد ميكند كه، دولت افغانستان تنها بصورت محدود در جهت حمايت از حقوق زنان كشور اقدام كرده است. موارد كثيرى وجود دارند كه پدرها يا ديگر بزرگان خانواده دختران ۹ تا ۱۲ ساله را به ازدواج مجبور مي كنند. مواردى هستند كه مردان، موهاى زنان خود را از ته تراشيده و بر ناخنهاى آنها ميخ مي كوبند. اظهارات خانم بشير از سوى قاضى رامكى از قضات هرات نيز تائيد مي شود.