السلام عليک يا جعفر بن محمد الصادق(ع)

به گزارش آفتاب نیوز، آفتاب: پرچمدار شيعه و رئيس مذهب جعفری، ای بلند اختر! در شب هجران تو، عالم دگرگون شده است. ای ششمين نور سرمدی، تاريخ از كدام مصيبت تو شكوه كند، آری تاريخ، شرمنده از حكايت غربت توست.
نام: جعفر (به معنى نهر جارى پرفايده)
كنيه: ابو عبداللّه لقب: صادق
پدر: حضرت محمد بن على (ع)
مادر: معروف به ام فروه، دختر قاسم بن محمد بن ابى بكر
تاريخ ولادت: يكشنبه 17 ربيع الاول ، سال 83 هجرى
مكان ولادت: مدينه مدت عمر مبارک : 65 سال
علت شهادت: مسموميت قاتل ملعون: منصور دوانيقى (خليفه عباسى)
زمان شهادت: يكشنبه 25 شوال ، سال 148 هجرى
مدفن مطهر: قـبـر شريفش در قبرستان بقيع (واقع در مدينه منوره) در كنار قبر پدر و جدّ و عمويش امام حسن مجتبى (عليه السلام) مى باشد.
زندگينامه امام جعفر صادق(ع):
امام جعفر صادق (ع) در پگاه روز جمعه يا دوشنبه هفدهم ربيع الأول سال 80 هجرى، معروف به سال قحطى، در مدينه ديده به جهان گشود. اما بنا به گفته شيخ مفيد و كلينى، ولادت آن حضرت در سال 83 هجرى اتفاق افتاده است. ليكن ابن طلحه روايت نخست را صحيح ‏تر می‌داند و ابن خشاب نيز در اين باره می‌گويد: چنان كه ذراع براى ما نقل كرده، روايت نخست، سال 80 هجرى، صحيح است. وفات آن امام (ع) در دوشنبه روزى از ماه شوال و بنا به نوشته مؤلف جنات الخلود در 25 شوال و به روايتى نيمه ماه رجب سال 148 هجرى روى داده است. با اين حساب مى‏توان عمر آن حضرت را 68 يا 65 سال گفت كه از اين مقدار 12 سال و چند روزى و يا 15 سال با جدش امام زين العابدين (ع) معاصر بوده و 19سال با پدرش و 34 سال پس از پدرش زيسته است كه همين مدت، دوران خلافت و امامت آن حضرت به شمار مي‌آيد و نيز بقيه مدتى است كه سلطنت هشام بن عبد الملك، و خلافت وليد بن يزيد بن عبد الملك و يزيد بن وليد عبد الملك، ملقب به ناقص، ابراهيم بن وليد و مروان بن محمد ادامه داشته است.

آن حضرت القاب چندى داشت كه مشهورترين آنها صادق، صابر، فاضل و طاهر بود. از آنجا كه وى در بيان و گفتار راستگو بود، او را صادق خواندند.

بيشترين حجم روايات، احاديثی است كه از امام صادق (ع) نقل شده است، اهميت معارف منقول از جعفر بن محمد (ص) به ميزانی است كه شيعه به ايشان منسوب شده است: «شيعه جعفری». كمتر مسئله دينی (اعم از اعتقادی، اخلاقی و فقهی) بدون رجوع به قول امام صادق (ع) قابل حل است. كثرت روايات منقول از امام صادق (ع) به دو دليل است:

يكی اينكه از ديگر ائمه عمر بيشتری نصيب ايشان شد و ايشان با شصت و پنج سال عمر شيخ الائمه محسوب می‌شود (148 – 83 هجری)، و ديگری كه به مراتب مهمتر از اولی است، شرایط زمانی خاص حيات امام صادق (ع) است. دوران امامت امام ششم مصادف با دوران ضعف مفرط امويان، انتقال قدرت از امويان به عباسيان و آغاز خلافت عباسيان است. امام با حسن استفاده از اين فترت و ضعف قدرت سياسی به بسط و اشاعه معارف دينی همت می گمارد. گسترش زائدالوصف سرزمين اسلامی و مواجهه اسلام و تشيع با افكار، اديان، مذاهب و عقايد گوناگون اقتضای جهادی فرهنگی داشت و امام صادق (ع) به بهترين وجهی به تبيين، تقويت و تعميق «هويت مذهبی تشيع» پرداخت. از عصر جعفری است كه شيعه در عرصه های گوناگون كلام، اخلاق، فقه، تفسير و… صاحب هويت مستقل می‌شود. عظمت علمی امام صادق (ع) در حدی است كه ائمه مذاهب ديگر اسلامی از قبيل ابوحنيفه و مالك خود را نيازمند به استفاده از جلسه درس او می‌يابند. مناظرات عالمانه او با ارباب ديگر اديان و عقايد نشانی از سعه صدر و وسعت دانش امام است. اهميت اين جهاد فرهنگی امام صادق (ع) كمتر از قيام خونين سيد الشهداء (ع) نيست.